Μη λησμονείτε την όμορφη Λευκάδα

Λευκάδα, το νησί των Επτανήσων χωρίς ΤΕΙ, ενώ διαθέτει η Άρτα, η Πρέβεζα, η
Ηγουμενίτσα, η Κεφαλονιά. Κατέχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η μόνη
πρωτεύουσα νομού που δεν έχει δικό της ΤΕΙ. Που θα μπορούσε να είναι της
Βιβλιοθηκονομίας ή των Μεταφορών.

Λευκάδα, το νησί όπου γεννήθηκε ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Άγγελος
Σικελιανός, οι αδελφοί Ζαμπέλιοι, ο Νίκος Σβορώνος, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο
διεθνής Στάμος, ο Σπύρος Ασδραχάς, η Αγνή Μπάλτσα, η μάνα του Αλέξανδρου
Παναγούλη, ο Νάνος Βαλαωρίτης κι εκείνος που γνώρισε τη χώρα του Ανατέλλοντος
Ηλίου στη Δύση, ο Λευκάδιος Χερν ­ ανάμεσα σε πολλούς άλλους επωνύμους.

Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει σε αυτό το νησί ένα τμήμα του Ιόνιου
Πανεπιστημίου, π.χ. ένα τμήμα Ιστορικών Σπουδών.

Λευκάδα, το νησί όπου η Φιλαρμονική του Εταιρεία συμπληρώνει εφέτος τα 150
χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας της. Όπου οι μουσικές σχολές, δημόσιες και
ιδιωτικές, συγκεντρώνουν στις τάξεις τους πάνω από 300 σπουδαστές.

Η Λευκάδα μπορεί να είναι γνωστή στο πανελλήνιο για τις ετήσιες Γιορτές Λόγου
και Τέχνης, που φέτος συμπλήρωσαν τον 45ο χρόνο αδιάλειπτης λειτουργίας τους ­
χωρίς καμία επιχορήγηση από το ΥΠΠΟ ­ αλλά, από την άλλη, αγνοούμε ότι εφέτος
έγινε μέσα στα πλαίσια αυτών των εορτών και το διεθνές φεστιβάλ κρουστών που
συγκέντρωσε φίρμες απ’ όλο τον πλανήτη.

Δίκαια, λοιπόν, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου
Λευκάδας, ο συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας, επί δεκαπενταετία διευθυντής του Γ’
Προγράμματος της ΕΡΑ, μιλάει για την παράτολμη κατάσταση όπου συμβαίνει αυτή η
πνευματική τρίμηνη πανδαισία με μοναδικούς χορηγούς τον δήμο και μερικούς
ιδιώτες Λευκαδίτες.

«Το αδιαφιλονίκητο είναι η μουσική παράδοση του νησιού. Η μπάντα και η
μπαντίνα συμμετέχουν στις χαρές και στις λύπες των Λευκαδιτών, ενώ η ποίηση
διατρέχει καθημερινά τη ζωή του τόπου. Φέτος μάλιστα πρωτοτυπήσαμε
παραγγέλλοντας τη μουσική σε καταξιωμένους συνθέτες πάνω σε ποιήματα
Λευκαδίτων ποιητών».

Τι περιμένει το μαγευτικό αυτό νησί, με τις βαθιές δημοκρατικές παραδόσεις,
αποψιλωμένο στον Εμφύλιο από τα πιο ζωντανά του στοιχεία, από το σημερινό
κράτος; Περιμένει την ολοκλήρωση της χωροταξικής μελέτης που έχει αρχίσει από
το 1993 και που βρίσκεται κοντά στο τέλος της, μόνο ­ φευ ­ δεν τελειώνει. Αν
θεσμοθετηθεί η χρήση γης, και το περιβάλλον θα προστατέψει και θα δώσει τα
αναγκαία κίνητρα για την ανάπτυξη.

Η Λευκάδα, που πριν από τον πόλεμο είχε 40.000 κατοίκους, σήμερα έχει μόνο
23.000. Και πάλι καλά. Έχει 6 δήμους και 2 κοινότητες. Η κοινότητα του Καστού,
με τους 48 κατοίκους της, είναι η μικρότερη της Ελλάδας. Οι περισσότεροι δήμοι
έχουν βιολογικό καθαρισμό και το νερό από τις πηγές του Λούρου (Άη Γιώργη)
έλυσε το χρόνιο πρόβλημα της λειψυδρίας. (Όσο κι αν από τα 24.000 κυβικά νερού
τη μέρα που δικαιούται, δεν έρχονται παρά λίγο παραπάνω από τα μισά. Η
αφαίμαξη του νερού γίνεται καθ’ οδόν από τη διαδρομή του μέσω Πρέβεζας και
Άρτας).

«Ως ο πρώτος καποδιστριακός δήμαρχος ­ λέει ο δήμαρχος Λευκάδας ­ έχω να πω
ότι δεν θέλουμε να μας δώσουν κι άλλες αρμοδιότητες αν αυτές δεν συνοδεύονται
και από τους ανάλογους πόρους. Οι πρώτοι καποδιστριακοί δήμαρχοι θα ετοιμάσουν
ουσιαστικά την επόμενη τετραετία. Γι’ αυτό και αστειευόμενος λέω καμιά φορά
πως η παρούσα θητεία μας θα έπρεπε κανονικά να είναι διπλή». Κι ένας δημοτικός
σύμβουλος συμπληρώνει: «Κάθε νέος υπουργός Εσωτερικών θα πρέπει ουσιαστικά να
συνεχίζει το έργο του προκατόχου του και όχι να το ανατρέπει, προσπαθώντας να
το βελτιώσει. “Μάνα, μητέρα, μαμά” και όχι “μητριά” χρειάζεται ο
“Καποδίστριας” για να εμπεδωθεί και να επιτύχει».

Και δεν είπαμε τίποτα για τις ομορφιές του νησιού. Για τη λευκαδίτικη ψυχή που
είναι όμορφη σαν τη θάλασσά της. Για τον Άη Νικήτα στεφανωμένο από το
ξενοδοχείο «Santa Marina». Πρασινογάλαζη κοντά στην παραλία, βαθαίνει καθώς
ξεμακραίνει πέρα προς την πλευρά της Ιταλίας στήνοντας τα «γιοφύρια του
Ιονίου».

Ο τωρινός νομάρχης, κ. Σπύρος Μαργέλης, είναι αισιόδοξος για το μέλλον του
νησιού. Για τρεις τετραετίες δήμαρχος, πριν εκλεγεί νομάρχης, προσπαθεί να
φέρει σε επαφή τούς συμπατριώτες του Λευκάδιου Χερν με τον κολοσσό της
Ιαπωνίας, επιτυγχάνοντας έτσι μία ζεύξη το ίδιο σημαντική για τη Λευκάδα με
αυτήν του Ρίου – Αντιρρίου.

Η οικογένεια Ωνάση που αναπαύεται στον Σκορπιό εγγυάται για την ευημερία του
νησιού, εφόσον ο κ. Ρουσέλ δεν επιτύχει τα παράλογα σχέδιά του για την
τουριστική αξιοποίηση των τάφων της μάνας και του παππού τής 15χρονης Αθηνάς.