ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευτυχώς που οι λίγοι εκλεκτοί επιμένουν

Πάει καιρός που δεν ακούμε και πολλά πια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την
προστασία τους. Το τελευταίο έντυπο, το οποίο έπεσε στα χέρια μου και
περιελάμβανε μία σειρά εξαιρετικής αρθρογραφίας, ήταν αφιέρωμα στα πενήντα
χρόνια της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που κυκλοφόρησε
τον περσινό χρόνο. Πολυδιασπασμένοι στα καθημερινά, επαγγελματικά και
οικονομικά ενδιαφέροντά μας, σερνόμαστε πίσω από γεγονότα που οι άλλοι
εκτιμούν ως σημαντικά. Εκχωρήσαμε πολύτιμο έδαφος από την ελευθερία να
επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι ποιο είναι το σοβαρό και το σπουδαίο. Ένας από τους
πιο εκλεκτούς φίλους μου, εξαιρετικός λειτουργός, με κάλεσε σε ειδική
συνάντηση προκειμένου να μου δώσει το έντυπο που εξέδωσε το υπουργείο
Εξωτερικών. Έδειχνε κατανόηση και ταυτόχρονα πικρία για το γεγονός ότι πλέον
εμείς οι εκφραστές της κοινής γνώμης δεν ασχολούμεθα και πολύ με ζητήματα που
άπτονται της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι ελκυστικά ως
θέματα και όταν παραβιάζονται, αντιπαρατίθεται όχι μόνον η εσωτερική αλλά και
η διεθνής έννομη τάξη. Έμειναν λίγοι οι ρομαντικοί που επιμένουν να
ασχολούνται και να διεκδικούν τη διεύρυνση και την ουσιαστική προστασία του
πολίτη. Που εξοργίζονται όταν βλέπουν την κατάφωρη παραβίαση αυτών των
δικαιωμάτων. Που διαμαρτύρονται ακόμη και όταν η απάντηση ­ άλλοθι είναι ­
«θεσμοί υπάρχουν, όργανα επίσης, ζήτησε προστασία από αυτά». Η ευαισθησία των
πολλών φαίνεται πως εξαντλήθηκε σε εκείνες τις διεκδικήσεις που αποτιμώνται σε
χρήμα. Τα υπόλοιπα φαίνονται πολυτελή και μπορούν να περιμένουν. Ωστόσο, για
τους λίγους και εκλεκτούς ισχύει το αντίθετο. Και ευτυχώς επιμένουν.