ΜΑΤΙΕΣ Η «κίτρινη»

Ο ορίζοντας ήταν σκοτεινός πριν από μια εβδομάδα γύρω από τους Ολυμπιακούς
Αγώνες της Αθήνας: ο Σάμαρανκ κρατούσε στο χέρι την κίτρινη κάρτα των
διαιτητών και την κουνούσε απειλητικά στην Ελλάδα, ενώ, από την επομένη
κιόλας, δημοσιεύματα στον Τύπο, συνεντεύξεις αρμοδίων και ειδικές εκπομπές στα
κανάλια μιλούσαν για μεγάλες καθυστερήσεις στα έργα, για μη επάρκεια κλινών,
για συνεννοήσεις με τους ξενοδόχους ­ πού θα κοιμηθούν οι χιλιάδες των
επισκεπτών της Αθήνας; ­ που βρίσκονται στον αέρα, για το κέντρο τηλεοπτικών
μεταδόσεων που δεν υπάρχει ούτε καν στα χαρτιά κ.λπ., κ.λπ.

Και, ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη, τα πάντα άλλαξαν. Όχι εντυπωσιακά,
αλλά άλλαξαν. Ακόμη και το πρόσωπο του προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής, που
ήταν βλοσυρό, μαλάκωσε. Έγινε θαύμα; Όχι. Απλώς, ο Έλληνας Πρωθυπουργός
αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως πρόεδρο του «οργανωτικού φορέα 2004» τη Γιάννα
Αγγελοπούλου και να αναλάβει ο ίδιος την προεδρία της διυπουργικής επιτροπής,
που θα δουλεύει σκληρά, θα παρακολουθεί στενά τα πάντα και θα συνεδριάζει
τουλάχιστον κάθε δεκαπενθήμερο.

Ο Κώστας Λαλιώτης, που ξέρει και από γήπεδα, το είχε πει από την αρχή: «ομάδα
που κερδίζει, δεν την αλλάζεις». Ο Κ. Σημίτης, όμως, άλλαξε την ομάδα
διεκδίκησης, που με πρόεδρο τη Γιάννα Αγγελοπούλου, είχε φέρει τους
Ολυμπιακούς στη χώρα μας. Είπε, άλλο πράγμα η διεκδίκηση και άλλο η διαχείριση
και η οργάνωση. Και έβαλε πρόσωπα δικά του, της απόλυτης εμπιστοσύνης του, σε
όλα τα καίρια πόστα. Αυτοί, όμως, οι άνθρωποι ­ καλοί και άξιοι και έντιμοι ­
απέτυχαν πλήρως. Όχι γιατί δεν είχαν διάθεση να δουλέψουν όπως έπρεπε. Αλλά
για άλλους λόγους. Οι κυριότεροι: η Ελλάδα έχει τους δικούς τους ρυθμούς.
Άγεται και φέρεται από γραφειοκράτες. Και πιστεύει στον αρπακολλισμό: τα πάντα
μπορούν να γίνουν ακόμη και την ύστατη στιγμή. Σ’ αυτό, άλλωστε, βοηθάει και ο
Θεός που, ως γνωστόν, είναι Έλληνας…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φάγαμε… 31 μήνες! Και φτάσαμε στο σημείο, να κοιτάζουμε
τις ημερομηνίες, να κοιτάζουμε αυτά που πρέπει να γίνουν και δεν γίνονται και
να μας πιάνει πανικός! Δικαιολογημένος; Δεν είμαι αρμόδιος για ν’ απαντήσω.
Ωστόσο, βλέποντας την πρεμούρα του Κ. Σημίτη, αλλά και την αποφασιστικότητά
του, πλέον, θα μπορούσα να πω, «όχι, πάντως, αδικαιολόγητος». Γιατί, βέβαια,
το «2004» είναι μια γιγαντιαία επιχείρηση, το μέγιστο έργο που έχει αναλάβει
να φέρει εις πέρας το ελληνικό κράτος από συστάσεώς του. Και, φυσικά, είναι
και ένα εθνικό στοίχημα.

Δεν ξέρω αν οι μηχανές αρχίσουν να δουλεύουν στο φουλ από τη Δευτέρα, με τα
νέα δεδομένα. Ξέρω, όμως, ότι η «διυπουργική», με Παπανδρέου, Γιάννο, Λαλιώτη,
Χριστοδουλάκη, Πάγκαλο, Βερελή και επικεφαλής τον Πρωθυπουργό, σε συνεργασία
με την Αγγελοπούλου ­ γνωστές οι ικανότητές της, οι διασυνδέσεις της με
ισχυρούς διεθνείς κύκλους, οι φιλοδοξίες της και γνωστό επίσης και το πείσμα
της ­ και με τη δική της ομάδα, δεν είναι δυνατόν να μην αλλάξει τα πράγματα
προς το καλύτερο. Για να μη φτάσουμε στο σημείο, επειδή θα μας πιέζουν οι
ημερομηνίες, να αγοράζουμε την κατσίκα για βόδι και, μάλιστα, με αδιαφανείς
διαδικασίες. Και ας έχουμε πάντα στον νου μας ότι ο Σ. Στρατήγης, πρώην
πρόεδρος του «2004», έγραψε στην «Καθημερινή», ότι «επί των ημερών μου,
υπήρχαν ασφυκτικές πιέσεις για συμφέροντα μεγάλων οικονομικών παραγόντων»…