«Οι ιδέες δεν πρέπει να παραπέμπονται σε δίκη»

Ζητήματα ιδεών ή θρησκευτικής πίστης δεν πρέπει να καταλήγουν στα δικαστήρια,
αλλά να «αφήνονται να λειτουργήσουν ελεύθερα», παρατηρεί ο Μίκης Θεοδωράκης σε
δήλωσή του, με αφορμή την αυριανή εκδίκαση, στο Μονομελές Πρωτοδικείο, της
αίτησης ασφαλιστικών μέτρων κατά του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη
«Μ^ν». Ολόκληρη η δήλωση του Μ. Θεοδωράκη έχει ως εξής:

«Έχει αποδειχθεί ότι κάθε είδους λογοκρισία καταλήγει σε φανερές είτε κρυφές
μορφές ολοκληρωτισμού. Οι όποιες ιδέες, γνώμες, απόψεις θα πρέπει να αφήνονται
να λειτουργήσουν ελεύθερα μέσα στο κοινό, που μόνο αυτό γνωρίζει ποιες θα
επιλέξει και ποιες θα απορρίψει. Κι αν προς στιγμή ξεγελαστεί, βλέπουμε ότι
τελικά, με τη βοήθεια του χρόνου, ό,τι είναι σαθρό και αρνητικό, θα το
προσθέσει στα σκουπίδια της ιστορίας. Μια υγιής, δυνατή και κυρίως δημοκρατική
και ελεύθερη κοινωνία, θα πρέπει να εμπιστεύεται τον εαυτό της και να μη
χρησιμοποιεί καταχρηστικά την παραπομπή σε δίκες και μάλιστα στους τομείς των
ιδεών, της πίστεως, του φρονήματος και της πνευματικής δημιουργίας. Γιατί έχει
αποδειχθεί ότι αυτού του είδους οι παρεμβάσεις ­ με οποιοδήποτε πρόσχημα και
μανδύα ­ οδηγούν σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και σε φασιστικές
νοοτροπίες, που προκαλούν διχόνοια, αναταραχή, συγκρούσεις και τέλος στη
διάλυση της ομοψυχίας που σε έθνη μικρά, όπως το δικό μας, αποτελεί τη βασική
τους θωράκιση σε στιγμές γεμάτες κινδύνους όπως αυτές που διανύουμε. Ο Μίμης
Ανδρουλάκης έχει αποδείξει στην πράξη την αφοσίωση και την πίστη του στα
πατριωτικά και δημοκρατικά ιδεώδη, ορθώνοντας το ανάστημά του εναντίον της
χούντας. Και πλήρωσε γι’ αυτό βαρύτατο τίμημα. Από κει και πέρα ως διανοητής,
έχει το δικαίωμα, όπως ο οποιοσδήποτε άλλος, να συγγράψει και να εκδώσει ένα
βιβλίο, που όπως είπα, μονάχα η κοινωνία και ο χρόνος νομιμοποιούνται να
κρίνουν. Εάν κάποιος διαφωνεί ή νομίζει ότι θίγεται από τη δημόσια διατύπωση
μιας οποιασδήποτε άποψης, δεν έχει παρά να τον αντικρούσει με τον ίδιο τρόπο.

Άλλωστε και οι χριστιανικές ιδέες ­ που υποτίθεται ότι υποστηρίζουν οι
μηνύοντες ­ έλαμψαν όταν στηρίχθηκαν στη δύναμή τους και έκαναν κακό στον
εαυτό τους όταν χρησιμοποίησαν την Ιερά Εξέταση. Και ομολογώ ότι μου είναι
δύσκολο να κατανοήσω τον υπερβάλλοντα ζήλο των οπαδών των παραεκκλησιαστικών
κύκλων οι οποίοι ­ εκτός του ότι με τη συμπεριφορά τους έκαναν τη μεγαλύτερη
διαφήμιση στο συγκεκριμένο βιβλίο ­ επιπλέον αυτοανακηρύσσονται σε
βασιλικότερους του βασιλέως σε μια στιγμή που η ελληνική Εκκλησία διά του
Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου κερδίζει την εκτίμηση της κοινωνίας
χάρη στη δική της και μόνο ακτινοβολία, χωρίς να έχει καμία ανάγκη από
προσφυγή σε ξένα ισχυρά μέσα και νομικά οπλοστάσια.

Δεν είναι τάχα προσβλητικός για τους πολλούς αυτός ο θρησκευτικός
υπερπατριωτισμός των ολίγων;».