Άγγελος θανάτου

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Μέσα στο αυτοκίνητο ο Αστόρε σχημάτισε στο κινητό τον προσωπικό αριθμό της
Νικόλ. Ήταν σχεδόν έξι το πρωί και μέσα στο πρώτο φως άρχιζαν να ξεχωρίζουν τα
ψηλά κτίρια.

Η φωνή της Νικόλ ήταν νυσταγμένη όταν απάντησε. Ο Αστόρε θυμήθηκε τότε που
ήταν μικρή και ήταν εραστές, «Νικόλ, ξύπνα», της είπε. «Ξέρεις ποιος είμαι;».

Η ερώτηση την εκνεύρισε. «Φυσικά ξέρω ποιος είσαι. Ποιος άλλος θα μου
τηλεφωνούσε τέτοια ώρα;».

«Άκου καλά», είπε ο Αστόρε. «Και μην κάνεις ερωτήσεις. Θυμάσαι εκείνο το
έγγραφο που σου είχα αφήσει, εκείνο που υπέγραψα στον Σιλκ, που μου είχες πει
να μην το υπογράψω;».

«Ναι, φυσικά το θυμάμαι», είπε κοφτά η Νικόλ.

«Το έχεις στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού ή του γραφείου σου;» ρώτησε ο Αστόρε.

«Στο γραφείο μου, φυσικά».

«Εντάξει. Θα είμαι στο σπίτι σου σε τριάντα λεπτά. Θα σου χτυπήσω το κουδούνι.
Να είσαι έτοιμη να κατεβείς. Φέρε όλα τα κλειδιά σου. Θα πάμε στο γραφείο
σου».

Όταν ο Αστόρε χτύπησε το κουδούνι, η Νικόλ κατέβηκε αμέσως. Παρέμεινε σιωπηλή
μέχρι που βρέθηκαν στο γραφείο της.

«Και τώρα πες μου γιατί θέλεις αυτό το έγγραφο», είπε.

«Δεν χρειάζεται να ξέρεις», απάντησε ο Αστόρε.

Την είδε να θυμώνει με την απάντησή του, αλλά, παρ’ όλα αυτά, πήγε στο
χρηματοκιβώτιο του γραφείου και έβγαλε ένα ντοσιέ.

«Μην κλείσεις το χρηματοκιβώτιο», είπε ο Αστόρε.

«Θέλω την κασέτα από τη συνάντησή μας με τον Σιλκ».

Η Νικόλ του έδωσε το ντοσιέ. «Αυτά τα έγγραφα δικαιούσαι να τα πάρεις», είπε.
«Αλλά δεν έχεις το δικαίωμα να πάρεις καμιά κασέτα, ακόμη κι αν υπήρχε».

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο.

Ο Αστόρε χαμογέλασε θλιμμένα. «Νόμιζα ότι με συμπαθείς ακόμη», είπε
απολογητικά. «Γι’ αυτό δεν σε ρώτησα ποτέ τι έσβησες από τον φάκελο του πατέρα
σου πριν μου τον δώσεις».

«Δεν έσβησα τίποτα», απάντησε ψυχρά η Νικόλ. «Και δεν σου δίνω την κασέτα αν
δεν μου πεις τι συμβαίνει».

«Εντάξει, εντάξει», την καθησύχασε ο Αστόρε. «Χτες το βράδυ ο Τιμόνα Πορτέλα
απήγαγε τον Μαρκ. Μην ανησυχείς όμως. Πήγα κι εγώ και απήγαγα τον αδελφό του
τον Μπρούνο. Τώρα μπορούμε να διαπραγματευτούμε».

«Διέπραξες απαγωγή;» είπε η Νικόλ μη πιστεύοντας στα αυτιά της.

«Το ίδιο έκαναν κι αυτοί. Απλώς θέλουν να μας αναγκάσουν να πουλήσουμε τις
τράπεζες».

«Τότε δώσ’ τους τις αναθεματισμένες τις τράπεζες!», στρίγκλισε η Νικόλ.

«Δεν κατάλαβες. Δεν θα τους δώσουμε τίποτα. Έχουμε τον Μπρούνο. Αν κάνουν
τίποτα στον Μαρκ, θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο στον Μπρούνο».

Η Νικόλ έβγαλε από το χρηματοκιβώτιο ένα μικρό πακέτο και το έβαλε πάνω στο
ντοσιέ.

«Παίξ’ τη να την ακούσουμε», είπε ο Αστόρε.

Η Νικόλ άνοιξε ένα συρτάρι κι έβγαλε ένα μικρό κασετόφωνο. Έβαλε την κασέτα
μέσα και άκουσαν πάλι τον Σιλκ να αποκαλύπτει το σχέδιό του για να παγιδεύσει
τον Πορτέλα. Ο Αστόρε έβαλε το κασετόφωνο με την κασέτα στην τσέπη του και
πήρε το ντοσιέ. «Θα σου τα επιτρέψω όλα αργότερα σήμερα, μαζί με τον Μαρκ. Μην
ανησυχείς, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Και αν γίνει, θα είναι χειρότερα γι’
αυτούς απ’ ό,τι για μας».

****

Λίγο μετά τις δώδεκα, ο Αστόρε, ο Άλντο Μόντσα και ο Μπρούνο Πορτέλα κάθονταν
σε μια τραπεζαρία του εστιατορίου Πάλαντιν, κοντά στην Ανατολική Εξηκοστή Οδό.
Η πόρτα της τραπεζαρίας άνοιξε και φάνηκε ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου
ακολουθούμενος από τον Τιμόνα Πορτέλα και τον Μαρκαντόνιο. Ο Πορτέλα, με το
καλοραμμένο κοστούμι του, σχεδόν έκρυβε με τον όγκο του τον Μαρκαντόνιο που
ερχόταν πίσω του. Ο Μπρούνο όρμησε στην αγκαλιά τού Τιμόνα και τον φίλησε και
στα δύο μάγουλα.

Ο Μαρκαντόνιο κάθησε. Τα γόνατά του είχαν λυθεί σχεδόν από την ανακούφιση με
την εμφάνιση του Αστόρε. Ο ξένοιαστος νεαρός που του άρεσε το τραγούδι
εμφανιζόταν τώρα με την πραγματική του μορφή, σαν Άγγελος του Θανάτου. Η
δύναμη της παρουσίας του προκαλούσε φόβο στον Πορτέλα, παρά τους παλικαρισμούς
του.

«Έχουμε να συζητήσουμε κάποια πράγματα», είπε ο Αστόρε στον Πορτέλα.

«Εντάξει», είπε αυτός. «Μπρούνο, πάρε δρόμο από δω. Περιμένει ένα αυτοκίνητο
έξω. Θα σου μιλήσω όταν γυρίσω στο σπίτι».

«Πάρε τον Μαρκαντόνιο στο σπίτι του», είπε ο Αστόρε στον Μόντσα. «Μαρκ,
περίμενέ με εκεί».

Τώρα ο Πορτέλα και ο Αστόρε ήταν καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον στο
τραπέζι. Ο Πορτέλα άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και γέμισε το ποτήρι του, χωρίς
να προσφέρει στον Αστόρε.

Ο Αστόρε έβγαλε έναν καφέ φάκελο από την τσέπη του και άδειασε το περιεχόμενό
του στο τραπέζι. Ήταν το εμπιστευτικό έγγραφο που είχε υπογράψει στον Σιλκ,
στο οποίο του ζητούσε να προδώσει τον Πορτέλα, και το μικρό κασετόφωνο με την
κασέτα.

Ο Πορτέλα κοίταξε το έγγραφο με το λογότυπο του FBI και το διάβασε. Το πέταξε
περιφρονητικά στο τραπέζι. «Μπορεί να είναι πλαστό», είπε. «Και γιατί να
κάνεις εσύ τη βλακεία να το υπογράψεις;».

Ο Αστόρε πάτησε το κουμπί του κασετοφώνου και ακούστηκε η φωνή του Σιλκ, που
ζητούσε από τον Αστόρε να συνεργαστεί μαζί του για να παγιδεύσουν τον Πορτέλα.
Ο Πορτέλα άκουγε προσπαθώντας να συγκρατήσει την έκπληξη και τον θυμό του,
αλλά το πρόσωπό του έγινε κατακόκκινο και τα χείλια του άρχισαν να κινούνται
σε σιωπηλές βρισιές. Ο Αστόρε έκλεισε το κασετόφωνο.

«Ξέρω ότι συνεργάζεσαι με τον Σιλκ τα τελευταία έξι χρόνια», είπε ο Αστόρε.
«Τον βοήθησες να καταστρέψει τις φαμίλιες της Νέας Υόρκης. Και ξέρω ότι, για
αντάλλαγμα, ο Σιλκ σού προσφέρει ασυλία. Τώρα όμως κυνηγάει εσένα. Αυτοί οι
τύποι του FBI δεν ικανοποιούνται ποτέ. Τα θέλουν όλα. Νόμιζες ότι είναι φίλος
σου. Έσπασες την ομερτά γι’ αυτόν. Τον έκανες διάσημο και τώρα θέλει να
σε στείλει στη φυλακή. Δεν σε χρειάζεται πια. Θα αρχίσει να σε κυνηγάει αμέσως
μόλις αγοράσεις τις τράπεζες. Γι’ αυτό δεν μπορούσα να κλείσω τη συμφωνία. Δεν
θα έσπαγα ποτέ την ομερτά». Έσφιξαν τα χέρια και ο Πορτέλα έφυγε
πρώτος.

Τα μεσάνυχτα ο Πορτέλα συναντήθηκε με τον Μαριάνο Ρούμπιο, τον Ίνζιο Τουλίπα
και τον Μάικλ Γκρατσιέλα στο προξενείο του Περού.

Ο Ρούμπιο άνοιξε τις εργασίες της συνάντησης απευθυνόμενος στον Πορτέλα.
«Λοιπόν, ποιο είναι αυτό το τόσο σημαντικό θέμα για το οποίο έπρεπε να
συζητήσουμε ακυρώνοντας τα ραντεβού μας;». Παρά την άκρα ευγένειά του, η φωνή
του είχε έναν ελαφρά συγκαταβατικό τόνο που εξόργισε τον Πορτέλα. Και ήξερε
ότι θα έπεφτε στην εκτίμησή τους όταν θα μάθαιναν για την προδοσία του Σιλκ.
Τους είπε όλη την ιστορία.

Ο Τουλίπα έτρωγε ένα σοκολατάκι. «Δηλαδή», είπε, «κρατούσες τον ξάδελφό του,
τον Μαρκαντόνιο Απρίλε, και έκανες συμφωνία για να σωθεί ο αδελφός σου χωρίς
να μας συμβουλευτείς». Η φωνή του ήταν γεμάτη περιφρόνηση.

Ο Πορτέλα τον κοίταξε και αναρωτήθηκε γιατί δεν σκότωνε αυτό το άπληστο
γουρούνι. Μετά όμως έφερε στο μυαλό του πενήντα παναμάδες να πετούν στον αέρα.

Ο Ρούμπιο του κούνησε προειδοποιητικά το δάχτυλο. «Ίνζιο, σταμάτα να προκαλείς
φασαρίες χωρίς λόγο. Όλοι έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε για τα προσωπικά
μας θέματα».

Ο Γκρατσιέλα τον κοίταξε με ένα αμυδρό χαμόγελο. Θα ‘λεγε κανείς ότι
διασκέδαζε με τη σύγκρουση. «Αυτό είναι αλήθεια. Εσύ, Ίνζιο, δεν μας είπες
ποτέ τίποτα για τα μυστικά σου εργαστήρια. Την επιθυμία σου να αποκτήσεις δικά
σου πυρηνικά όπλα. Μια τόσο ανόητη ιδέα. Νομίζεις ότι η κυβέρνηση θα ανεχτεί
μια τέτοια απειλή; Θα αλλάξουν όλους τους νόμους που μας προστατεύουν τώρα και
μας επιτρέπουν να κάνουμε τη δουλειά μας».

Ο Τουλίπα γέλασε. Είχε αρχίσει να απολαμβάνει αυτήν τη συνάντηση. «Εγώ είμαι
πατριώτης», είπε. «Θέλω να είναι η Νότια Αμερική σε θέση να αμυνθεί απέναντι
σε χώρες όπως το Ισραήλ, η Ινδία και το Ιράκ».

Ο Ρούμπιο τού χαμογέλασε καλοκάγαθα. «Δεν το ήξερα ότι είσαι εθνικιστής».

«Εγώ θα τον ξεφορτωθώ τον Σιλκ», είπε ο Πορτέλα, «ό,τι και να λέτε εσείς».

«Αυτή είναι πολύ επικίνδυνη κίνηση», είπε ο πρόξενος. «Το FBI θα προσπαθήσει
να ανταποδώσει. Θα κάνουν τα πάντα για να βρουν τον δολοφόνο του».

«Συμφωνώ με τον Τιμόνα», δήλωσε ο Τουλίπα. «Το FBI λειτουργεί κάτω από
νομικούς περιορισμούς και μπορεί να αντιμετωπιστεί. Θα δώσω εγώ την ομάδα
κρούσης και μερικές ώρες μετά την επιχείρηση θα έχουν μπει στο αεροπλάνο για
τη Νότια Αμερική».

«Το ξέρω ότι είναι επικίνδυνο», είπε ο Πορτέλα, «αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε
τίποτ’ άλλο».

«Συμφωνώ», είπε ο Τουλίπα. «Όταν παίζονται δισεκατομμύρια δολάρια, πρέπει να
ρισκάρει κανείς. Αλλιώς, γιατί είμαστε σ’ αυτήν τη δουλειά;».

Το πρόσωπο του Γκρατσιέλα ήταν ανέκφραστο. «Ναι, συμφωνώ», είπε. «Αλλά, αν
ήμουν στη θέση σας, θα ανησυχούσα περισσότερο για τον Αστόρε Βιόλα παρά για
τον Κουρτ Σιλκ».