ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η 29η Μαΐου

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες:

Ο Κίμων Χλαπανίδης, Λυκούργου 10, Αθήνα, γράφει:

«Όσον πλησιάζει “η αποφράς” του Ελληνισμού ημέρα, οι Πανέλληνες και ολόκληρος
ο Χριστιανικός κόσμος (Ορθόδοξος και μη) βιώνουμε με ματωμένη την καρδιά το
γεγονός της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, το 1453, που έκανε και αυτόν τον
Στέφαν Τσβάιχ και όλους τους βυζαντινολόγους ιστορικούς (Ράνσιμαν κ.ά.) να τη
χαρακτηρίζουν ως Μοιραία Στιγμή της Ανθρωπότητος. Εμείς, ως Εθνικό Συμβούλιο
Επιστημόνων, ζητήσαμε, τον Μάιο του 1980, να γίνεται “Τελετή υπομνήσεως” με
ομιλίες σε όλα τα σχολεία, πνευματικά ιδρύματα κ.λπ. Επίσης, με αναφορά μας
στην Ιερά Σύνοδο, το 1984, ζητήσαμε να γίνει προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο
πρόταση αγιοποιήσεως του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ως πεσόντος υπέρ πίστεως
και πατρίδος και να μνημονεύεται το όνομά του, στις 29 Μαΐου, στη Θεία
Λειτουργία.

Τυπικώς δεν ελήφθη απόφαση, αλλά ο Μακαριστός Σεραφείμ, κατά την επέτειο, τότε
της Αλώσεως, ετέλεσε τρισάγιο. Η ευχή αυτή, έκτοτε ανεπέμπετο στην Μητρόπολη.
Από πρόπερσι, όμως, με την ανάρρηση του Χριστόδουλου, δεν ξανάγινε τρισάγιο.
Ελπίζουμε ότι από εφέτος θα γίνεται και πάλι τρισάγιο, δεξιά της Μητροπόλεως,
όπου υπάρχει ο ανδριάντας του Αυτοκράτορος, προσέτι δε, θα τελειώσει και η
προεργασία για την πρόταση αγιοποιήσεώς του, στην Ιερά Σύνοδο.

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα: ο Κωνσταντινουπολίτης γλύπτης, ακαδημαϊκός
Γιάννης Παππάς, έχει σμιλεύσει τον Παλαιολόγο, με την αυτοκρατορική του
πανοπλία, έφιππο. Το έργο αγοράστηκε από την Ακαδημία, ύστερα από πρόταση του
Ν. Ματσανιώτη, αλλά δεν στήθηκε στο Βυζαντινό Μουσείο. Οι αναγνώστες της
στήλης αυτής θα θυμούνται ότι εμείς προτείναμε να στηθεί το έργο προ του
ξενοδοχείου “Χίλτον”, στον χώρο της πλατείας της Μεγάλης του Γένους Σχολής.
Δεν μένει, παρά να ενδιαφερθεί ο δήμαρχος Αθηναίων.

Εν τω μεταξύ, θα ξαναπροτείνουμε, ένας άλλος ανδριάντας να στηθεί στους Κήπους
του Έβρου. Τέλος, με πρωτοβουλία του υπουργείου Εξωτερικών, ας ζητηθεί από τον
ΟΗΕ, ο ιερός χώρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις την Κωνσταντινούπολη να
κηρυχθεί ως απαραβίαστος και ανεξάρτητος, χωρίς να εννοούμε εν προκειμένω
κρατική αυτοτέλεια, όπως συμβαίνει με την “Αγία Έδρα” του Παπισμού.

Πιστεύω, ότι όταν οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη, κατά την Επέτειο της
Αλώσεως συντηρούν και εορτάζουν την νίκη τους με ολονύχτια αναπαράσταση, εμείς
οι ελεύθεροι Ορθόδοξοι και πρωτίστως οι Έλληνες, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη
μεγάλη τιτανομαχία μεταξύ των 3.500 χιλιάδων Βυζαντινών και ελαχίστων Δυτικών
εθελοντών με τους 235.000 Τούρκους πολιορκητές».