Και πάλι για τις ταυτότητες

Το ζήτημα της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες
απασχολεί πολλούς αναγνώστες μας. Η κ. Μαρία Παπαδοπούλου-Τόστια, συνταξιούχος
εκπαιδευτικός, από τη Νέα Σμύρνη, γράφει:

«Είμαι μία ηλικιωμένη πολίτις. Γαλουχήθηκα από τους ευσεβείς γονείς μου με τα
νάματα του Χριστού. Το πιστεύω μου αυτό είναι χαραγμένο στην καρδιά μου· όμως,
δεν είμαι υποχρεωμένη να πείσω περί τούτου κανέναν, ούτε γραπτώς ούτε
προφορικώς. Δεν αφορά ούτε την Πολιτεία το πιστεύω μου. Αποδεικνύεται ότι το
έχει αντιληφθεί αυτό, γι’ αυτό καλά κάνει και περιορίζεται μόνο στα στοιχεία
εκείνα, τα οποία της χρειάζονται για τη συναλλαγή της με τον πολίτη. Εάν η
Εκκλησία ενδιαφέρεται για το πιστεύω μου, προθυμότατα να ανταποκριθώ».

Αντίθετη γνώμη έχει ο κ. Κωνσταντίνος Πετάσης, από τη Νέα Σμύρνη:

«Δεν καταλαβαίνουν αυτό που όλος ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει, ότι η ουσία
του αγώνα που κάνει η Εκκλησία δεν είναι τόσο για το αν θα γράφεται το
θρήσκευμα στις ταυτότητες ως έγγραφο, αλλά το να μην αλλοιωθεί η ταυτότητα του
Ελληνισμού που είναι ζυμωμένη, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους αυτό, με την
Ορθοδοξία. Κι αυτό, γιατί οι Έλληνες ήταν βαθιά θρησκευόμενος λαός από την
εποχή του Ομήρου!!

Υπέρ της μη αναγραφής τάσσεται ο κ. Γιώργος Π. Μπουρίτσας, από την Αθήνα:

«Η Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει ιδιαίτερο λόγο για θέματα που
αφορούν την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία, πέραν αυτών που αφορούν την
έκφραση γνώμης στο επίπεδο που το έχει κάθε πολίτης αυτής της χώρας και
βεβαίως αποδεχόμενη τις συνέπειες της όποιας κριτικής έχει η όποια τοποθέτησή
της.

Η αμφισβήτηση νόμων του κράτους γίνεται μόνο μέσα από τις συνταγματικά
κατοχυρωμένες διαδικασίες».

Ανάλογη θέση διατυπώνει και ο κ. Ι. Προεστός, από τη Νέα Σμύρνη:

«Η συντριπτική πλειοψηφία του επιστημονικού, του πνευματικού και του εν γένει
προοδευτικού χώρου, τάσσεται αναφανδόν υπέρ της άποψης ότι η αστυνομική
ταυτότητα προσδιορίζει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του κάθε
πολίτη και δεν έχει καμιά σχέση με τις όποιες εσωτερικές, πολιτικές,
θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις του. Η υποχρεωτική ή, ακόμη χειρότερα, η
προαιρετική αναγραφή της θρησκευτικής ιδιότητας του κάθε πολίτη σ’ ένα καθαρά
γραφειοκρατικό έγγραφο, απαραίτητο για τις συναλλαγές του πολίτη με τις
κρατικές ή άλλες υπηρεσίες, αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της προστασίας των
προσωπικών δεδομένων, γι’ αυτό και έχει τύχει καθολικής αποδοχής η
αποφασιστική στάση του κ. Πρωθυπουργού».

Στην αντίθετη γραμμή κινείται ο κ. Γιώργος Θωμαΐδης, τελειόφοιτος Ιατρικής,
από τη Θεσσαλονίκη:

«Αν θεωρούμε το κράτος τρόπο και τόπο επαφής και κοινής δράσης, όχι όργανο
ψυχαναγκασμού, το επιχείρημα της “πρακτικής” ταυτότητας αναιρείται. Μόνον
κράτος νοούμενο ως μετοχή προσώπων παραμένει έκφανση της κοινωνίας: θέσπισμα
ζωντανό, εμφορούμενο από διάθεση και πνεύμα χειραφέτησης που το οδηγούν σε
συνεργία με τα άτομα».

Τέλος, ο κ. Γεώργιος Χρηστέας, δικηγόρος, σημειώνει:

«Το ισχύον (και προϊσχύον) Σύνταγμα αναγορεύει, ως θεμελιώδες, της προσωπικής
ελευθερίας, δικαίωμα την “Ανεξιθρησκείαν”, που σημαίνει ότι ο κάθε πολίτης
είναι ολοσχερώς ελεύθερος να πιστεύει εις οιοδήποτε θρήσκευμα. Και, αν σήμερα,
είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός, ουδέ εις, κατά το Σύνταγμα, έχει την ισχύν να με
εμποδίσει να γίνω βουδιστής, ενώ (μετά την χιτλερικήν “φονικήν” διαταγήν) η
αστυνομική μου ταυτότητα θα με εμφανίζει, “ψευδώς” και καταλύουσα την
συνταγματικήν μου ελευθερίαν, υπό θρήσκευμα, εις το οποίον δεν πιστεύω».