Πικρό τέλος

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Ο Αστόρε χρειάστηκε τέσσερις μήνες για να αναρρώσει από τα τραύματά του. Ο
Μπιάνκο τον είχε κρύψει σε μια μικρή ιδιωτική κλινική στο Παλέρμο, όπου τον
φρουρούσαν και είχε την καλύτερη δυνατή περίθαλψη. Ο Μπιάνκο τον επισκεπτόταν
καθημερινά και η Μπούτζι ερχόταν και τον έβλεπε όταν είχε ρεπό στο κλαμπ.

Προς το τέλος της διαμονής του στην κλινική, η Μπούτζι τού έφερε μια χρυσή
αλυσίδα για τον λαιμό, με πλάτος πέντε πόντους, από την οποία κρεμόταν ένας
χρυσός δίσκος με την εικόνα της Παναγίας. Του τη φόρεσε στον λαιμό σαν κολλάρο
και τοποθέτησε το μενταγιόν πάνω από το τραύμα. Του είχε βάλει και μια ειδική
ουσία, για να κολλήσει στο δέρμα. Το μενταγιόν δεν ήταν μεγαλύτερο από
ασημένιο δολάριο, αλλά κάλυπτε το τραύμα και έμοιαζε σαν στολίδι, χωρίς να
είναι θηλυπρεπές.

«Είναι απαραίτητο αυτό;», είπε ο Αστόρε.

«Ναι», είπε ο Μπιάνκο. «Ένας άντρας που τον σέβονται δεν μπορεί να επιδεικνύει
έτσι ένα τραύμα από εχθρική επίθεση».

Το μόνο που αντιλήφθηκε εκείνη τη στιγμή ο Αστόρε, ήταν ότι ο Μπιάνκο τον είχε
αποκαλέσει «άντρα που τον σέβονται». Ο Οτάβιο Μπιάνκο, ο μεγαλύτερος μαφιόζος,
του είχε κάνει αυτήν την τιμή. Ξαφνιάστηκε και κολακεύτηκε. Το μενταγιόν ήταν
όμορφο. Η Παναγία, σκέφτηκε ο Αστόρε. Την έβλεπες παντού στη Σικελία, σε
εκκλησάκια, σε σπίτια και αυτοκίνητα, σε παιδικά παιχνίδια.

«Γιατί οι Σικελοί λατρεύουν την Παναγία και όχι τον Χριστό;», ρώτησε τον
Μπιάνκο.

Αυτός ανασήκωσε τους ώμους. «Ο Χριστός, σε τελική ανάλυση, ήταν άντρας, και
επομένως δεν μπορείς να του έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη. Τέλος πάντων, τώρα
ξέχνα τα όλα αυτά. Ό,τι έγινε, έγινε. Πριν γυρίσεις στην Αμερική, θα μείνεις
ένα χρόνο με τον κύριο Πράιορ στο Λονδίνο, για να μάθεις τη λειτουργία μιας
τράπεζας. Διαταγές του θείου σου. Και υπάρχει και κάτι άλλο. Πρέπει να
σκοτώσουμε τον Νέλο».

Ο Αστόρε είχε σκεφτεί τα γεγονότα πολλές φορές και ήξερε ότι ο Νέλο ήταν
ένοχος. Ποιος ήταν ο λόγος όμως; Ήταν καλοί φίλοι για τόσο πολύ καιρό και η
φιλία τους ήταν αληθινή. Μετά, όμως, έγινε ο φόνος του Λιμόνα. Φαίνεται ότι ο
Νέλο είχε κάποια σχέση με την κόσκα των Κορλεονέζι και δεν είχε άλλη
επιλογή.

«Είσαι σίγουρος ότι ήταν ο Νέλο;», ρώτησε ο Αστόρε. «Ήταν ο καλύτερός μου
φίλος».

«Ποιον άλλο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν;», είπε ο Μπιάνκο. «Τον μεγαλύτερο
εχθρό σου; Φυσικάν τον φίλο σου».

Στην επόμενη επίσκεψη του Μπιάνκο, ο Αστόρε του είπε: «Δεν έχουμε αποδείξεις
κατά του Νέλο. Άφησε το πράγμα να ξεχαστεί και κάνε ειρήνη με τους Κορλεονέζι.
Φρόντισε να μαθευτεί ότι πέθανα από τα τραύματά μου».

Στην αρχή ο Μπιάνκο είχε έντονες αντιρρήσεις, μετά όμως δέχτηκε ότι η συμβουλή
του Αστόρε ήταν συνετή και έξυπνη.

Ο Αστόρε έμεινε ένα χρόνο με τον κύριο Πράιορ στο Λονδίνο. Ήταν μια
διαφωτιστική εμπειρία.

Στο γραφείο του κυρίου Πράιορ, πίνοντας κρασί με λεμόνι από μια κανάτα, ο
Αστόρε έμαθε ότι υπήρχαν μεγάλα σχέδια γι’ αυτόν. Ότι η διαμονή του στη
Σικελία ήταν μέρος ενός σχεδίου του Δον, ο οποίος ήθελε να τον προετοιμάσει
για ένα σημαντικό ρόλο.

Ο Αστόρε τον ρώτησε για τη Ρόζι. Δεν την είχε ξεχάσει ποτέ ­ τη χάρη της, τη
χαρά της για τη ζωή, τη γενναιοδωρία της σε όλα, συμπεριλαμβανομένου του
έρωτα. Του είχε λείψει.

Αργά εκείνο το βράδυ, στο γραφείο του κυρίου Πράιορ, ο Αστόρε έμαθε τα πάντα
για τη Ρόζι. Ο κύριος Πράιορ του έδωσε ν’ ακούσει κασέτες με τις συζητήσεις
της Ρόζι στο τηλέφωνο, συζητήσεις που αποκάλυπταν τις συναντήσεις της με
άλλους άντρες στο διαμέρισμά της. Ήταν φανερό ότι η Ρόζι είχε σεξουαλικές
σχέσεις μαζί τους και ότι αυτοί της έδιναν ακριβά δώρα και χρήματα.

«Κολ γκερλ πολυτελείας», είπε ο Αστόρε σχεδόν με πικρία.

«Όχι ακριβώς», είπε ο κύριος Πράιορ. «Απλώς, ήταν υποχρεωμένη να ζήσει
χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα της. Το έσκασε από το σπίτι της όταν ήταν
δεκατεσσάρων χρόνων, αλλά είναι πολύ έξυπνη και ήθελε να σπουδάσει. Ήθελε,
επίσης, να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά.
Μπορεί να κάνει έναν άντρα ευτυχισμένο· έχει αυτό το σπάνιο ταλέντο. Ήταν
δίκαιο, λοιπόν, να πληρώνουν το τίμημα».

Ο Αστόρε γέλασε. «Είσαι ένας φωτισμένος Σικελός. Τι λες γι’ αυτό που έκανε,
όμως, που έμεινε είκοσι τέσσερις ώρες με το πτώμα ενός εραστή της;».

Ο κύριος Πράιορ γέλασε ενθουσιασμένος. «Αυτό είναι το καλύτερο χαρακτηριστικό
της. Είναι πραγματική μαφιόζα. Έχει ζεστή καρδιά και ψυχρό μυαλό. Τι
συνδυασμός! Υπέροχος. Πρέπει, όμως, να την προσέχεις πάντα. Ένα τέτοιο άτομο
είναι πάντα επικίνδυνο».

«Συμφωνώ», είπε ο Αστόρε. Εξεπλάγη, που δεν αισθανόταν θυμό για τη Ρόζι. Η
γοητεία της ήταν αρκετή για να την συγχωρήσεις. Θα το ξεχνούσε, είπε στον
κύριο Πράιορ.

«Ωραία», είπε αυτός. «Ύστερα από ένα χρόνο στο Λονδίνο, θα πας στον Δον
Απρίλε».

Ο Αστόρε συνέχισε να παρακολουθεί τη Ρόζι, αφενός για λόγους ασφαλείας και
αφετέρου επειδή θυμόταν ακόμη με τρυφερότητα τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.
Ήξερε ότι είχε ξαναρχίσει τις σπουδές της, ότι έκανε τη διδακτορική διατριβή
της στην Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και ότι ζούσε σε μια
πολυκατοικία. Είχε αρχίσει πια να δουλεύει περισσότερο επαγγελματικά με
ηλικιωμένους πλούσιους άντρες.

Ήταν πολύ έξυπνη. Είχε τρεις δεσμούς ταυτόχρονα και αμειβόταν με ακριβά δώρα,
χρήματα, κοσμήματα και διακοπές στα μέρη όπου πάνε οι πλούσιοι ­ όπου φυσικά
έκανε και νέες επαφές. Όλοι αυτοί οι άντρες, ανεξαιρέτως, την ερωτεύονταν.
Ποτέ, όμως, δεν δεχόταν τις προτάσεις γάμου που της έκαναν.

Μερικούς μήνες μετά τον θάνατο του Δον, ο Αστόρε αποφάσισε να ξαναδεί τη Ρόζι.
Ήταν σίγουρος ότι το έκανε μόνο για να εξασφαλίσει τη βοήθειά της για τα
σχέδιά του. Είπε στον εαυτό του ότι τώρα πια ήξερε τα μυστικά της και δεν
μπορούσε να τον τυφλώσει πάλι. Επίσης, του χρωστούσε ανταπόδοση για τη μεγάλη
εξυπηρέτηση που της είχε κάνει, και ο Αστόρε ήξερε το θανάσιμο μυστικό της.

Αλλά, πάνω απ’ όλα, ήθελε να την ξαναδεί. Όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες
περιπτώσεις, το πέρασμα του χρόνου είχε αμβλύνει τον πόνο της προδοσίας της
και είχε εντείνει τη γοητεία της. Θυμόταν τα στήθη της, πώς γίνονταν
κατακόκκινα όταν έκαναν έρωτα. Το πώς έσκυβε το κεφάλι της από ντροπή. Το
μεταδοτικό της κέφι. Παρ’ όλα αυτά, ο Αστόρε είχε πείσει τον εαυτό του ότι η
επίσκεψή του γινόταν καθαρά για επαγγελματικούς λόγους. Ήθελε να της αναθέσει
μια δουλειά.

Η Ρόζι ετοιμαζόταν να μπει στην πολυκατοικία της, όταν ο Αστόρε εμφανίστηκε
μπροστά της, χαμογέλασε και την χαιρέτησε. Τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο
στόμα. Μετά, τον τράβηξε μέσα στην πολυκατοικία και τον οδήγησε στο διαμέρισμά
της.

Πήρε ένα μπουκάλι άρωμα από το κομοδίνο της. Ραντίστηκε η ίδια, μετά ράντισε
κι αυτόν. «Δεν έχουμε χρόνο να κάνουμε μπάνιο», είπε γελώντας. Έπεσαν στο
κρεβάτι και ο Αστόρε είδε τα στήθη της να κοκκινίζουν. Για τον Αστόρε ήταν μια
κενή εμπειρία. Του άρεσε το σεξ, αλλά δεν του άρεσε πια η Ρόζι.

Ξαπλωμένη ανάσκελα όπως ήταν, άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το μάγουλό του.
Μετά τον πλησίασε και μουρμούρισε απαλά: «Η παλιά μαγεία δεν υπάρχει πια».
Άρχισε να παίζει με το χρυσό μενταγιόν στον λαιμό του. Είδε το απαίσιο μοβ
τραύμα και το φίλησε.

«Ήταν μια χαρά», είπε ο Αστόρε.

Η Ρόζι ανακάθησε· το γυμνό κορμί της και τα στήθη της βρέθηκαν από πάνω του.
«Δεν μπορείς να με συγχωρήσεις για τον καθηγητή που τον άφησα να πεθάνει και
έμεινα μαζί του. Έτσι δεν είναι;».

«Τώρα μιλάμε σοβαρά», είπε ο Αστόρε. Και της είπε για τους αδερφούς Στούρζο
και τι ήθελε από αυτή. «Θα σου δώσω είκοσι χιλιάδες δολάρια τώρα για τα έξοδά
σου», είπε, «και άλλες εκατό χιλιάδες όταν τελειώσουμε».

Η Ρόζι τον κοίταζε πολύ συλλογισμένη. «Και τι θα γίνει μετά;» ρώτησε.

«Δεν χρειάζεται να ανησυχείς εσύ γι’ αυτό».

«Κατάλαβα. Και τι θα γίνει, αν πω όχι;».

Ο Αστόρε ανασήκωσε τους ώμους. Δεν ήθελε να το σκέφτεται αυτό. «Τίποτα», είπε.

Η Ρόζι αναστέναξε. «Εντάξει». Μετά, ο Αστόρε είδε τα μάτια της να αστράφτουν.
Του χαμογέλασε. «Άλλη μια περιπέτεια», είπε.

****

Ο Άλντο Μόντσα ξύπνησε τον Αστόρε βγάζοντάς τον από τις αναμνήσεις του.
Βρίσκονταν στον δρόμο προς το Γουέστσεστερ. «Μισή ώρα ακόμη», του είπε.
«Πρέπει να προετοιμαστείς για τους αδερφούς Στούρζο». Χιόνιζε. Εκείνη τη
στιγμή ο Αστόρε αισθάνθηκε μια παγερή ερημιά στην καρδιά του. Ύστερα από αυτήν
τη νύχτα, ο κόσμος του θα άλλαζε, ο ίδιος θα άλλαζε και κατά μία έννοια θα
άρχιζε η πραγματική ζωή του. Έφτασαν στο σπίτι στις τρεις τη νύχτα, μέσα σε
ένα τοπίο κατάλευκο από όγκους χιονιού.

Μέσα στο σπίτι οι αδερφοί Στούρζο ήταν δεμένοι με χειροπέδες και τα πόδια τους
ακινητοποιημένα με αλυσίδες· τους είχαν φορέσει ειδικά σακάκια σαν
ζουρλομανδύες. Ήταν ξαπλωμένοι στο δάπεδο της μιας κρεβατοκάμαρας και τους
φρουρούσαν δύο οπλισμένοι άντρες.

Ο Αστόρε κάθησε στο κρεβάτι. «Φαντάζομαι ότι έχετε καταλάβει τι έγινε», είπε.

«Η Ρόζι ήταν δόλωμα», είπε ήρεμα ο Στέις.

«Φαντάζομαι ότι χρειάστηκαν πολλά λεφτά για να πείσουν δύο έξυπνους ανθρώπους
σαν εσάς να αναλάβετε την εκτέλεση του Δον», είπε ο Αστόρε. «Ένα εκατομμύριο;
Δύο;».

«Κάνεις μεγάλο λάθος», είπε ο Στέις. «Δεν είχαμε καμιά σχέση με αυτή την
υπόθεση. Δεν είμαστε τόσο βλάκες».

«Ξέρω ότι είστε εκτελεστές», είπε ο Αστόρε. «Έχετε τη φήμη ότι μπορείτε να
κάνετε μεγάλες και δύσκολες δουλειές. Και έλεγξα τις κινήσεις σας. Εκείνο που
θέλω από σας, είναι το όνομα του μεσάζοντα».

«Κάνεις λάθος», επανέλαβε ο Στέις. «Δεν υπάρχει περίπτωση να μας φορτώσεις
τέτοιο πράγμα. Και ποιος στον διάβολο είσαι εσύ, εδώ που τα λέμε;».

«Είμαι ο ανιψιός του Δον», απάντησε ο Αστόρε. «Εγώ κανονίζω τις δουλειές του
τώρα».

Τους άφησε και κατέβηκε στην κουζίνα, όπου ο Μόντσα είχε ετοιμάσει καφέ. Ο
Αστόρε τού είπε να βάλει τα αδέρφια σε διαφορετικές κρεβατοκάμαρες και να
υπάρχουν δύο φρουροί για τον καθένα συνεχώς.

Περίμενε μια ώρα πριν ανεβεί πάλι στο δωμάτιο, όπου είχαν τον Φράνκι. Τον
βρήκε στο πάτωμα, με όλες τις αλυσίδες και τον ζουρλομανδύα.

«Είναι πολύ απλό», του είπε ο Αστόρε. «Δώσε μας το όνομα του μεσάζοντα και
μπορεί να φύγετε από ‘δώ ζωντανοί».

Ο Φράνκι τον κοίταξε με μίσος. «Δεν πρόκειται να σου πω τίποτα, παλιομαλάκα.
Έπιασες λάθος ανθρώπους. Και θα θυμάμαι το μούτρο σου, και θα θυμάμαι και τη
Ρόζι».

«Σοβαρά; Επομένως, σπαταλάω τον χρόνο μου μ’ εσένα», είπε ο Αστόρε. «Θα πάω να
μιλήσω στον Στέις».

«Κατάλαβα τι έχει γίνει», του είπε ο Στέις ήρεμα. «Ξέρεις ότι έχουμε λεφτά
στην άκρη. Μπορώ να κανονίσω να τα πάρεις και να τελειώνει αυτή η βλακεία».

«Μόλις είχα μια κουβέντα με τον Φράνκι», είπε ο Αστόρε. «Απογοητεύτηκα μαζί
του. Εσύ και ο αδερφός σου υποτίθεται ότι είστε πολύ έξυπνοι τύποι. Τώρα μου
μιλάς για λεφτά, ενώ ξέρεις ότι πρόκειται για την εκτέλεση του Δον».

«Γιατί να σου πω;» είπε ο Στέις. «Ξέρω ότι η ιστορία έχει τελειώσει ήδη για
μας. Δεν φορέσατε μάσκες, αφήσατε να εκτεθεί η Ρόζι, επομένως δεν σκοπεύετε να
μας αφήσετε να φύγουμε από ‘δώ ζωντανοί. Ό,τι κι αν υποσχεθείς».

Ο Αστόρε αναστέναξε. «Δεν θα προσπαθήσω να σε γελάσω. Έτσι είναι τα πράγματα.
Αλλά υπάρχει ένα πράγμα, για το οποίο μπορείς να διαπραγματευτείς. Αν θα ‘ναι
εύκολα ή δύσκολα. Έχω μαζί μου έναν πολύ ικανό τύπο και θα τον βάλω να
δουλέψει πάνω στον Φράνκι». Ο Ατσόρε αισθάνθηκε ναυτία, καθώς το έλεγε αυτό.
Θυμήθηκε τον Άλντο Μόντσα να «δουλεύει» πάνω στον Φισολίνι.

«Χάνεις την ώρα σου», είπε ο Στέις. «Ο Φράνκι δεν θα μιλήσει».

«Μπορεί και όχι. Αλλά θα τον κόψει κομματάκια και θα σου φέρνουμε ένα ένα τα
κομμάτια για να τα τσεκάρεις. Επίσης, Στέις, γιατί να θέλεις να προστατεύσεις
τον μεσάζοντα; Υποτίθεται ότι θα σας κάλυπτε, και δεν το έκανε».

«Εμείς ήμαστε απλώς οι εκτελεστές, κάναμε μια δουλειά», είπε ο Στέις. «Εσείς
θέλετε τον από πάνω, αυτόν που έδωσε την εντολή. Γιατί, λοιπόν, δεν μας
αφήνετε ελεύθερους εμάς;». Ο Αστόρε ήταν υπομονετικός.

«Σκέψου, Στέις. Σκέψου πώς σας την έστησα με τη Ρόζι. Χρειάστηκε πολύς χρόνος
και υπομονή. Σκέψου πώς σας φυλάκισα σ’ αυτό το σπίτι, και έχω εφτά
οπλισμένους άντρες. Πολλά έξοδα και πολλή φασαρία. Και ακριβώς την παραμονή
των Χριστουγέννων. Είμαι πολύ σοβαρός τύπος, Στέις, το βλέπεις αυτό. Θα σου
δώσω μία ώρα να το σκεφτείς».

Ο Αστόρε κατέβηκε πάλι στην κουζίνα. Κάθησε για λίγο δίπλα στη δυνατή φωτιά
και μετά ανέβηκε πάλι πάνω, για να δει τον Στέις. Φαινόταν εξαντλημένος, σαν
να είχε αποδεχτεί τη μοίρα του. Και δεν ήθελε να πεθάνει έτσι ο Φράνκι,
κομμάτι κομμάτι. Κοίταξε το πρόσωπο του Αστόρε. Ήταν αυστηρό και ανελέητο παρά
τη νεανική του ηλικία. Είχε τη σοβαρότητα ενός δικαστή.

«Είμαι εντάξει μ’ αυτό που είπαμε», είπε ο Στέις. Φρόντισε να μην καταλάβει ο
Φράνκι τι συμβαίνει, εντάξει;».

«Στο υπόσχομαι», είπε ο Αστόρε. «Αλλά θα το καταλάβω, αν μου πεις ψέματα».

«Δεν θα σου πω. Τι νόημα θα είχε; Ο μεσάζων είναι κάποιος Τζον Χέσκοου, μένει
στο Μπραϊτγουότερς, λίγο μετά το Μπάμπιλον. Γνωριζόμαστε από παιδιά. Η τιμή
ήταν ένα εκατομμύριο, αλλά και πάλι εγώ και ο Φράνκι φοβόμαστε να αναλάβουμε
τη δουλειά. Ήταν πολύ σημαντική εκτέλεση. Τελικά δεχτήκαμε, επειδή μας είπε
ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχούμε για το FBI ούτε για την αστυνομία. Ότι όλα
ήταν κανονισμένα».

Ο Αστόρε βγήκε από το δωμάτιο και κατέβηκε στην κουζίνα, για να δώσει στον
Μόντσα τις εντολές του. Ήθελε τις ταυτότητες των δύο αδερφών, τα διπλώματα
οδήγησης, τις πιστωτικές κάρτες και όλα τα σχετικά. Κράτησε τον λόγο που είχε
δώσει στον Στέις: έδωσε εντολή να πυροβολήσουν τον Φράνκι στον σβέρκο χωρίς
καμιά προειδοποίηση. Και ο Στέις έπρεπε να εκτελεστεί ανώδυνα.

Ο Αστόρε έφυγε για να γυρίσει στη Νέα Υόρκη. Το χιόνι είχε δώσει τη θέση του
στη βροχή, που ξέπλενε το τοπίο από το λευκό του πέπλο.

Ήταν σπάνιο για τον Μόντσα να παρακούσει σε εντολή, αλλά σαν εκτελεστής ένιωθε
ότι έχει το δικαίωμα να προστατεύσει τον εαυτό του και τους άντρες του. Δεν θα
χρησιμοποιούσαν όπλα, αλλά σκοινί.

Πρώτα ζήτησε από τέσσερις φρουρούς να τον βοηθήσουν να πνίξει τον Στέις με το
σκοινί. Αυτός ούτε καν προσπάθησε να αντισταθεί. Με τον Φράνκι, όμως, ήταν
διαφορετικά. Επί είκοσι λεπτά προσπαθούσε να ξεφύγει από το σκοινί. Επί είκοσι
τρομερά λεπτά, ο Φράνκι Στούρζο ήξερε ότι τον δολοφονούν.