Ο εθισμός στα ναρκωτικά

Για το άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου «Επιλογή, όχι ασθένεια ο εθισμός στα
ναρκωτικά» («ΤΑ ΝΕΑ», 19.8.2000) γράφει ο κ. Ανδρέας Δ. Δαβαλάς, Αθήνα.

«Παρά την ορθή διαπίστωση τής εν μέρει αναποτελεσματικότητας των κέντρων
απεξάρτησης, ακόμα και αυτού του άλλοτε ρηξικέλευθου μέτρου της
αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ο υπογράφων το εν λόγω άρθρο
επιχειρεί να μεταθέσει ένα φλέγον κοινωνικό πρόβλημα στα στενά όρια της
ατομικής επιλογής και ευθύνης.

Αυτή η ατομοκεντρική θεώρηση ενός διαπολιτισμικού φαινομένου, ενέχει, κατά τη
γνώμη μου, τον κίνδυνο της υπεραπλούστευσης. Και τούτο διότι ουδείς μεν
αρνείται τον καθοριστικό ρόλο της προσωπικότητας, αφού όλοι οι άνθρωποι
αντιδρούν διαφορετικά κάτω από τις ίδιες δυσμενείς εξωτερικές συνθήκες, αλλά
είναι σχεδόν αυτονόητο ότι η μαζική διάσταση του προβλήματος οφείλει να μας
ευαισθητοποιήσει και να μας ενεργοποιήσει ως κοινωνία. Για του λόγου το αληθές
οφείλω να διαβεβαιώσω τον κ. Ανδριανόπουλο ότι όλοι οι συμμετέχοντες σε
προγράμματα απεξάρτησης έχουν πλήρη επίγνωση πως η επιτυχής έκβαση της
προσπάθειάς τους εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τη δική τους ισχυρή
βούληση, τα ψυχικά αποθέματα που διαθέτουν και την εδραία πεποίθηση ότι πρέπει
να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Ωστόσο η πραγματικότητα παραμένει το ίδιο ζοφερή
όπως την παρουσιάζει ο κ. Ανδριανόπουλος, γιατί άραγε;

Το εθισμένο άτομο ασφαλώς δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως άρρωστο, αλλά ως
διερχόμενο μια δύσκολη καμπή της ζωής του κατά την οποία χρήζει υποστήριξης
από το περιβάλλον. Η αρρώστια είναι συνυφασμένη με την περιθωριοποίηση, το
κοινωνικό στίγμα και τον αποκλεισμό, αλλά η αδυναμία με το αίτημα και την
παροχή (ή μη) βοήθειας.

Η γιγάντωση του ρόλου της ατομικής ευθύνης φοβάμαι πως δεν εξυπηρετεί τη
διαδικασία προσέγγισης του προβλήματος, αλλά εμπεριέχει την μύχια πρόθεση
εξορθολογισμού του τιμήματος σε ανθρώπινες ζωές στον βωμό της κοινωνικής και
οικονομικής ”προόδου” του καπιταλιστικού συστήματος. Σ’ αυτές τις
λειτουργιστικές θεωρίες κοινωνικού δαρβινισμού παραπέμπει (συνειδητά ή
ανεπιγνώτως) ο κ. Ανδριανόπουλος, οι οποίες τείνουν να μετατρέψουν σε
αναπόδραστο καθεστώς την κοινωνία των 2/3, εξανεμίζοντας κάθε προοπτική
κοινωνικής ενσωμάτωσης των μη προνομιούχων.

Ας αναλογιστεί ο κ. Ανδριανόπουλος πως και σ’ αυτό τον εκτροχιασμό των
ανθρωπίνων αξιών και ιδανικών ΔΕΝ υπάρχουν ανεύθυνοι πολίτες, πόσο μάλλον πνευματικοί».