[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεν είναι η πρώτη φορά, και προφανώς δεν θα είναι η τελευταία, που η
τρομοκρατία χτυπάει με τρόπο τόσο πρόδηλα αποκαλυπτικό για τις προθέσεις και
τους στόχους της. Αν ήταν υποχρεωμένος να χαρακτηρίσει κανείς με μία μόνο λέξη
ό,τι συνέβη την Πέμπτη το πρωί στην Κηφισίας, η λέξη “προβοκάτσια” θα ήταν η
καταλληλότερη. Διότι τι άλλο να υποθέσει κανείς; Τόσες συμπτώσεις; Μα τόσες
συμπτώσεις; Την ώρα που ο πρώην αρχηγός της CIA ισχυρίζεται ότι τα μέλη της
“17Ν” είναι γνωστά στην κυβέρνηση, να συμβεί αυτή η στυγερή δολοφονία; Την ώρα
που δεν έχει κοπάσει ακόμη ο θόρυβος από την έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου
που μας εξισώνει με το Πακιστάν σε θέματα τρομοκρατίας; Αδύνατον να τις
αποδεχθεί ο νους του ανθρώπου όλες αυτές τις συμπτώσεις. Και πολύ σωστά τις
επισήμαναν ο Θεόδωρος Πάγκαλος και ο Μιλτιάδης Έβερτ, έστω και αν δεν άρεσαν
στις ΗΠΑ οι δηλώσεις. Συγγνώμη δηλαδή, αλλά αν συνέβαινε στις ΗΠΑ ο,τι συνέβη
εδώ, τι θα έλεγαν οι υπεύθυνοι; Ότι ήταν μια ξεκομμένη ενέργεια;

Ερασιτεχνισμοί

Ξεκομμένη δεν ήταν η ενέργεια, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ξεκομμένες απλώς
είναι οι ενέργειες της Αστυνομίας, που κάθε φορά που συμβαίνει κάτι,
ξαναπιάνει δουλειά πάλι από την αρχή. Επ’ αυτού, επί του ερασιτεχνισμού με τον
οποίο εργάζεται η ΕΛ.ΑΣ., έχουν δίκιο οι Αμερικανοί. Διότι δεν μπορεί κάποιοι
τύποι να δρουν υπό το φως της ημέρας κυρίως, και να μην υπάρχει ένα στοιχείο,
έστω κάτι, για να τους βρουν. Άρα, κάτι συμβαίνει με τον τρόπο που ενεργεί η
Αστυνομία. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η 25χρονη αποτυχία. Τι μπορεί να
συμβαίνει, είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα το οποίο οφείλει να μας απασχολήσει.
Γιατί η τρομοκρατική επίθεση έγινε την επομένη της δολοφονίας του μπράβου στα
δικαστήρια. Που σημαίνει ότι υπάρχει γενικότερο πρόβλημα αστυνόμευσης. Αυτό
οφείλει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση. Άλλωστε, δεν την κολακεύει και πολύ η
εικόνα μιας Αθήνας που θυμίζει Σικάγο του μεσοπολέμου, όταν “μιλούσαν τα όπλα”
συχνότερα απ΄ό,τι μιλούσαν οι άνθρωποι…

«Ειδικοί»

Μιλούν οι άνθρωποι σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και οι πολιτικοί ακόμη
περισσότερο. Κατακλύσθηκαν πάλι τα κανάλια από τις δηλώσεις των “ειδικών”, που
­ ω, της συμπτώσεως ­ είναι οι ίδιοι “ειδικοί” που μόλις την προηγουμένη
ανέλυαν με εξαιρετική δεινότητα, και ένα πλήρες οπλοστάσιο επιχειρημάτων,
γιατί πρέπει να αναγράφεται το θρήσκευμά μας στις ταυτότητες. Είναι οι στιγμές
που νιώθεις την ανάγκη, ως απλός άνθρωπος, να κάνεις κάτι σπουδαίο στην
απλότητά του: να ανοίξεις το παράθυρο και να πετάξεις την τηλεόραση στο δρόμο!
Αυτά είναι μαζικά κινήματα, όχι τα άλλα των κουμπουροφόρων με τα 45άρια, που
βάλθηκαν να λύσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα αφαιρώντας ζωές και
υπονομεύοντας τη χώρα…

Πρωτοσύγκελλος

Κανάλια, παρουσιαστές και καλεσμένοι. Ποιο είναι το πιο σύντομο, επίκαιρο,
ανέκδοτο που κυκλοφορεί; Το ακόλουθο: “Γιατί δεν φεύγει από το ΠΑΣΟΚ ο κύριος
Παπαθεμελής”; “Διότι δεν χηρεύει επί του παρόντος θέση μητροπολίτη ή έστω
πρωτοσύγκελλου”! Καλό…

«Παπαφλέσσας»

Καλά είναι τα ανέκδοτα, αλλά η ιστορία με τις κινητοποιήσεις της Εκκλησίας δεν
συνιστά κανένα στοιχείο για γέλια ή για χαμόγελα. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος
την έχει δει ως Παπαφλέσσας ή ως Αθανάσιος Διάκος (άπαγε της βλασφημίας) και
επιχειρεί να παίξει σε ένα γήπεδο που φαίνεται ότι δεν γνωρίζει. Αυτό της
πολιτικής.

Έχει χαρίσματα, γνωρίζει άριστα την τέχνη της επικοινωνίας, έχει “πέρασμα” στα
κανάλια, αλλά η πολιτική είναι άλλο πράγμα. Οφείλεις πριν κάνεις ένα βήμα να
έχεις σχεδιάσει όχι μόνο το επόμενο, αλλά και το τι θα κάνεις αν στραβώσει το
επόμενο ­ να έχεις επιλέξει δηλαδή διέξοδο. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν φαίνεται να
προβληματίζεται για όλα αυτά. Οργανώνει δυο συλλαλητήρια, επισημαίνει ότι αυτά
είναι “επί του παρόντος”, αλλά δεν αφήνει πολλά περιθώρια να δούμε τι θα κάνει
στη συνέχεια. Θα οργανώνει συνεχώς συλλαλητήρια; Θα πάρει τα βουνά και τα
όπλα, όπως απειλεί ένας “Άγιος”; Θα εκδώσει… δικές του ταυτότητες, όπως
απειλεί άλλος “Άγιος”;

Πόσο δίκιο είχε εκείνος που έλεγε ότι η απόσταση που χωρίζει τη σοβαρότητα από
τη γελοιοποίηση είναι μόλις μια τρίχα…

Ένα τσακ

Μια τρίχα είναι επίσης η απόσταση που χωρίζει τη συμπάθεια από την απέχθεια.
Και σε μέγεθος χρόνου, ένα “τσακ”. Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος γνώρισε για πολλά
χρόνια τη λατρεία μεγάλων μαζών ­ εκεί γύρω στο ’89. Ύστερα πέρασε στην εποχή
της αγάπης. Όλοι αγαπούσαν έναν αειθαλή έφηβο, που με γλώσσα οξεία και με
ελληνικά κάπως περίεργα, ανακάτευε την ιστορία με το παρόν, για να οδηγήσει
την κουβέντα όπου εκείνος ήθελε. Κι ύστερα… Ύστερα ήρθε η περίοδος των
μηνύσεων ­ όπως η περίοδος των μουσώνων πνίγει τις Ινδίες. Κανείς δεν διαφωνεί
ότι αναγκάσθηκε να προσφύγει στα δικαστήρια όταν του πρόσβαλαν την τιμή και
την υπόληψη. Αλλά, ήρθε ο καιρός πια να δει τα πράγματα με άλλο μάτι. Να
καταλάβει ότι εκείνοι που τον λάτρεψαν, κι έπειτα τον αγάπησαν, είναι πολύ
πικραμένοι που τον βλέπουν να σέρνεται στα δικαστήρια και να κυνηγάει
ανεμόμυλους. Γιατί ξέρουν ότι κανένα δικαστήριο, όποια απόφαση και να εκδώσει,
δεν πρόκειται να τον αποδώσει έτσι όπως τον γνώρισαν. Κι αν μπορούσαν να τον
πλησιάσουν, θα τον χτυπούσαν φιλικά στον ώμο, και θα του έλεγαν “παράτα τα πια
Ευάγγελε, ξεκουράσου. Ούτε τα λεφτά μιας αγωγής έχεις ανάγκη, ούτε τα εύσημα
μιας καταδίκης”…

Γλίτωσαν τα αεροπλάνα

Φεύγουν, αν δεν έφυγαν κιόλας, οι Βρετανοί μάνατζερ της Ολυμπιακής, και οι
υπεύθυνοι κάνουν το σταυρό τους που τελευταία στιγμή γλίτωσαν τα αεροπλάνα της
εταιρείας τα οποία έτοιμος ήταν να πουλήσει ο κύριος Λιντς. Έπαιξε το ρόλο του
ένας πρώην γενικός διευθυντής της Ο.Α. σ’ αυτό και του χρωστάει η κυβέρνηση,
διότι ο άνθρωπος έγκαιρα πήρε χαμπάρι τι θα γινόταν και ειδοποίησε τους
αρμοδίους. Πάντως, το πέρασμα των Βρετανών από την Ο.Α. θα πρέπει να
διδάσκεται στις σχολές μάνατζερ ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Ό,τι ήθελαν
έκαναν. Ιδού μικρό δείγμα: θυγατρική της Ολυμπιακής είναι οι “Μακεδονικές
Αερογραμμές”. Εταιρεία που δημιουργήθηκε για να κάνει πτήσεις τσάρτερ και
μετεξελίχθηκε σε κύριο υποβοηθητικό φορέα της μητρικής Ο.Α. Με 15 δισ. τζίρο
πέρυσι και καθαρά κέρδη που θα ξεπεράσουν το 1,2 δισ., επτά αεροπλάνα και 200
εργαζομένους, η εταιρεία βρέθηκε ξαφνικά στο στόχαστρο του κ. Λιντς. Ο
άνθρωπος στην συνολική προσπάθεια των Βρετανών να απαξιώσουν την εταιρεία, τι
σχεδίαζε λέτε; Να διαλύσει τις “Μακεδονικές Αερογραμμές” και να τις εντάξει σε
μια απλή διεύθυνση της Ο.Α.! Τον πρόλαβαν και επ’ αυτού…