ΜΑΤΙΕΣ Σχολεία

Έγραφα, πριν από ένα τέταρτο αιώνα, σ’ αυτή την εφημερίδα, στην έρευνα
«Επαρχίες της Αθήνας»: «… Μιλάω για το 25ο Δημοτικό Σχολείο Νικαίας, που
έχει μιαν αυλίτσα για να παίζουν “κουτσό” όχι περισσότερα από δέκα κοριτσάκια,
που έχει αίθουσες διδασκαλίας-κλουβιά, που μαθαίνει γράμματα σε 432 παιδιά της
περιοχής, που δεν έχει νερό και οι μαθητριούλες ξεδιψάνε από ένα ντεπόζιτο»
(«Νίκαια»).

«… Υπάρχουν μόνο έξι Δημοτικά Σχολεία για 3.600 μαθητές! Τα τέσσερα απ’
αυτά, σε κάτι παλιά, ετοιμόρροπα σπίτια. Το Γυμνάσιο, με 800 μαθητές,
στεγάζεται σε μερικές ιδιωτικές κατοικίες και σε κάτι παμπάλαιες αποθήκες.
Κανένα απ’ αυτά τα σπίτια, καμιά από τις αποθήκες, δεν έχει προαύλιο…»
(«Πέραμα»).

«… Στην περιοχή, που δεν έχει δίκτυο ύδρευσης, υπάρχουν τρία Δημοτικά
Σχολεία, με 2.000 παιδάκια, που κουβαλάνε από το σπίτι τους νερό σε παγούρια,
για να μην κορακιάζει το στοματάκι τους. Το χειρότερο: τα αποχωρητήρια δεν
έχουν πόρτες και τα παιδάκια βλέπουν το ένα το άλλο, όταν πηγαίνουν για την
“ανάγκη” τους…» («Περιστέρι»).

«… Ένα Γυμνάσιο όλο κι όλο κι αυτό σε άθλια κατάσταση. Κι από Δημοτικά, η
κατάσταση μαντάρα. Υπάρχουν 6-7 σχολεία, όλα παλιά, είκοσι χρόνων και βάλε.
Κοριτσάκια μια σταλίτσα, κάνουν μάθημα στα υπόγεια και τουρτουρίζουνε. Μόνο το
σχολείο του Καρέα είναι καινούργιο, αλλά κι εκεί η λασπουριά στους δρόμους δεν
υποφέρεται…» («Βύρωνας»).

«… Εδώ, υπάρχει μόνο ένα Γυμνάσιο, όπου φοιτούν 3.500 μαθητές. Τα κορίτσια,
κάνουν μάθημα το πρωί και τ’ αγόρια το απόγευμα. Σε κάθε τάξη, στριμώχνονται
πάνω από 70 παιδιά…» («Νέα Ιωνία»). «… Σταματάμε σ’ ένα φούρνο, που έχει
γίνει Δημοτικό Σχολείο. Το υπόλοιπο σχολείο βρίσκεται πιο κάτω. Σ’ ένα μαγαζί.
Εδώ κάνουν μάθημα οι μικρότερες τάξεις. Στον φούρνο, πηγαίνουν τα μεγάλα
παιδιά…» («Χαϊδάρι»).

«… Το 16ο Δημοτικό Σχολείο δεν χωράει όλους τους μαθητές της περιοχής στο
κεντρικό του “κτίριο” (ένα άθλιο σαράβαλο) και γι’ αυτό έχει και παράρτημα:
δύο, ακόμη, “αίθουσες” που η μια είναι πρώην χασάπικο και η άλλη αποθήκη
μπακάλικου. Όσο για το 4ο Γυμνάσιο Θηλέων, στεγάζεται σ’ ένα πρώην Αστυνομικό
Τμήμα…» («Κερατσίνι»).

Έβλεπα, προχτές, στην τηλεόραση ένα ρεπορτάζ, γύρω από τις σχολικές αίθουσες ­
αφορμή, η έναρξη του νέου σχολικού έτους. Και διαπίστωσα, ότι υπάρχουν ακόμη
και σήμερα, 25 χρόνια μετά τις «Επαρχίες», σχολεία που στεγάζονται σε αποθήκες
και… εκκλησίες, σχολεία όπου τα μαθήματα γίνονται με βάρδιες, πρωί και
απόγευμα. Μια λέξη, μόνο, θέλω να πω: Ντρέπομαι!