ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ελιάν, μικρέ μου

«Παππού, είδα τη μαμά να χάνεται στο νερό».

Αυτές ήταν οι πρώτες ­ και μόνες ­ κουβέντες του 5χρονου Ελιάν Γκονζάλες όταν,
τον περασμένο Νοέμβρη, μίλησε τηλεφωνικά στον παππού του, που περίμενε
τρελαμένος από αγωνία στο Κάρδενας, μια μικρή πόλη κοντά στην Αβάνα.

Πριν καλά καταλάβει τι είναι η ζωή, ο μικρός Κουβανός ήξερε τι είναι ο
θάνατος. Κοντά πέντε μήνες από εκείνο τον παγωμένο Νοέμβρη, που είδε τη μάνα
του να χάνεται μες στο νερό, ο Ελιάν εξακολουθεί να είναι αθέλητος όμηρος σε
ένα ανελέητο πολιτικό παιχνίδι φανατικών που σ’ αυτό το παιδικό κορμάκι δεν
βλέπουν παρά μόνο την ευκαιρία να χτυπήσουν τον πολιτικό τους αντίπαλο.

Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος μετανάστης, θα είχε απελαθεί. Αλλά είναι Κουβανός.
Γι’ αυτό όλοι θέλουν το… καλό του. Ο «θείος» που τον κρατά στο σπίτι του και
αρνείται να τον παραδώσει στον πατέρα του «στην κομμουνιστοκρατούμενη πατρίδα
του», οι εκπρόσωποι της κουβανικής κοινότητας στο Μαϊάμι που δηλώνούν ότι
«αυτό είναι μια νίκη κατά του Κάστρο», τα ΜΜΕ που δείχνουν τον Ελιάν πνιγμένο
στα καλούδια της «ελευθερίας» (ντίσνεϊλαντ, παιχνίδια, ρούχα, ακριβά σχολεία)
«καρφιτσωμένο» σε τηλεοπτικά παράθυρα σαν περίεργη πεταλούδα.

Μικρέ μου Ελιάν. Κανείς δεν σε ρώτησε εσένα σε ποια αγκαλιά θέλεις να χωθείς
για να κλάψεις, να χαρείς, να νιώσεις ασφάλεια. Άσε που σου μιλάνε όλοι
αγγλικά και το σπανιόλικο «σι» που λες διαρκώς με αμηχανία το παίρνουν σαν
πολιτική θέση.

Μικρέ μου Ελιάν, μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά τα παιδιά είναι πολύ συχνά τα
«σπασμένα παιχνίδια» στον κόσμο των μεγάλων. Εύχομαι εσύ να γλιτώσεις.