ΡΙΠΕΣ Μέμνησο…

ΣΤΟ μέλλον ασφαλώς δεν θα θυμόσαστε το θέρετρο της Πορτογαλίας, όπου
τούτο το Σαββατοκύριακο επισφραγίζεται η ένταξη της χώρας μας στην ΟΝΕ…

ΔΕΝ θα ξεχνάμε όμως ­ και πρώτη δεν πρέπει να το ξεχνά η κυβέρνηση ­
πως η επίτευξη του στόχου αυτού δεν οφείλεται μόνο στην κυβερνητική
πολιτική…

ΑΛΛΑ εν πολλοίς και στη συναίνεση των πολιτών να υποβληθούν ­ επί σειρά
ετών ­ σε θυσίες κάθε άλλο παρά αμελητέες…

ΙΔΙΩΣ για εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που δεν κατατάσσονται στις ­
ολίγες άλλωστε ­ εισοδηματικά προνομιούχους.

ΚΑΙ τούτη την ώρα ακριβώς έχει νόημα να ειπωθεί πως αν η ένταξη στην
ΟΝΕ δεν πρόκειται να λύσει ­ ως διά μαγείας ­ τα αναπτυξιακά προβλήματα της
χώρας…

ΠΡΑΓΜΑ που πρέπει να εξηγηθεί στους πολίτες για να μην τρέφει κανείς
αυταπάτες…

ΕΝ ΤΟΥΤΟΙΣ δεν περιττεύει η υπόμνηση ­ προς τους κυβερνώντες ­ της
υπόσχεσης για στροφή προς το κοινωνικό κράτος.

ΚΑΙ αν ­ ύστερα από τόσους κόπους ­ το πρώτο εξάμηνο του 2000
εξασφαλίσθηκε πλεόνασμα εσόδων της τάξεως των 370 δισεκατομμυρίων δραχμών,
όπως ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανακοίνωσε…

ΧΡΕΟΣ αποτελεί να διατεθεί για την κοινωνική πολιτική ­ την υγεία, την
απασχόληση, την ασφάλιση, την Παιδεία…

ΚΑΙ ­ επιτέλους ­ οι πολίτες «να εισπράξουν» την οφειλόμενη
«αντιπαροχή» των θυσιών τους.

ΚΑΙ πια ούτε διαφωνία επ’ αυτού επιτρέπεται ούτε ­ πολύ λιγότερο ­
παραπομπή στις καλένδες «της προτεραιότητας στο κοινωνικό κράτος» μπορεί να συζητείται.