ΜΑΤΙΕΣ Οι πιο… ίσοι! (2)

Το ξανάγραψα: «Στις εκλογές, όλοι οι υποψήφιοι είναι ίσοι, αλλά, μερικοί,
πιο… ίσοι! Ας πούμε: αν αύριο θέσει υποψηφιότητα ο Νίκος Ανδρέα Παπανδρέου,
δεν θα εκλεγεί βουλευτής;».

Όσοι έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη», δεν χρειάζεται να αποδείξουν την αξία τους,
να κοπιάσουν ιδιαίτερα και να ξοδέψουν εκατομμύρια, για να μπουν στο
Κοινοβούλιο. Η εκλογική πελατεία τους είναι εξασφαλισμένη, από τον πατέρα, τον
θείο, τον αδελφό κ.λπ. Γιατί τα ρουσφέτια, σ’ αυτό τον τόπο, είναι σαν την
Ελλάδα· ποτέ δεν πεθαίνουν. Όπως και τα μεγάλα πολιτικά ονόματα. Τα τζάκια.

Ξέρετε πόσα μέλη της προηγούμενης Βουλής προέρχονταν από τζάκια; Τουλάχιστον
20! Αν βάλουμε και τους 10 υποψηφίους, που, προερχόμενοι επίσης από τζάκια,
εκτίθενται σ’ αυτές τις εκλογές και κατά πάσαν πιθανότητα θα εκλεγούν,
βλέπουμε ότι στις 10 Απριλίου θα έχουμε 30 βουλευτές, οι οποίοι θα έχουν
κατακτήσει την έδρα τους, κληρονομικώ, τρόπον τινά, δικαιώματι!

Μου έγραψε κάποιος αναγνώστης και δημοσίευσα την επιστολή του: πιθανόν, όλοι
αυτοί οι γιοι, οι κόρες, οι ανιψιοί κ.λπ. γνωστών πολιτικών να έχουν και αξία.
Το αποκλείεις; Και ύστερα: κάθε πατέρας, θείος κ.λπ. σκέφτεται να εξασφαλίσει
το μέλλον των δικών του ανθρώπων. Γιατί να μην ενδιαφέρονται γι’ αυτό το
μέλλον και οι πολιτικοί; Δεν ενδιαφέρονται, μήπως, οι δικηγόροι, οι γιατροί,
οι δημοσιογράφοι; Απάντηση πρώτη: μπορεί να ‘χουν αξία, όλοι αυτοί οι
«συγγενείς». Μπορεί, όμως, και να μην έχουν. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο,
συνήθως, που να το αποδεικνύει, πριν από την εκλογή τους. Τους ψηφίζουμε «με
στραβά μάτια». Απάντηση δεύτερη: ο γιος του δικηγόρου, του γιατρού, του
δημοσιογράφου, θα βγει στην ελεύθερη αγορά για να κερδίσει τη θέση του και το
ψωμί του. Αν δεν είναι άξιος, θα καταβαραθρωθεί. Ενώ, ο ανάξιος «συγγενής»,
χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι του, θα πληρώνεται από τον ελληνικό λαό.

Έγραφε, προ ημερών, σε τούτη την εφημερίδα, ο καθηγητής και ευρωβουλευτής Δ.
Τσάτσος: «Στις 5 Φεβρουαρίου, είχα επισημαίνει την αθλιότητα της διάκρισης
μεταξύ πλουσίων και πτωχών υποψηφίων, μεταξύ “ανακτόρων” και “καλυβιών». Όχι
μόνο και όχι κυρίως για την προάσπιση των “καλυβιών”, αλλά χάριν της ανόθευτης
έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας (…) για να δοθεί ένα τέρμα στο ρόλο των πάσης
φύσεως “νονών” των υποψηφίων…».

Αναμφισβήτητα, νοθεύεται η έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με τα «πακέτα» που
προσφέρουν, προεκλογικώς, διάφοροι «νονοί» σε κάποιους υποψηφίους. Και ορθώς
διαμαρτύρονται οι ενδιαφερόμενοι. Κι εμείς. Δεν είδα, όμως, να διαμαρτύρονται
πολλοί και για τους «γιους», αλλά και τους «σταρ» (ηθοποιούς, αθλητές,
τηλεπαρουσιαστές κ.λπ.) που έχουν πολλές θέσεις στα ψηφοδέλτια. Δεν
ισχυρίζομαι, βεβαίως, ότι πρέπει να αποκλείονται οι «σταρ». Αυτό έλειπε!
Υποστηρίζω, όμως, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να επιλέγονται από τα
κόμματα, όχι μόνο εξαιτίας της τηλεοπτικής λάμψης τους, όπως κατά κανόνα
συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά και με άλλα κριτήρια. Έχω άδικο;