ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ροζ – βαθύ μπλε…

Η γυναίκα που τη φώναζαν μαμά δεν έκανε τίποτα το διαφορετικό από συνήθως την
«επόμενη μέρα». Φόρεσε όπως πάντα τους ρόλους της και τους πρόσεξε, να μη
φανούν τσαλακωμένοι ή ξεπερασμένοι. Χαμογέλασε σ’ αυτούς που έπρεπε κι
υπάκουσε επίσης σ’ αυτούς που έπρεπε. Έκανε ότι δεν πρόσεξε τα τυλιγμένα με
διαφανές πλαστικό καλάμια, δεν ήταν πως δεν υπήρχαν την προηγουμένη, αλλά να,
της δημιουργούσαν κι έναν φόβο για τον εαυτό της. Αγνόησε και την περιρρέουσα
αυταρέσκεια, αυτούς με την έκφραση γάτας που κατάπιε το καναρίνι, της άρεσαν
τα όμορφα κεφάλια αλλά είχε δικούς της ορισμούς, εδώ και χρόνια, και για την
ομορφιά και για την ευφυΐα, για να μην πούμε για την αγάπη και τον έρωτα, εκεί
μάλλον είχε γεννηθεί με δικούς της ορισμούς και πια δεν μπορούσε να τους
αλλάξει.

Η γυναίκα που τη φώναζαν μαμά δεν έκανε τίποτα το διαφορετικό από συνήθως την
«επόμενη μέρα». Ίσως γι’ αυτό κιόλας δεν απόρησε που κι άλλοι την κοίταξαν
όπως πάντα ­ σαν ένα οικείο έπιπλο οι μεν, σαν μια γνώριμη συνήθεια οι δε, σαν
ένα απαραίτητο πλην όμως βαρετό εξάρτημα οι τρίτοι, σαν καθρέπτη αποκλειστικής
χρήσης και ιδιοκτησίας οι άλλοι. Δεν τους αδικούσε, αυτή είχε επιλέξει να τους
κοιτά κι άλλωστε ποτέ δεν τους είχε πει τίποτα για τα δικά της χρώματα, τα
έκρυβε κι αυτά από τον ανομολόγητο φόβο ότι θα σβήσουν.

Η γυναίκα που τη φώναζαν μαμά δεν έκανε τίποτα το διαφορετικό από συνήθως την
«επόμενη μέρα». Μονάχα που στα βάθη της τσέπης της ανακάλυψε ένα μικρό, ροζ με
άσπρο, μπαλάκι ­ κι όταν το ‘πιασε στην παλάμη της αυτό έγινε γαλάζιο, κι
έπειτα βαθύ, πολύ βαθύ, μπλε, σαν τη δική της θάλασσα, την απέραντη και δυνατή
κι αιώνια. Και τότε η γυναίκα που τη φώναζαν μαμά κατάλαβε ­ πως είχε φύγει…