Η πρόσβαση στο Ηρώδειο

Για τις δυσκολίες της πρόσβασης στο Ηρώδειο γράφει ο κ. Α.Ε. Μαργα-ρίτης:

«Ώστε το Φεστιβάλ Αθηνών προορίζεται εφεξής μόνο για νέους “επισήμους” και
τους αθλητές. Βεβαίως, ορθή κατ’ αρχήν ήταν η σκέψη ενοποιήσεως των
αρχαιολογικών χωρών.

Αλά, σητν συγκεκριμένη περίπτωση του αρμόδιου έπρεπε να λάβουν υπ’ όψιν ότι
βρίσκεται το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, βασικό καλοκαιρινό κέντρο πνευματικής
ψυχαγωγίας Ελλήνων και ξένων. Στην παλιά «οπισθοδρομική» Αθήνα, η πρόσβαση στο
Ηρώδειο ήταν πολύ πιο άνετη.

Όλα τα μέσα συγκοινωνιών, το 16 και το ταξί, απεβίβαζαν τους επιβάτες του
μπροστά στο θέατρο αυτό και στο ίδιο επίπεδο.

Πρώτη μεγάλη δυσκολία, όταν έχει η αναμόρφωση τουεδάφους, ήταν η μεγάλη
κακόγουστη σκάλα ­ και χωρίς κουπαστή. Με ένα παραπάτημα κινδυνεύσει κανείς να
κατρακυλήσει από το δρόμο.

Τώρα, η πρόσθετη δυσκολία, πρέπει οι υποψήφιοι θεατές να κάνουν με τα πόδια,
από του Μακρυγιάννη, όλη την ανηφορική Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να φθάσουν
στη φοβερή σκάλα!

Συμπέρασμα: αποκλείονται από το Φεστιβάλ Αθηνών οι ηλικιωμένοι άνθρωποι και οι
ανάπηροι. Πρέπει να καταλάβουν οι αρμόδιοι ότι η προσεκτική μείωση
προσελεύσεως θεατών στο Ηρώδειο δεν οφείλεται μόνον σε λόγους καλλιτεχνικούς.
Το εντυπωσιακό κενό στη μεγαλείωση ελληνο-τουρκική μουσική εκδήλωση, είναι μια
σοβαρή προειδοποίηση».