Περιπέτεια στην Πολεοδομία

Την περιπέτειά της με υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ αφηγείται η κ. Πην. Μηνασίδου –
Μαυρίδου, παιδίατρος, από τη Θεσσαλονίκη:

«Στις 10 Νοεμβρίου 1996 πήραμε άδεια ανέγερσης οικοδομής εκτός της πόλης
Θεσσαλονίκης, η οποία λήγει στις 3 Ιουλίου 2000.

Ο θάνατος του συζύγου μου από καρκίνο πνεύμονος στη χειρότερή του μορφή μάς
εξάντλησε ηθικά, ψυχολογικά, οικονομικά και όλο το κουράγιό μας, για να
ξεκινήσουμε το χτίσιμο ενός σπιτιού, για το οποίο άλλα όνειρα είχαμε.

Η απάντηση στην αίτησή μου στην Πολεοδομία της Θεσσαλονίκης να μας δοθεί
παράταση για ένα ή δύο χρόνια μετά τη λήξη της άδειας ­ επικαλούμενη την
οικογενειακή μας κατάσταση, και για να έχουμε τον χρόνο να ξεπεράσουμε τις
δυσκολίες που μας προέκυψαν ­ ήταν αρνητική.

Ένας θάνατος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια οικογένεια, και όταν
πρόκειται για καρκίνο, τότε αυτός ο θάνατος συνεπάγεται δυστυχώς και
οικονομική αφαίμαξη.

Η απάντηση σε αίτησή μου για το ίδιο θέμα στο ΥΠΕΧΩΔΕ παραπέμπει πάλι στην
Πολεοδομία Θεσσαλονίκης (όπου βολεύει, η Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργεί), η
οποία βέβαια είναι ανένδοτη, επικαλούμενη τη νομοθεσία, η οποία προβλέπει
διακοπή ή παράταση άδειας λόγω εύρεσης αρχαιοτήτων ή λόγω ανωτέρας βίας και
βρίσκει ότι η περίπτωσή μας δεν υπάγεται στην παράγραφο 7 του άρθρου 6 του
προεδρικού διατάγματος της 8/13.7/93 (ΦΕΚ 795 Δ).

Λόγοι ανωτέρας βίας. Η φράση αυτή θα ήθελα πολύ να σχολιαστεί και αν είναι
δυνατόν να ζητηθεί η γνώμη του κ. υπουργού στο θέμα, αν ένας θάνατος είναι
περίπτωση ανωτέρας ή “κατωτέρας” βίας;

Μήπως θα ‘πρεπε οι δημόσιες υπηρεσίες, όποιες είναι αυτές, να βλέπουν πιο
ανθρώπινα τα προβλήματα των πολιτών; Συμπαράσταση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον να
υπάρχει θετική ανταπόκριση σε κάποια σοβαρά αιτήματα πολιτών. Έζησα πολλά
χρόνια σε ξένες χώρες, δεν γνώρισα πουθενά την εγκατάλειψη του πολίτη. Στη
χώρα μας δυστυχώς είναι καθημερινό φαινόμενο, το διαβάζουμε στον Τύπο, το
βλέπουμε στους δέκτες μας».