ΡΙΠΕΣ Ευθύνες

ΑΝ δεν ήταν η τραγική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι
εργαζόμενοι, αλλά και χιλιάδες ταξιδιώτες…

ΤΟΤΕ την υπόθεση της Ολυμπιακής μόνο ως κακόγουστη φάρσα θα μπορούσε να
τη δει κανείς.

ΥΣΤΕΡΑ από αναρίθμητα προγράμματα εξυγίανσης…

ΥΣΤΕΡΑ από βαρύγδουπες εξαγγελίες για στρατηγικούς εταίρους και
απογείωση της εταιρείας…

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ για μία ακόμη φορά στο σημείο μηδέν, με τα συσσωρευμένα
ελλείμματα να φθάνουν τα σαράντα δισ…

ΚΑΙ με την κυβέρνηση να αγωνιά για το αν η Ολυμπιακή θα αντέξει τον
επόμενο μήνα ή θα καταρρεύσει!

ΕΔΩ βέβαια που έχουν φθάσει τα πράγματα, καταντά μάταιο να μιλήσει
κανείς…

ΓΙΑ νέα προγράμματα εξυγίανσης ή για την ανάθεση της οικονομικής
διαχείρισης σε ξένους…

ΕΣΤΩ και αν η μόνη φιλοδοξία που έχει απομείνει είναι ένα εσπευσμένο
νοικοκύρεμα για να πουληθεί η εταιρεία σε όποιον, τέλος πάντων, βρεθεί να την
αγοράσει.

ΚΑΙ αυτό, γιατί είναι πια φανερό ­ τώρα που και το άλλοθι των
προνομιούχων εργαζομένων έχει καταπέσει…

ΟΤΙ τόσα χρόνια δεν έλειψαν τα προγράμματα εξυγίανσης, αλλά η
σοβαρότητα και η στοιχειώδης ευθύνη των αρμοδίων.

ΚΑΙ αν, σήμερα, το μέλλον τού πάλαι ποτέ εθνικού αερομεταφορέα μοιάζει
προδιαγεγραμμένο…

ΑΣΦΑΛΩΣ δεν περιττεύει να αναζητηθούν, επιτέλους, και να λογοδοτήσουν
αυτοί που, κατά κύριο λόγο, τον οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

ΚΑΙ αυτό, πάνω απ’ όλα, οφείλει να το αναζητήσει η ίδια η Βουλή.