Νικούν με τα… μάτια της ψυχής

Ο Παναγιώτης έχει «ζωγραφίσει» μέσα στο μυαλό του όλη την υπαίθρια σκακιέρα
με τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες, τόσο τους δικούς τουόσο και του
αντιπάλου…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Έλενα με τη Χριστίνα κάνουν επίδειξη τζούντο. Το θέαμα που προσφέρουν υπέροχο, τι κι αν έχουν κι αυτές προβλήματα όρασης;

Τα προβλήματα όρασης που αντιμετωπίζει εκ γενετής δεν τον εμποδίζουν να παίζει
το αγαπημένο του άθλημα.

«Ο αξιωματικός στο Α5», λέει με στεντόρεια φωνή και ο βοηθός του παιχνιδιού
μετακινεί τον παίχτη στη θέση και τον λόγο έχει ο αντίπαλος. Το παιχνίδι για
τον Παναγιώτη Καρακώστα, τον 23χρονο φοιτητή της Παιδαγωγικής του
Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είναι πολύ πιο δύσκολο αφού θα
πρέπει συνεχώς να αλλάζει μέσα στο μυαλό του την αποτύπωση του παιχνιδιού
χωρίς να το βλέπει…

Σε απόσταση λίγων μέτρων η Έλενα με τη Χριστίνα κάνουν επίδειξη τζούντο. Το
θέαμα που προσφέρουν υπέροχο, τι κι αν έχουν κι αυτές προβλήματα όρασης;

Απλώνουν τα χέρια τους στο κορμί της άλλης και πιάνουν προσεκτικά τη λευκή
χαρακτηριστική στολή. Με μικρά – μικρά βηματάκια, μέσα σε ατμόσφαιρα
αυτοσυγκέντρωσης, σχεδόν μυσταγωγίας, αναγνωρίζουν τον αντίπαλο, μοιάζουν να
προσπαθούν να προβλέψουν την επόμενη κίνησή του, μέσα από τις εικόνες που
σχηματίζουν στο μυαλό τους αλλά την αφή. Η Χριστίνα έχει πλεονέκτημα.
Προτάσσει το δεξί της πόδι πλάι σ’ αυτό της αντιπάλου της και με δύναμη και
επιδεξιότητα γυρνάει το κορμί της Έλενας πάνω στο πόδι της, με αποτέλεσμα η
αντίπαλος να σωριαστεί στο ειδικό στρώμα, μέσα σε χαμόγελα και
χειροκροτήματα…

Η περιγραφή αφορά τις εκδηλώσεις που στήθηκαν χθες το μεσημέρι στο
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της Φοιτητικής Εβδομάδας.

Φοιτητές, άτομα με ειδικές ανάγκες, παρουσίασαν τις εκδηλώσεις αυτές ώστε να
δείξουν τις ξεχωριστές τους ικανότητες, αλλά και να δείξουν στα υπόλοιπα
παιδιά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

«Κάνω κάτι για τον εαυτό μου και μου αρέσει», θα μας εξηγήσει η… νικήτρια
του τζούντο Χριστίνα Μπλαβάκη, φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Και
κυρίως αποδεικνύω στον εαυτό μου αλλά και στους άλλους ότι είμαι ικανή. Ότι
μπορώ να κάνω πράγματα τα οποία λίγο πριν δεν θα μπορούσα ούτε καν να
διανοηθώ».

Μαζί της συμφωνεί και ο (σκακιστής επί δεκαετία) Παναγιώτης Καρακώστας. «Το
σκάκι είναι δύσκολο αλλά μου αρέσει, γιατί χρησιμοποιώ όλο μου το μυαλό, το
διασκεδάζω», λέει. Εκτός από τις επιδείξεις σκακιού και τζούντο οι φοιτητές
(κάποιοι από τους περίπου 250 με ειδικές ανάγκες που φοιτούν στο
Αριστοτέλειο), κάλεσαν αρτιμελείς φίλους τους να κινηθούν με τα αναπηρικά
καροτσάκια στους «αφιλόξενους» χώρους της Πανεπιστημιούπολης. Στις σχολές και
τα γραφεία όπου οι ράμπες, τα βοηθητικά κάγκελα και τα ασανσέρ με ειδική
ρύθμιση είναι δυστυχώς άγνωστα…

Ο 23χρονος Παναγιώτης έχει «ζωγραφίσει» μέσα στο μυαλό του όλη την υπαίθρια σκακιέρα με τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες, τόσο τους δικούς του όσο και του αντιπάλου…

Όσοι το προσπάθησαν αλλά και όλοι όσοι παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις φάνηκαν
να συμφωνούν σε κάτι: δεν πρόκειται για άτομα με ειδικές ανάγκες, πρόκειται
μάλλον για παιδιά με αφάνταστες ειδικές ικανότητες…

Και το τραγούδι που έπαιζε η ορχήστρα της Σχολής Τυφλών (με άψογο τρόπο είναι
η αλήθεια πλαισίωσε μουσικά την εκδήλωση), το «για μας τα ντόρτια και οι
διπλές και γι’ άλλους οι εξάρες», σίγουρα δεν τους αφορούσε…