ΜΑΤΙΕΣ Σκουπίδια

Περνάνε τα χρόνια, περνάνε οι δεκαετίες, αλλά η κατάσταση, στην Ελλάδα, σε
σχέση με τα σκουπίδια και τις χωματερές, πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Και δεν μπορώ να μη θυμηθώ τον Χάρρυ Κλυνν, που σε κάποιο σκετς, στα μέσα της
δεκαετίας του ’80, έλεγε: «υπάρχει λύση», για το πρόβλημα των
σκουπιδιών. Και είναι απλή. Απλούστατη· θα μαζεύουμε όλα τα σκουπίδια της
Αθήνας και θα τα ρίχνουμε στον… Πειραιά! Όσο για τον Πειραιά, θα βρει κάποια
άλλη πόλη για να τα πετάει!…».

Διάβαζα στα «ΝΕΑ» («Διάλογος») την περασμένη Δευτέρα (10/7) ένα κείμενο του
δικηγόρου Α.Σ. Καρίπογλου (μέλος της Ε.Ε. των Φιλελευθέρων) και, σε κάθε
αράδα, έπιανα τα γέλια! Για την «επινόηση του αλλού» μιλούσε το άρθρο. Και
τόνιζε, με αιχμηρό χιούμορ, για τη χωματερή του Κουρουπητού, που όλοι
συμφωνούμε ότι πρέπει να κλείσει, αλλά, εν τω μεταξύ, πληρώνουμε 7 εκατ.
δραχμές πρόστιμο την ημέρα, επειδή την έχουμε ακόμη ανοιχτή!:

«… Το “αλλού” είναι μια φανταστική τοποθεσία, που επινόησε το αθάνατο
ελληνικό πνεύμα, λύνοντας οριστικά το ζήτημα που δημιουργούν τα αντικρουόμενα
συμφέροντα. Ενώ οι υπόλοιποι λαοί, προκειμένου να χωροθετήσουν ένα έργο που θα
έχει ­ ή κάποιοι νομίζουν ότι θα έχει ­ και δυσμενείς επιπτώσεις είναι
αναγκασμένοι να ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά, να σταθμίζουν το όφελος των
λίγων, των πολλών, το δημόσιο και το ιδιωτικό συμφέρον και μετά να
αποφασίζουν, εμείς τη βρήκαμε τη λύση. Χρειάζεται να γίνει ένα έργο; Να γίνει,
αλλά αλλού»!

Είναι η «λύση» του Χάρρυ Κλυνν, που έλεγα στην αρχή. Η «λύση» που είχαν βρει
κάποιοι… «λιγνολαίμηδες, βρωμιάρηδες, σερντούκοι / βρωμισμένοι με χασίς της
Ταγκεστάνης»! Οι οποίοι, για να απαλλαγούν από ένα πτώμα, που έζεχνε, αντί να
το θάψουν, το πετάξανε στην πόρτα ενός γείτονά τους! Που, φυσικά, ούρλιαζε:
«… Και γυρεύουν να μου βάλουνε το φτώμα / του Αρβανίτη / μες στο σπίτι / μες
στη μύτη!». (Πρόκειται για ένα ποίημα, που με τον φίλο μου τον Χατζηγιάννη,
στα φοιτητικά μας χρόνια, το αποδίδαμε, δεν ξέρω γιατί, στον Βάρναλη…).

Πρόστιμο, λοιπόν, 2,5 δισ. τον χρόνο για τη χωματερή του Κουρουπητού, επειδή
αρχές και κάτοικοι γράφουν στα παλιά τους παπούτσια τις Κοινοτικές Οδηγίες,
στον Δήμο Ακρωτηρίου και την γύρω περιοχή! Και, επιπλέον, εκατοντάδες
εκατομμύρια πεταμένα, την τελευταία 15ετία, για μελέτες διαχείρισης των
σκουπιδιών, στο ίδιο μέρος! Και οδοφράγματα και μαύρες σημαίες και
τσαμπουκάδες, αλλά και ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα στον Λαλιώτη, που
παλεύει, με νύχια και με δόντια, να φέρει σε λογαριασμό αυτή την ξεφτίλα και
δεν τα καταφέρνει!…

Ευρωπαίοι είπατε; Τριτοκοσμικοί είμαστε. Και θα είμαστε, όσο δεν θα λύνουμε το
πρόβλημα των 5.500 χωματερών, που μολύνουν τη χώρα μας και κάνουν να
βρωμοκοπάει κάθε γωνιά της…