[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ταράζει τα νερά της πολιτικής ζωής η αναμέτρηση που επέλεξε η Εκκλησία με
την κυβέρνηση, με πρόσχημα την υπόθεση των ταυτοτήτων, καθώς η μεν Εκκλησία ­
μετά τη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ­ επιμένει στις απόψεις της, ενισχυμένη
μάλιστα από τη λαϊκή συμμετοχή, ενώ, από την πλευρά της, η κυβέρνηση δεν
φαίνεται διατεθειμένη να υποχωρήσει και να συζητήσει με τους όρους που θέτει ο
κ. Χριστόδουλος.

Την ίδια στιγμή όλο το φάσμα των κομμάτων εμφανίζεται προβληματισμένο από την
έκταση των δραστηριοτήτων της Εκκλησίας και αναμένει τα επόμενα βήματα του κ.
Χριστόδουλου.

Η «απόλυτη» θέση της κυβέρνησης στα ζητήματα που θέτει ο κ. Χριστόδουλος
επιβεβαιώθηκε και χθες σε σύσκεψη υπό τον κ. Σημίτη, ο οποίος δεν άφησε κανένα
περιθώριο για υποχώρηση ή συνδιαλλαγή.

Παράλληλα, διά του εκπροσώπου της, αντέκρουσε τους ισχυρισμούς που
διατυπώθηκαν στη Θεσσαλονίκη περί «κύματος» νέων μέτρων που η Εκκλησία θεωρεί
εχθρικά προς αυτήν. Διατύπωσε δε και πολλά ερωτηματικά για τις σκοπιμότητες
που υποκρύπτονται πίσω από τις «ανησυχίες» της Εκκλησίας.

Από την πλευρά της, η Εκκλησία αισθάνεται ικανοποιημένη και πολύ ενισχυμένη
από τη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης και θα επαναλάβει την Τετάρτη στην Αθήνα
την προσπάθεια να παίξει πολιτικό, ουσιαστικά, ρόλο.

Στο κλίμα αυτό η «περίπτωση Χριστόδουλου» αντιμετωπίστηκε από τη Ν.Δ. με τη
γνωστή… τριγλωσσία που χαρακτηρίζει τη γενικότερη στάση της στα τρέχοντα
πολιτικά και μη θέματα.

Η μία τάση υποστήριξε τη σκοπιμότητα συμπόρευσης με την Εκκλησία, με στόχο την
αξιοποίηση του «ρεύματος» για την άσκηση αντιπολίτευσης και την απομόνωση της
κυβέρνησης.

Η δεύτερη τάση εξέφρασε φόβους ότι το «ρεύμα» αυτό μπορεί να ξεπεράσει τη Ν.Δ.
και να διαμορφώσει πολιτικούς όρους με ορατό κίνδυνο τη διαμόρφωση
χριστιανοδημοκρατικής πολιτικής τάσης που θα διαβρώσει τη Ν.Δ. και θα
δημιουργήσει γενικότερα προβλήματα, καθώς η εκδοχή αυτή έχει δικά της
χαρακτηριστικά (π.χ. αντιευρωπαϊκά) και δεν συμβαδίζει με τα
χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Δ. Ευρώπης. Η τρίτη τάση παραδέχεται την
ύπαρξη του «ρεύματος» και της επιρροής του κ. Χριστόδουλου αλλά την αποδίδει
στην ύπαρξη πολιτικού κενού, που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί συλλογικά από τα
κόμματα πριν απολεσθεί ο έλεγχος.

Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι ο κ. Μάνος, που συνεργάζεται με τη Ν.Δ. ­ με
συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ­ ζητεί από την κυβέρνηση πιο ριζικές λύσεις και
σαφείς διαχωρισμούς των ρόλων Κράτους και Εκκλησίας, ψέγοντας μάλιστα την
κυβέρνηση ότι δεν έχει επιδείξει τη δέουσα αποφασιστικότητα.

Από τη σκοπιά του, το ΚΚΕ θεωρεί αποπροσανατολιστικά τα τεχνητά διλήμματα που
τίθενται με την αντιπαράθεση κυβέρνησης και Εκκλησίας, καταλογίζοντας στην
κυβέρνηση προθέσεις τροφοδότησης της κρίσης και κατηγορώντας την Εκκλησία ότι
αξιοποιεί τους κυβερνητικούς χειρισμούς για να αποκτήσει ρόλο, χωρίς να απαντά
στα πραγματικά προβλήματα του λαού και τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα.

Παράλληλα, ο ΣΥΝ ομιλεί για αναχρονιστικό λαϊκισμό της Εκκλησίας και καλεί όλα
τα κόμματα να μην υπεκφεύγουν αλλά να πάρουν σαφή θέση «σε μια εποχή που οι
κινήσεις της Ιεραρχίας βλάπτουν τη χώρα και τη δημοκρατία».

Αντίθετα, το ΔΗΚΚΙ, διά του κ. Τσοβόλα κάλυψε ουσιαστικά τις δραστηριότητες
της Εκκλησίας μιλώντας για κυβερνητικό εμπαιγμό στο τυπικό κατά τα άλλα θέμα
των ταυτοτήτων αλλά και για εύλογη, κατά κάποιο τρόπο, αντίδραση του λαού
«στον εμπαιγμό και την τακτική του κ. Σημίτη».