Δεύτερο σχόλιο

*Ακριβώς επειδή η ποδοσφαιρική περίοδος που φεύγει (μετά τα αχρείαστα
μπαράζ που εμπνεύστηκαν οι εγκέφαλοι της ΕΠΟ, για να μας αποτελειώσουν) είναι
από αυτές που γρήγορα θα ξεχαστούν, οι πραγματικοί φίλαθλοι έχουν ανάγκη να
θυμούνται πως υπάρχουν και στην Ελλάδα παίκτες που έχουν τα προσόντα να
υπηρετούν την ομορφιά του αθλήματός τους. Γι’ αυτό δεν ξεχωρίζουν μόνο για την
αξία τους, αλλά και για τον τρόπο και την ψυχή τους.

*Σε τέτοια όχι αμιγώς αθλητικά κριτήρια υπακούει η φιλαθλεοντική
ενδεκάδα του πρωταθλήματος. Στρακόσια (ο Σαργκάνης των φτωχών), Κοπιτσής (ο
πιο φιλότιμος των ναυαγών στην πιο φιλότιμη χρονιά του), Χένρικσεν (η δύναμη
της απλότητας), Ουζουνίδης (υπάρχει τουλάχιστον το στυλ), Μπασινάς (ο αθόρυβος
και φαρμακοπόδαρος του Αστέρα), Νιόπλιας (ο πιο πιστός στον εαυτό του),
Τζιοβάνι (και μόνο που κυκλοφορεί ανάμεσά μας), Γιανότσκο (λίγα λεφτά, λίγα
παιχνίδια, πολλή μπάλα), Λυμπερόπουλος (ο πολυτιμότερος), Ναλιτζής (πού ήταν
πέρυσι τέτοια εποχή;), Γκόμεζ (για τον απίστευτο πρώτο γύρο).

* Βέβαια για να αποδώσουν οι παίκτες, θέλουν μια καθοδήγηση τύπου Ντελ
Μπόσκε, που χωρίς να του φαίνεται, ξέρει μέχρι πού φθάνουν οι δυνάμεις του και
πώς να πάρει το καλύτερο από την ομάδα του, και όχι τύπου Φαν Χάαλ, που όσο κι
αν γεμίζει το μπλοκάκι του, δεν έχει καταλάβει ότι οι παίκτες πρέπει να τον
σέβονται χωρίς να τον φοβούνται και οι φίλαθλοι να τον τιμούν ακόμη κι αν δεν
καταλαβαίνουν. Έλληνας Ντελ Μπόσκε της χρονιάς ο Χρήστος Αρχοντίδης, ενώ ο
Μπάγιεβιτς (ο μόνος που έχει τα κότσια) δεν θα γίνει ευτυχώς ποτέ Φαν Χάαλ.

* Αν τα θεμέλια του πρωταθλήματος μπαίνουν από τη νοοτροπία και τις
επιλογές των παραγόντων, των μόνων που μπορούν, αν θέλουν, να χαλιναγωγήσουν
τις ορέξεις των καρεκλοκένταυρων της ομοσπονδίας, η χρονιά μάλλον μας έφερε
πίσω. Μόνο διαισθητικά (από τα πρώτα μέτρα πάταξης της βίας και την επιλογή
ανθρώπων που γνωρίζουν και πονάνε το ποδόσφαιρο) μπορεί να θεωρηθεί ευοίωνη η
έλευση του νέου προέδρου του Ηρακλή, ενώ τα γεγονότα (η απόλυση δύο προπονητών
και η αδύνατη τήρηση της υπόσχεσης για διατήρηση του τρίτου) είναι αυτά που
δικαιολογούν την απογοήτευση από τη φετινή στάση του προέδρου του πρωταθλητή.

* Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν, τέλος, κάποιοι παίκτες που μπορεί να μην
έλαμψαν στα γήπεδα, αλλά που φεύγοντας σίγουρα θα μας λείψουν. Ο γερο-Γκόγκα
έκλεισε την ονειρώδη σελίδα του με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια
ταπεινοφροσύνη που την είχε ανοίξει. Ενώ στο μπάσκετ, σε μια χρονιά που,
ακριβώς επειδή ήταν καλός, βεβαιωθήκαμε ότι δεν θα γίνει ποτέ ο μεγάλος
παίκτης που υποσχόταν το ξεκίνημά του, ο Ντράγκαν Τάρλατς ξεχώρισε οριστικά με
την κλάση του χαρακτήρα του.