[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Όπως είπε και ο φιλόσοφος Γιάννης Κυράστας «ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος
είναι τίποτα». Κρίμα που ο Κ. Καραμανλής, αν και παναθηναϊκός, δεν το κατάλαβε
ακόμη…

Φταίει η νοθεία…

Πάλι οι άλλοι της φταίνε της Νέας Δημοκρατίας, που έχασε και αυτή τη φορά.
Είναι η λογική τού όταν χάνει η ομάδα μας, δεν ευθύνονται οι παίκτες, ο
προπονητής, η διοίκηση, αλλά οι εξής, εξωγενείς παράγοντες: ο διαιτητής, οι
παράγοντες, οι παίκτες της άλλης ομάδας και βεβαίως, παγίως σχεδόν, ο κακός
(μας) ο καιρός! Για τη Νέα Δημοκρατία λοιπόν, που νίκησε (άλλο αστείο και
αυτό, νίκησε ο ηττημένος!), ευθύνεται η νοθεία που κέρδισε το ΠΑΣΟΚ. Διόλου
πρωτότυπος ισχυρισμός, θα παρατηρήσει κανείς. Αν ανατρέξουμε λίγα χρόνια πίσω,
με εξαίρεση την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1993, οι άλλες νίκες του
κόμματος ήταν προϊόν… νοθείας! Είναι κρίμα που ο Κώστας Λαλιώτης το έχει
κλείσει το (προεκλογικό του)… «περίπτερο», για να επιδείξει τι έγραφαν οι
εφημερίδες που πρόσκεινται στη συντηρητική παράταξη, μετά τις εκλογές του
1984, 1985, 1989, 1996! Ναι, σωστά μαντέψατε, ακριβώς τα ίδια έγραφαν και
τότε. Η μόνη διαφορά με το σήμερα είναι ότι η… νοθεία στη δεκαετία του ’80
είχε ονοματεπώνυμο: την έλεγαν Μένιος Κουτσόγιωργας. Τώρα;

Δεν ήπιαν νερό

Το τότε και το τώρα στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει μεγάλες
διαφορές. Όπως δεν έχει διαφορά και ο τρόπος που μετέρχονται για να κρατήσουν
συσπειρωμένους τους άτυχους οπαδούς του κόμματος. Που μετά τις φετινές
εκλογές, αισθάνονται διπλά απογοητευμένοι. Διότι δεν έχασαν γενικώς. Έχασαν με
τον χειρότερο τρόπο. Έφτασαν στη βρύση, αλλά δεν κατάφεραν να πιουν γουλιά
νερό! Για σκεφθείτε πόσες δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς, έζησαν
για μερικές ημέρες με το όνειρο να γίνουν εξουσία. Να βολέψουν τα «δικά τους
παιδιά». Να γίνουν και πάλι, έπειτα από χρόνια και καιρούς, αφεντικά. Πώς να
κρατήσει λοιπόν η Ρηγίλλης αυτόν τον απογοητευμένο οπαδό; Να τον έχει δίπλα
της; Ενισχύοντάς του το αίσθημα της αδικίας. Το αίσθημα ότι κάποιος μας έκλεψε
τη νίκη. Το αίσθημα ότι αν το παιχνίδι είχε παιχθεί στα ίσια, θα είχαμε
νικήσει. Ό,τι (ταπεινότερο) δηλαδή συναίσθημα κάνει τους χούλιγκαν να σπάνε
βιτρίνες και να καίνε αστυνομικά αυτοκίνητα!..

Αμετροεπής εκπρόσωπος

Οι οπαδοί της Ν.Δ., δεν είναι χούλιγκαν όμως. Είναι ψύχραιμοι και σοβαροί. Το
απέδειξαν την Κυριακή το βράδυ, τότε δηλαδή που συγκεντρωμένοι έξω από τη
Ρηγίλλης άκουσαν τον αμετροεπή εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος να… προειδοποιεί
τον καθηγητή Κουμάντο, διότι λέει δεν άφηνε τους εκπροσώπους της Ν.Δ, να
εισέλθουν στον χώρο των ηλεκτρονικών υπολογιστών για να εποπτεύσουν την…
καταμέτρηση των ψήφων! Σκέφθηκε κανείς ­ διότι προφανώς ο ίδιος δεν σκέφθηκε ­
τι θα συνέβαινε αν χίλιοι οπαδοί της Ν.Δ., παίρνοντας τοις μετρητοίς τους
πομφόλυγές του, κατευθύνονταν στην πλατεία Κλαυθμώνος να καταλάβουν τα
«χειμερινά ανάκτορα» του υπουργείου Εσωτερικών; Τώρα, εκ των υστέρων, οι περί
τον εκπρόσωπο Τύπου, ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκε από τον Ε. Μεϊμαράκη, ο
οποίος ήταν ο απεσταλμένος του Κ. Καραμανλή στο υπουργείο Εσωτερικών.
Σοβαρότης, αυτό τους έλειψε, και έχασαν. Αυτό δηλαδή που διέθετε ο Κ.
Σημίτης…

Το μεγάλο στοίχημα

Σοβαρότης είναι το ζητούμενο και στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να τα βγάλει
πέρα με όσα έχει μπροστά της. Τα νέα πρόσωπα που κατέλαβαν μερικά πολύ
νευραλγικά υπουργεία, είναι αυτό που λέμε το μεγάλο στοίχημα του Κώστα Σημίτη,
όχι μόνο με την κοινωνία που τον ψήφισε, αλλά και με τον εαυτό του. Ο ίδιος θα
κριθεί απο τις επιλογές του, να μην τα ξαναλέμε. Να πούμε, όμως, ότι επειδή
ορισμένα από τα νέα πρόσωπα που τοποθετήθηκαν στην κυβέρνηση λίγο χρειάζεται
για να πάρουν τα μυαλά τους αέρα, είναι αναγκαίο ο Κ. Σημίτης να τους
υπενθυμίζει κάθε φορά την υποχρέωσή τους να είναι σοβαροί. Από εκεί και πέρα,
θα δούμε τι, και πώς, θα τα καταφέρουν. Αλλά τουλάχιστον να μη δίνουν τροφή σε
παραπολιτικά σχόλια περί τη συμπεριφορά τους…

Τα πάρτι

Επίσης αυτό που μας έχει κουράσει, ειδικά προεκλογικά, είναι αυτά τα φοβερά
πάρτι (της αγγαρείας) υποψηφίων και μη. Που μπορεί να μην πρόσφεραν τελικά
τίποτε, σε σταυρούς στους υποψηφίους, έδωσαν όμως πλούσιο οπτικό υλικό στα
κανάλια. Με γνωστά στελέχη της πολιτικής ζωής να (δείχνουν ότι) λικνίζονται σε
ρυθμούς διαφόρων ειδών μουσικής. Το απεχθές του θεάματος απεικονίζεται
ανάγλυφα στα κάθιδρα πρόσωπα των στελεχών. Και αποτελεί σημαντικό λόγο για την
διά ροπάλου (εσωκομματική) απαγόρευσή τους. Το λέμε αυτό, διότι πληροφορούμεθα
πως ετοιμάζονται ­ αν δεν έχουν προγραμματισθεί κιόλας ­ διάφορα επινίκια
πάρτι. Έλεος…

Τα άχρηστα exit polls

Χωρίς έλεος, αντιθέτως, οφείλει σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος να αντιμετωπίσει
το ζήτημα των δημοσκοπήσεων εξόδου από τις κάλπες, τα γνωστά exit polls. Ο
απερχόμενος υπουργός Τύπου Αργύρης Φατούρος, δήλωσε ότι πρέπει να ανοίξει η
συζήτηση για τη χρησιμότητά τους. Να ανοίξει; Να κλείσει αμέσως, κύριε
καθηγητά μου. Τι χρειάζονται αυτές οι δημοσκοπήσεις πέραν του ότι προσφέρουν
θεαματικότητες στα κανάλια; Αφήστε δε που και μόνο η ύπαρξή τους προσβάλλει τη
λειτουργία της Δημοκρατίας. Αν είναι τα κανάλια να εκδίδουν το αποτέλεσμα των
εκλογών, τότε δεν χρειάζεται καν να μπαίνουμε στη διαδικασία να ψηφίζουμε. Θα
μπορούσαμε ανέτως να το κάνουμε από τον καναπέ του σπιτιού μας. Και με
λιγότερο κόστος.

Έχουμε δε τη γνώμη, ότι πρώτοι οι ίδιοι οι δημοσκόποι θα πρέπει να ζητήσουν
την απαγόρευση αυτών των δημοσκοπήσεων. Για λόγους αυτοπροστασίας βεβαίως.
Διότι εκτίθενται όπως (ανεπανόρθωτα) εκτίθενται μέχρι να βγουν τα επίσημα
αποτελέσματα, κι έπειτα εκτίθενται (διπλά) επιχειρώντας να μας πείσουν ότι
αυτοί έπεσαν μέσα! Βέβαια. Μέσα. Στην τρύπα της ασχετοσύνης…