[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Η ιστορία με τη διαπλοκή είναι μια πονεμένη ιστορία, την οποία ως γνωστόν έχει
πληρώσει ακριβά ο τόπος, δύο χρόνια πριν και τρία χρόνια μετά το ’89. Θυμάστε
τι γινόταν. Η Ν.Δ. του Κων. Μητσοτάκη, στην προσπάθειά της να γίνει εξουσία,
είχε σύνθημα «έξω οι κλέφτες» και οι οπαδοί της, μαζί με τους οπαδούς του
Συνασπισμού, αποκαλούσαν συλλήβδην «κλέφτες» τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Η
αντιπαράθεση είχε λάβει τη μορφή κοινωνικού ρατσισμού εις βάρος των οπαδών του
ΠΑΣΟΚ και χρειάσθηκε να καταβάλουν πολλές προσπάθειες όλες οι πλευρές για να
μην πάρει ο διχασμός χαρακτήρα ανοιχτής σύγκρουσης. Συνετέλεσε αποφασιστικά
και το γεγονός ότι κέρδισε τις εκλογές η κυβέρνηση της Ν.Δ. και το πράγμα
οδηγήθηκε ομαλά στην εκτόνωση. Με όλα αυτά κατά νου, αναρωτιέται κανείς σε τι
αποσκοπούν όλοι εκείνοι που σπρώχνουν την μπάλα στο γήπεδο της διαπλοκής. Ε,
δεν θα το πιστέψετε, αλλά αυτό ακριβώς είναι και το πολιτικό πρόβλημα του
Κώστα Καραμανλή, που δείχνει να σέρνει τον χορό. Το «μετά, τι γίνεται;» είναι
το πρόβλημά του…

Βαρελότα σκανδαλολογίας

Έλα ντε, μετά τι γίνεται; Όσο και να το πεις, και ο Καραμανλής θεσμός του
πολιτεύματος είναι, διακρίνεται από μια υπευθυνότητα έναντι του πολιτικού
συστήματος της χώρας. Καταλαβαίνει ότι η παράδοση της πολιτικής ζωής της χώρας
στην αγριότητα της σκανδαλολογίας είναι μια δίνη στην οποία μπορεί να πέσει
και ο ίδιος μέσα και να εξαφανισθεί. Έπειτα δεν έχει σαφή προσανατολισμό. Τον
Σημίτη δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ευθέως για διαπλοκή, γιατί γνωρίζει ότι
αν το κάνει, θα πέσει γέλιο. Τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης και του
ΠΑΣΟΚ επίσης δεν μπορεί να τα κατηγορήσει, δεδομένου ότι οι όποιες μεμονωμένες
απόπειρες που έγιναν έως τώρα είχαν οικτρό αποτέλεσμα. Άρα, τι του μένει; Οι
γενικόλογες αναφορές. Οι δηλώσεις με υπονοούμενα. Τα λεκτικά βαρελότα. Το στυλ
τού «σας λέω αυτά, αλλά ξέρω περισσότερα». Ναι, ε; Όπως πέρυσι, ας πούμε, που
η εκστρατεία του αρχηγού κατά της διαφθοράς έμεινε από λάστιχο. Στη μέση του
δρόμου….

Με άριστα το… 21!

Στη μέση του πουθενά έχουν απομείνει οι χιλιάδες αριστούχοι που απέτυχαν να
εισέλθουν στα ΑΕΙ παρά την τρομακτική προσπάθεια που κατέβαλαν. Όσοι γνωρίζουν
σχετικά με τον τρόπο εισαγωγής των μαθητών στα πανεπιστήμια υποστηρίζουν ότι
πάλι κάποιο λάθος έχει γίνει. Ότι δεν είναι δυνατόν να γράφουν διαγωνίσματα τα
παιδιά σε μια κλίμακα από 18-20 και είτε να μένουν εκτός ΑΕΙ είτε να
καταφέρνουν οριακά να εισάγονται. Αυτό σε συνάρτηση με την πραγματική
κατάσταση της μέσης εκπαίδευσης (επίπεδο μόρφωσης, επίπεδο καθηγητών, όροι και
τρόποι διδασκαλίας) φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος. Το οποίο προφανώς
οφείλει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση, διότι του χρόνου, έτσι όπως πάει το
πράγμα, θα δούμε να βαθμολογούνται γραπτά με άριστα το 20, με… 21!!

Η οργή των υπογραφών

Δεν γίνεται αυτό; Μπα, και σε ποια χώρα νομίζετε ότι ζούμε; Εδώ διεξάγεται
δημοψήφισμα για το αν η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας έχει δικαίωμα να εφαρμόζει
τους νόμους που ψηφίζει. Ο Κ. Σημίτης εμφανίζεται οργισμένος με την συλλογή
υπογραφών για τις ταυτότητες, κυρίως, γιατί θεωρεί ότι πρόκειται για ύψιστη
πράξη αναχρονισμού που μας εκθέτει διεθνώς. Φαίνεται ότι σε κάποια διεθνή
διάσκεψη ­ Νέα Υόρκη; ­ τού το έθεσε κάποιος από τους συνομιλητές του, κι αυτό
τον εξόργισε ακόμη περισσότερο. Γι’ αυτό είπε όσα είπε στη συνεδρίαση του
Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ για αντιδημοκρατικό, μεροληπτικό, μονόπλευρο
και τελικά αφερέγγυο δημοψήφισμα. Είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός
αναφέρθηκε με τόση ένταση και οξύτητα στο όλο θέμα και είναι και αυτό
ενδεικτικό της κατάστασής του. Γιατί όπως λέει συχνά, «η χώρα έχει πολύ πιο
σοβαρά θέματα να ασχοληθεί»…

Πετάει, πετάει το δολάριο

Ένα τέτοιο σοβαρό θέμα είναι η παρατεινόμενη πετρελαϊκή κρίση, που σε
συνδυασμό με την εκτόξευση του δολαρίου στα ύψη, δημιουργεί ασφυκτικές
συνθήκες για την ελληνική οικονομία. Στο Εκτελεστικό Γραφείο, ο πρωθυπουργός
Κ. Σημίτης υποστήριξε την άποψη ότι «η κρίση είναι ευκαιριακή» και πως όλα ­
και ειδικά η κρίση με το δολάριο ­ οφείλονται περίπου στον… αντιευρωπαϊσμό
της αμερικανικής οικονομίας. Θέση πολύ απλουστευτική, αν σκεφθεί κανείς ότι οι
ΗΠΑ δεν έχουν κανένα λόγο να σαμποτάρουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση και το ευρώ,
καθώς τούς είναι ευκολότερο να συναλλάσσονται με ένα νόμισμα και μία, ενιαία,
οικονομική δομή. Όπως μάλιστα τού είπαν και στο Ε.Γ, «αν το δολάριο ανεβαίνει,
δεν είναι γιατί οι Αμερικάνοι θέλουν να χτυπήσουν το ευρώ, αλλά για λόγους που
έχουν να κάνουν με τους ρυθμούς ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας». Ό,τι
και να συμβαίνει, πάντως, το δολάριο πέταξε πάνω από τις 400 δραχμές, και στο
υπουργείο Εθνικής Οικονομίας τραβούν τα μαλλιά τους με τα χρεολύσια που έχουν
να πληρώσουν.

Βαθύ το… βαρέλι

Το μεγάλο πάντως πρόβλημα για την ελληνική οικονομία είναι η κρίση με τα
καύσιμα. Που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει την εξέλιξή της. Γιατί με την ίδια
ευκολία που το δολάριο σκαρφάλωσε στα 35 δολάρια το βαρέλι, μπορεί αύριο να
φτάσει τα 40 δολάρια και να τινάξει την… μπάνκα στον αέρα. Υπάρχει τίποτε
θετικό σ’ αυτό; Περιέργως, υπάρχει! Είναι ότι η κρίση είναι παγκόσμια, ότι σε
πολλές ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση, άρα θα υπάρξει
ενδεχομένως συνολική ευρωπαϊκή πολιτική αντιμετώπισης και πως εμείς
εδώ…«μικρά καράβια, μικρές φουρτούνες».

Παρουσία… αντίβαρο

Οι μεγάλες φουρτούνες, πάντως, είναι μπροστά. Τώρα που τελειώνουν οι
Ολυμπιακοί του Σίδνεϊ και ξεκινάει η Ολυμπιάδα του 2004, κάποιοι θα χάσουν τον
ύπνο τους. Τα μηνύματα από το Σίδνεϊ και την εκεί συμπεριφορά της ομάδας του
«2004» ήχησαν ως καμπανάκι κινδύνου στην Αθήνα, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός
να ζητήσει από τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου να μεταβεί εκεί και να
τεθεί επικεφαλής ολόκληρης της αποστολής. Πράξη σοφή, όπως είναι φανερό. Ο Γ.
Παπανδρέου διαθέτει και το όνομα, αλλά και την «σκηνική» παρουσία για να
εκπροσωπήσει τη χώρα, και να αποτελέσει αντίβαρο στην ούτως ή άλλως πληθωρική
παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου. Α, και κάτι ακόμη: τα πολλά για μισθούς,
αμοιβές γενικώς και κονδύλια δεν τα έχουμε ακούσει ακόμη. Μόνο την κορυφή του
παγόβουνου έχουμε μπροστά μας. Ετοιμάζονται κατάλογοι, με ονόματα και ποσά…