ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εθελοντικό φιλότιμο…

΄Ηγγικεν η ώρα της άλλης Ελλάδας. Όπως κάθε χρόνο τους θερμούς μήνες ανοίγουμε
τα ματάκια μας και τα αυτάκια μας σε ένα πλήθος προβλημάτων που ταλανίζουν τη
χώρα εκτός των… τειχών, που περικλείουν τα ολίγα τετραγωνικά μέτρα στα οποία
κινούμεθα τους υπόλοιπους ένδεκα μήνες του χρόνου.

Το νερό δεν έφθασε ούτε και φέτος στις άνυδρες και απόμακρες περιοχές. Οι
ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες χωματερές ζουν και βασιλεύουν. Οι παραλίες
καλλωπίζονται, αν και έχασαν έναν ακόμη τόνο από το χρώμα τους λόγω πίσσας. Οι
πρώτες βοήθειες επισφαλείς, αφού εφησυχάζουν τα θύματα σκορπιών, αραχνών και
άλλων φαρμακερών ερπετών. Σε στέλνουν σπίτι σου να συνεχίσεις τις διακοπές και
πεθαίνεις μόνος σου. Μόνο γνώριμο, κοινό στοιχείο η συμπεριφορά των ανθρώπων.
Ίδια, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου. Βρήκα τον φίλο μου τον Ηλία στη Μάνη,
καθηλωμένο σε μία καρέκλα, με τις πατερίτσες ακουμπισμένες στον τοίχο. Έτρεξε
κι αυτός να σώσει τα λιοστάσια, τα πουρνάρια, τους ασπαλαθρούς και τα χωριά.
Όσο πιο φιλότιμοι ήταν οι εθελοντές τόσο μεγαλύτερη προσπάθεια κατέβαλαν.
Ανταποκρίθηκαν πρώτοι στο προσκλητήριο. Κι έφυγαν από την πρώτη γραμμή όταν
πλέον δεν τους πήγαιναν τα πόδια τους. Μερόνυχτα ξύπνιοι, μαυρισμένοι από τις
στάχτες και λαβωμένοι δεν έλεγαν να αποχωρήσουν.

Περιστοιχισμένος από τους προσωπικούς φίλους του διηγείται τα γεγονότα. Να
‘ναι καλά η οικογένειά του, βοήθεια από το κράτος δεν χρειάζεται. Δεν έκανε
τίποτα για να του πουν ευχαριστώ. Αλλά κι αυτοί που τον κάλεσαν ούτε που
σκέφθηκαν να ρωτήσουν για την υγεία του. Ήμουν σίγουρη πως δεν θα πάρει κανείς
το μήνυμά μου κι έτσι δεν έγραψα στον γύψο του ποδιού του αντί ευχής «ντροπή»…