ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι Τούρκοι

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Κίμων Χλαπανίδης, Λυκούργου 10, Αθήνα, γράφει: «Από το 1954, ως
δευτεροετής φοιτητής, μέχρι τέλους του 1958, ήμουν στην ηγεσία των
παμφοιτητικών αγώνων (ΠΕΚΔ, ΕΦΠΑ και Γραφείο Κυπριακού της ΔΕΣΠΑ) και, με την
ηυξημένη αυτή αιρετή ιδιότητα, είχα πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα τα παμφοιτητικά
συλλαλητήρια, τις απεργίες, τις επαφές με τους αρμοδίους κ.λπ.

Τέλος του 1958 απεσύρθην από την ηγεσία των παμφοιτητικών αγώνων, διότι εν τω
μεταξύ είχε λήξει ακαδημαϊκά η φοίτησή μου. Και όντας ένας ορφανός και
κατεστραμμένος εκ των στρατευμάτων κατοχής ’41-’44, έπρεπε να πάρω το πτυχίο
μου. Γνώριζα, όμως, ή μάλλον αντιλαμβανόμουν, ότι μετά 40 ημέρες θα άρχιζαν
συνομιλίες επί του Κυπριακού, οι οποίες κατέστησαν επώδυνες για τον Ελληνισμό
και η απαρχή δεινών, τόσον για την ακεραιότητα της Κύπρου όσον και αργότερα
για το Αιγαίο. Προσωπικά, χωρίς να είμαι “μάντης κακών”, προειδοποίησα με την
έκδοση μιας προκηρύξεως. Έλεγαν, όμως, ότι έπρεπε να δοθεί μία λύση για τα
ελληνοτουρκικά για το καλό της Συμμαχίας, η οποία λύσις, ετόνιζα, θα
καταντούσε αφάνταστα επιβλαβής για μας.

Και η πεποίθησή μου εστηρίζετο εις το γεγονός ότι οι Τούρκοι, χωρίς να
διακηρύξουν την ευλαβή τήρηση των Συμφωνιών Λωζάννης της 15ης Αυγούστου 1923 ­
και τότε η ελληνική υπό των Ε. Βενιζέλο αντιπροσωπεία έκαμε υποχωρήσεις ­ και
των εν γένει Συμφωνιών προ του 1940, θα έπαιρναν εξοργιστικώς πολλά από τις
Συμφωνίες του 1959 και από την επομένη της υπογραφής θα ειργάζοντο για την
ανατροπή αυτής, άντληση περισσοτέρων πλεονεκτημάτων για τους ίδιους και εν
πάση περιπτώσει βελτίωση όλων των θέσεών των, ούτως ώστε εσαεί να είναι
απειλητικοί για τη χώρα μας, που θα διέπραττε ξανά το μοιραίο λάθος να τα
“βρει με τους Τούρκους”. Για τους οποίους δεν ισχύει η Διεθνής Αρχή ότι τα
“συμφωνηθέντα” πρέπει να “τηρώνται” (pacta sunt servanta). Τη σκηνοθετημένη
έκρηξη εις το εν Θεσσαλονίκη σπίτι του ιδρυτού του τουρκικού κράτους, 6
Σεπτεμβρίου 1955, ηκολούθησαν τα αιματηρά γεγονότα εις Κωνσταντινούπολη και
Σμύρνη, ένεκα των οποίων ο εν Κωνσταντινουπόλει τότε διαβιών (περί τις
130.000) ακμαίος Ελληνισμός να αναγκαστεί να έρθει στην Ελλάδα χωρίς καμία
αποζημίωση προκειμένου να σωθεί, ο δε πληθυσμός της Δυτικής Θράκης να
διπλασιαστεί εν ευημερία. Και αντί να αποκαλείται μουσουλμανικός κατά τη
Συνθήκη της Λωζάννης, από ετών η Άγκυρα και το Προξενείο Κομοτηνής τον
αποκαλεί και αξιοί να τον αποκαλούν τουρκικό. Και όλα αυτά μας συνέβησαν ένεκα
της “καλοπιστίας” της πρώτης μετά τον θάνατο του Παπάγου κυβερνήσεως, η οποία
μη λαμβάνουσα υπόψη την ασκηθείσα δίωξη από το Εφετείο Θράκης εναντίον των
προξένων Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης, αντί να αφήσει τη Δικαιοσύνη να κάνει το
καθήκον της, παρέπεμψε τη δίωξη εις το Αρχείο. Και όταν εμείς διαμαρτυρηθήκαμε
εντονώτατα, μας απήντησαν ότι το έκαναν χάριν της ελληνοτουρκικής “φιλίας”,
όταν ακριβώς εσυνεχίζετο το όργιο εναντίον των Ελλήνων και των περιουσιών των
εις την Πόλη. Και ήδη μετά τις συνεχείς υποχωρήσεις μας, οι Σουλτάνοι της
Αγκύρας ζητούν σήμερα πολλά περισσότερα εις την Ουάσιγκτον και σε κάθε διεθνή
συνάντηση.

Σεβόμενος τον στενό δημοσιογραφικό χώρο της εφημερίδος δεν μπορώ να επεκταθώ
εις τα επώδυνα που βιώσαμε κατά τη φοιτητική μας ζωή και έκτοτε συνεχώς μέχρι
σήμερα, όντας από μέσα εις την ιστορική πορεία της χώρας μας. Κρίνοντας ότι το
παρόν δημοσίευμα αποτελεί μία επείγουσα αναφορά εις τα εθνικά μας θέματα,
έχοντας πάντα τον νου μας εις την Ουάσιγκτον, όπου ο πρόεδρος Κλίντον είχε
υποσχεθεί πριν εκλεγεί για την τελευταία του θητεία θετική λύση των
ελληνοτουρκικών “διαφορών”, αγωνιωδώς πιστεύουμε ότι θα δώσει προτεραιότητα
εις τα συμφέροντα της Ελλάδος και της Κύπρου, πριν τελειώσει η προεδρική του
θητεία. Ωστόσο, πονεμένα διακηρύσσουμε ότι χρειάζεται συναγερμός ψυχών και
τεραστία προσοχή όλων των Ελλήνων, εδώ και στο εξωτερικό, σ’ αυτές τις
κρίσιμες στιγμές ­ όπως άλλωστε είναι η κάθε στιγμή για τον μακραίωνα Ελληνισμό».