Δεύτερο σχόλιο

*Παρόλο που, όπως ήρθαν τα πράγματα, βλέπω εξαιρετικά δύσκολο να μην
κερδίσει ο Παναθηναϊκός το φετινό Κύπελλο Ευρώπης, η ΑΕΚ είναι η ομάδα που θα
έχει κερδίσει τις συνολικές εντυπώσεις στο μπάσκετ. Με τα λίγότερα λόγια και
σπατάλες αποδεικνύει ότι αυτό που μας μάθαιναν όταν πρωτοπιάναμε την μπάλα στα
χέρια μας είναι αλήθεια: το μπάσκετ είναι απλό άθλημα. Αν βεβαίως θεωρήσουμε
απλό πράγμα τη μεταμόρφωση μιας ομάδας που σπαταλούσε τα προσόντα της σε ένα
σύνολο που τα μετατρέπει σε θέαμα και νίκες.

*Η πολυδιαφημισμένη «ελληνικότητα» της σύνθεσής της δεν ευχαριστεί τόσο
τους φιλάθλους επειδή κολακεύει τον εθνικό εγωισμό (ο αθλητισμός είναι το
πρώτο πεδίο δραστηριότητας που κατάργησε τα σύνορα ­ κι αυτό, εκτός από
αναπόφευκτη, είναι και θετική εξέλιξη). Αλλά γιατί αποδεικνύει κάτι που σχεδόν
όλοι, εκτός από τους παράγοντες των περισσότερων ομάδων, υποπτευόμασταν: το
μέσο επίπεδο των νέων Ελλήνων παικτών είναι καλύτερο από των αντίστοιχων
Ευρωπαίων.

*Εκτός της καθαρά αγωνιστικής αξίας τους, οι καλοί Έλληνες παίκτες
έχουν κι ένα άλλο πλεονέκτημα: μπορούν πολύ πιο εύκολα να συγκροτήσουν
ομοιογενές σύνολο, αρετή που στο μπάσκετ είναι ακόμα σημαντικότερη από το
ταλέντο. Οι Έλληνες της ΑΕΚ, εκτός από το ότι είναι ταλαντούχοι και ΑΕΚτζήδες,
αποτελούν έναν πυρήνα πάνω στον οποίο είναι πολύ πιο εύκολο να δέσουν και οι
υπόλοιποι παίκτες. Η εξυπνάδα των υπευθύνων της ομάδας είναι ότι βρήκαν τα
κατάλληλα συμπληρώματα και τον κατάλληλο άνθρωπο για να το εκμεταλλευθεί.

*Σε μια χρονιά που οι περισσότεροι προπονητικοί μύθοι δοκιμάστηκαν στον
ελληνικό αθλητισμό (ο Μπάγιεβιτς διασχίζει την έρημο, ο Ιωαννίδης πασχίζει με
τα δόντια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ο Ομπράντοβιτς παραεμπιστεύεται το
κοκαλάκι της νυχτερίδας του), ο Ντούσαν Ίβκοβιτς απλώς αποδείχθηκε περισσότερο
σοφός από ποτέ. Πετυχαίνει μέχρι στιγμής αυτό που ονειρεύεται κάθε προπονητής:
να έχει αποτελέσματα μέσα από ένα έργο δημιουργίας.

*Γιατί χάρη τού χρωστούν όχι μόνο ο Ντικούδης, που απέκτησε απίστευτη
ωριμότητα μέσα σε λίγους μήνες, ή ο Χατζής με τον Κακιούζη, που επιτέλους
απελευθερώθηκαν, ή ακόμα ο γερο-Μπούι, που του δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδείξει
το ένστικτο του νικητή, αλλά όλοι όσοι αγαπούν το ελληνικό μπάσκετ. Η
εμφάνιση, για παράδειγμα, της ΑΕΚ στο δεύτερο ημιτελικό με τη Ζαντάρ είναι από
αυτές που μας ξαναφέρνουν στις μεγάλες μέρες των τελών της δεκαετίας του
ογδόντα.

*Μόλις τέλειωσε κι ο τελικός του Κυπέλλου. Ας πούμε ότι η νίκη της ΑΕΚ
απλώς επιβεβαιώνει αυτά που μόλις είπαμε, αλλά που είχαν κερδηθεί με
προσπάθεια και σωστή δουλειά από την αρχή της χρονιάς. Υπάρχει εξάλλου μπροστά
της κι ένα άλλο, ακόμα πιο σημαντικό και συμβολικό τρόπαιο.