Ζητείται αγκαλιά για τα παιδιά του Τσερνόμπιλ

Καλεί τις ελληνικές οικογένειες να φιλοξενήσουν παιδιά από τη Λευκορωσία,
για να τα βοηθήσουν να αναρρώσουν. Με την περηφάνια του ανθρώπου που έζησε τον
πόνο από κοντά, δεν παρακαλεί, ζητεί… για τα παιδιά μιας περιοχής που επλήγη
από μια πρωτοφανή καταστροφή, τα σημάδια της οποίας ίσως να μη σβήσουν ποτέ…

Καλύτερα ενεργός παρά ραδιενεργός, είναι το σύνθημα της Ιρίνας Γκρουσέβαγια, η οποία φωτογραφίζεται με το σήμα του εργοστασίου του Τσερνόμπιλ

Γιατί μπορεί να πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια από τη νύχτα της 26ης Απριλίου του
1986, αλλά «το Τσερνόμπιλ ζει και σκοτώνει ακόμα».

Η γυναίκα-σύμβολο της αντιπυρηνικής δράσης, η οποία ξεκίνησε το 1989 μόνη της
έναν αγώνα εναντίον όλων, μητέρα δύο παιδιών, η Ιρίνα Γκρουσέβαγια από τη
Λευκορωσία μιλάει στα «ΝΕΑ». Πρόεδρος σήμερα της Διεθνούς Οργάνωσης
Ανθρωπιστικής Συνεργασίας και ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος «Για τα παιδιά του
Τσερνόμπιλ και του Κινήματος Αλληλεγγύης προς τα θύματα του δυστυχήματος στη
Λευκορωσία, η κ. Γκρουσέβαγια αφηγείται την ιστορία της. Μιλάει για την
απόφασή της να ξεκινήσει έναν αγώνα επειδή «είχα κι εγώ δύο παιδιά και τον
σύζυγό μου, που πρώτος δραστηριοποιήθηκε».

Στη Λευκορωσία, μια χώρα που υπολογίζεται ότι έλαβε το 72% της συνολικής
ραδιενεργής επιβάρυνσης από το δυστύχημα, η επίσημη σιωπή του κράτους μετά την
έκρηξη και η απουσία βοήθειας για τα θύματα της πυρηνικής καταστροφής κράτησε
τρία χρόνια. «Το 1989 με πρωτοβουλία του συζύγου μου δημιουργήθηκε το Ίδρυμα
«Για τα παιδιά του Τσερνόμπιλ» και τότε οργανώθηκε η πρώτη πορεία διαμαρτυρίας
για το δυστύχημα», λέει η κ. Γκρουσέβαγια. Ο σύζυγός της συνελήφθη,
καταδικάστηκε, πλήρωσε υψηλό πρόστιμο και έχασε τη δουλειά του στο
Πανεπιστήμιο του Μινσκ, όπου ήταν καθηγητής Φιλοσοφίας.

Τότε ήταν που η Ιρίνα κινητοποιήθηκε. «Δίδασκα κι εγώ στο Πανεπιστήμιο, στο
Τμήμα Γλωσσολογίας, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και πολλά πράγματα μόνη μου.
Κινητοποίησα τους συναδέλφους μου εντός και εκτός συνόρων και ξεκίνησα μια
καμπάνια ενημέρωσης στη Γερμανία, η οποία είχε μεγάλη επιτυχία». Η συνέχεια
δεν ήταν και τόσο εύκολη, αφού η ίδια και η οικογένειά της αναγκάστηκαν να
διαφύγουν για περισσότερο από έναν χρόνο στο εξωτερικό για να μη συλληφθούν».

Ακόμα και σήμερα, όμως, που τα Ιδρύματα έχουν γίνει γνωστά στη διεθνή
κοινότητα, δεν μπορεί να ξεχάσει «τα 3.643 πόλεις και χωριά που έχουν μολυνθεί
από τη ραδιενέργεια, τα 6.000 περιστατικά καρκίνου του θυρεοειδή κυρίως σε
παιδιά, το γεγονός ότι υπάρχουν χωριά στα οποία δεν υπάρχει ούτε ένα υγιές
παιδί». Κυρίως, όμως, δεν ξεχνά «την αδιαφορία και τη σιωπή των επίσημων
φορέων. Ο κόσμος στις μολυσμένες περιοχές δεν ήξερε τίποτα. Πήγαινε τα παιδιά
του διακοπές, τα άφηνε να κολυμπούν σε μολυσμένα ποτάμια και να τρώνε
ελεύθερα. Η μόνη βοήθεια που τους προσέφεραν ήταν ένα μικρό επίδομα. Ίσως το
επίδομα ήταν για την κηδεία…», λέει πικραμένη η κ. Γκρουσέβαγια, τονίζοντας
ότι «επέτρεψαν στους ανθρώπους να φύγουν από τις μολυσμένες περιοχές και να
εγκατασταθούν αλλού, μόνο αφού πέρασαν πέντε χρόνια από το δυστύχημα. Κάποια
χωριά τα έθαψαν με χώμα, κάποια άλλα, όμως, κατοικούνται κανονικά, αφού οι
άνθρωποι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν σε αυτά μη βρίσκοντας δουλειές στις
πόλεις». Και η επιστημονική κοινότητα της χώρας είναι φοβισμένη, αφού
«υπάρχουν ανεξάρτητοι επιστήμονες που λένε την αλήθεια, αλλά αναγκάζονται να
πηγαίνουν κρυφά στα διεθνή συνέδρια για να μη χάσουν τη δουλειά τους».

Όσο για τη σημερινή κατάσταση, «πολλά παιδιά που γεννήθηκαν όταν έγινε το
δυστύχημα και είναι σήμερα 14 ετών δεν γνωρίζουν την αλήθεια γι’ αυτό. Η
αλήθεια, όμως, σε αυτή την περίπτωση μπορεί να σκοτώσει. Εμείς, μέσα από το
Ίδρυμα, τα Κέντρα και τους γιατρούς μας, τους μαθαίνουμε πώς μπορούν να
μειώσουν τη ραδιενέργεια στο σώμα τους, ενώ βρίσκουμε και οικογένειες που
μπορούν να τα φιλοξενήσουν στο εξωτερικό για να αναρρώσουν σωματικά και
ψυχολογικά», συνεχίζει η κ. Γκρουσέβαγια καταλήγοντας με ένα μήνυμα αισιόδοξο:
«Είναι καλύτερα να είσαι ενεργός, παρά… ραδιενεργός (better active than
radioactive).

Περισσότερες πληροφορίες για όσους ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν παιδιά από τη
Λευκορωσία στην Ελλάδα ή να προσφέρουν οικονομική ενίσχυση στο Ίδρυμα «Για τα
παιδιά του Τσερνόμπιλ» στο «Δίκτυο Μεσόγειος S.Ο.S», τηλ/FAX: 8228.795,
e-mail: medsos@ath. forthnet.gr, διεύθυνση: Μαμάη 3, 104 40 Αθήνα (Πλατεία Βικτωρίας).