ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι μάσκες

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Α. Βασιλείου, Κερκύρας 16,
Κυψέλη, γράφει:

«Πολλές φορές, στην Ιστορία, ένα αναπάντεχο, τυχαίο γεγονός αποκαλύπτει
σκέψεις ή προθέσεις πολιτικών ανδρών και κομμάτων, ακόμα και κρατών. Έτσι, και
εδώ στις περασμένες εκλογές, ένα μοιραίο λάθος του μεγάλου καναλιού, που
πρόωρα έδωσε προβάδισμα στην “οβιδιανή” Δεξιά, χάλασε το, πράγματι πετυχημένο,
ρετούς “κεντρώας” παράταξης που είχαν ωραία φιλοτεχνήσει για να ψαρέψουν
ψήφους από το “Κέντρο”.

Γιατί έτσι έπεσαν οι μάσκες και τα ψεύτικα χαμόγελα, ξέχασαν και τα σαβουάρ
βιβρ και φάνηκαν τα δόντια και το αληθινό πρόσωπο της αμαρτωλής παράταξης και
τα ετερόκλητα στοιχεία που στεγάζει.

Γιατί τα παιδιά, από τη Βραζιλία, ήταν όλα εκεί! Επίγονοι της χούντας,
νοσταλγοί της ξενόφερτης βασιλείας και του παρακράτους, η εποχούμενη αλητεία
των δικύκλων και οι διάφοροι λούμπεν, που προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες
τους στα κόμματα, μία σιτεμένη αοιδός της παλιάς καψούρας. Όλοι έτοιμοι να
εξορμήσουν με τα νέα, μοντέρνα, συνθήματα της παράταξης, “αέρα-αέρα, να φύγει
η πασοκική χολέρα” ­ οι ιαχές θριάμβων, το ξέσπασμα της αοιδού, η ιταμή
συμπεριφορά τού, πολιτικά ασήμαντου, προπέτη νεαρού αντιπροσώπου του κόμματος
στον αξιοπρεπέστατο καθηγητή κ. Κουμάντο (βλέπε Μικροπολιτικό, «ΝΕΑ», της
11-4-2000, γι’ αυτή την υπόθεση) θύμισαν, για λίγο, την καλή, παλιά Δεξιά. Εν
τω μεταξύ, μέσα, ο αρχηγός είχε αρχίσει τη διανομή των οφικίων, ενώ, έξω, ο
νηφάλιος και συνετός κ. Μ. Έβερτ προσπαθούσε να συγκρατήσει τους οπαδούς.

Αλλά, δυστυχώς, ο δημοκρατικός λαός του “Κέντρου” που από την εποχή του
μεγάλου Βενιζέλου, του Παπανδρέου, του 1-1-4 και του ανένδοτου ψηφίζει αυτή τη
μεγάλη δημοκρατική παράταξη, δεν έπεσε στην παγίδα τους. Κατάλαβε ότι “ο λύκος
κι αν εγέρασε, γνώμη και σκέψη δεν άλλαξε”, κι ότι, όχι τα μεγάλα λόγια, αλλά
οι πράξεις μετρούν. Το λαϊκό αισθητήριο κατάλαβε ότι μια παράταξη που
υπερψηφίζεται στις συνοικίες των προνομιούχων, Εκάλη, Κηφισιά, Παλαιό Ψυχικό
κ.λπ., δεν μπορεί να έχει σχέση με το Κέντρο και τον λαό των φτωχών συνοικιών
της Β’ Αθήνας και του Πειραιά, όπου κατοικεί η μισή Ελλάδα.

Κι όσο για την ανιστόρητη ηγεσία της κομμουνιστικής Αριστεράς, τίποτα δεν
διδάχτηκαν, μισό αιώνα τώρα. Παρά τη λυσσαλέα αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ δεν
κέρδισαν ούτε μία ψήφο, παραπάνω, από ό,τι είχαν πάρει το 1996».