Γκολ στην επιστήμη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά
Διάβασμα και μπάλα δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά, από τα σχολικά κιόλας χρόνια. Οι
πιο καλοί οι μαθητές υστερούσαν στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ ή το βόλεϊ στις
σχολικές αυλές και αντίστροφα. Οι εξαιρέσεις εντυπωσίαζαν, αλλά υπήρχαν
έτσι, για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όπως εντυπωσίαζαν πάντοτε και οι
αθλητές ποδοσφαιριστές κυρίως που μπορούσαν να αραδιάσουν σωστά τη μία
πρόταση δίπλα στην άλλη, να εκφραστούν με λέξεις πέρα από εκείνες που
χρησιμοποιούνται για τη στοιχειώδη συνεννόηση.
Πόσο μάλλον συγκέντρωναν τον θαυμασμό οι αθλητές που κατάφερναν, παράλληλα με
τη σταδιοδρομία τους στα γήπεδα, να εισαχθούν σε μια πανεπιστημιακή σχολή, να
πάρουν το πτυχίο τους και να βάλουν τις βάσεις τής επιστημονικής καριέρας που
έμελλε να ακολουθήσουν, όταν ο πιο σκληρός αντίπαλος ο χρόνος δεν θα τους
επέτρεπε πια να πετυχαίνουν γκολ, καλάθια και ρεκόρ…
Τις προηγούμενες δεκαετίες οι αθλητές επιστήμονες ξεχώριζαν σαν τη μύγα μεσ’
στο γάλα. Απολάμβαναν τον ιδιαίτερο σεβασμό της εξέδρας, έπαιρναν συχνά το
περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας τους, σάρωναν τα ειδικά βραβεία που
θεσμοθετούσαν τα συνδικαλιστικά τους όργανα και οι αθλητικοί συντάκτες γι’
αυτή τη… σπάνια κατηγορία ανθρώπων και σχεδόν μονοπωλούσαν τις προσκλήσεις
σε αθλητικές εκπομπές, συνεντεύξεις και τοκ σόου, καθώς ήταν μετρημένοι στα
δάκτυλα εκείνοι που μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας συζήτησης
πέρα από το αυτονόητο.
Πρωτοπόροι
 |
|
Ο Τόλης Τόσκας (πρώτος από δεξιά) εκτός από πολύ καλός παίκτης, που |
Ποιος δεν θυμάται τον Αριστείδη Καμάρα, διακεκριμένο νομικό σήμερα, που πήρε
το πτυχίο του την εποχή που έφτανε με τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου
Πρωταθλητριών Ευρώπης. Ποιος δεν θυμάται τον Φραγκίσκο Σούρπη που συνδύασε τον
πρωταθλητισμό, στον Παναθηναϊκό και αυτός, με τις τεράστιες απαιτήσεις των
σπουδών της ιατρικής επιστήμης. Επίσης τον Λάκη Νικολάου, που παράλληλα με την
μπάλα σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε μάλιστα στις αθλητικές κακώσεις, τον
Τόλη Τόσκα, συμπαίκτη του στην ΑΕΚ, που έγινε οικονομολόγος, και τον Κώστα
Ορφανό που έβγαλε το Πολυτεχνείο παίζοντας σε δύο από τις πιο απαιτητικές
ομάδες του πρωταθλήματος, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, τον Γρηγόρη
Παπαβασιλείου που έφτασε μέχρι τον Παναθηναϊκό σπουδάζοντας οικονομικά, τον
Λάκη Σημαιοφορίδη που χώρεσε στον χρόνο του την μπάλα, τη νομική και τον
συνδικαλισμό στον ΠΣΑΠ. Οι άνθρωποι αυτοί θυσίασαν τις ώρες της ξεκούρασης και
της ψυχαγωγίας τους για να σπουδάσουν και κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν
έγιναν καλοί επιστήμονες ή ότι έγιναν εις βάρος των επιδόσεών τους στο
ποδόσφαιρο.
Άλλοι καιροί
 |
|
Ο… οδοντίατρος Σωτήρης Κωνσταντινίδης έχει δουλέψει εξίσου σκληρά για το |
Στα χρόνια που ζούμε υπάρχουν ακόμη τέτοια φωτεινά παραδείγματα, όπως ο
Σωτήρης Κωνσταντινίδης που είναι τελειόφοιτος της Οδοντιατρικής. Όμως, είναι
λιγότερα απ’ ό,τι στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 και σε αντιστάθμισμα
πραγματικά χαίρεται κανείς να ανακαλύπτει ότι αθλητές πολλών σπορ είναι πολύ
πιο μορφωμένοι και καλλιεργημένοι, απ’ όσο ήταν η πλειονότητα των συναδέλφων
τους στο παρελθόν.
Σήμερα, στην αυγή του 21ου αιώνα, τα πράγματα έχουν φανερά αλλάξει. Λιγότεροι
ποδοσφαιριστές επιστήμονες εμφανίζονται στα ελληνικά γήπεδα, αλλά ταυτόχρονα
και πολλοί περισσότεροι με ικανοποιητικό επίπεδο μόρφωσης, συγκροτημένη σκέψη
και σωστή χρήση της γλώσσας. Και όπως όλα τα φαινόμενα, έτσι και αυτό έχει την
εξήγησή του.
Αμοιβές
Τα παλιότερα χρόνια, του σκληρού βιοπορισμού, οι αθλητές και ιδιαίτερα οι
ποδοσφαιριστές από φτωχές οικογένειες στη μεγάλη τους πλειονότητα μόνο δύο
σκέψεις είχαν κατά νου: πώς θα εξασφαλίσουν τα προς το ζην, εργαζόμενοι εκτός
ποδοσφαίρου, που ήταν ερασιτεχνικό, και πώς θα «χωρέσουν» στη ζωή τους τη
μεγάλη τους αγάπη, τα σπορ. Πού καιρός για σπουδές και Πανεπιστήμια.
Όταν, όμως, ο (ερασιτεχνικός ακόμη) αθλητισμός άρχισε να προσφέρει
ικανοποιητικές αμοιβές, εξακολουθώντας παράλληλα να μην έχει τις απαιτήσεις
και το ωράριο του επαγγελματισμού, οι ποδοσφαιριστές είχαν από τη μία αποδοχές
που τους επέτρεπαν να μην καταφεύγουν σε άλλες δουλειές για να ζήσουν και από
την άλλη αρκετό ελεύθερο χρόνο, ώστε με σημαντικές θυσίες, είναι αλήθεια
να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για πανεπιστημιακή μόρφωση, προετοιμάζοντας
παράλληλα τη ζωή τους μετά τα… -άντα. Σε αυτό το μεσοδιάστημα ξεπήδησαν οι
περισσότεροι ποδοσφαιριστές επιστήμονες, κυρίως από μεγάλες ομάδες που
πλήρωναν τόσο καλά, ώστε ο αθλητισμός να είναι η αποκλειστική απασχόληση των
αθλητών.
Μπάλα ή σπουδές:
 |
|
Την ίδια περίοδο που οι άσοι του Παναθηναϊκού πατούσαν στον «ναό του |
Όταν το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό ιδιαίτερα τα χρόνια της δεκαετίας του
’90 δεν αυξήθηκαν κατακόρυφα μόνον οι αποδοχές των παικτών, αλλά και οι
απαιτήσεις των ομάδων-εταιρειών από τους ακριβοπληρωμένους επαγγελματίες τους.
Διπλές και τριπλές προπονήσεις κάθε ημέρα, εργοφυσιολογικές εξετάσεις,
θεραπείες στα προπονητικά κέντρα και κοινή διαμονή και διατροφή των
ποδοσφαιριστών στις εγκαταστάσεις των ΠΑΕ ή τα ξενοδοχεία, συνεχείς
μετακινήσεις στην Ελλάδα ή το εξωτερικό για αγώνες και φιλικά παιχνίδια
προετοιμασίας, κοινωνικές και διαφημιστικές εκδηλώσεις, αυστηρός έλεγχος της
προσωπικής ζωής των αθλητών και τις ελάχιστες ώρες της ημέρας που δεν είναι
«μαντρωμένοι» με την ομάδα. Το ποδόσφαιρο και τα άλλα σπορ υψηλού αθλητισμού
έγινε… επιστημονικό και δεν αφήνει τον παραμικρό χώρο για κάποια επιστήμη.
Παράλληλα, μειώθηκε δραματικά ο μέσος όρος ηλικίας κατά την οποία οι
σύγχρονοι αθλητές αφιερώνουν όλο τον χρόνο που μπορούν να διαθέσουν στον
πρωταθλητισμό. Σήμερα, ένας 19χρονος ή 18χρονος, ακόμη και 17χρονος, είναι
δυνατόν να παίζει στη βασική ενδεκάδα της ομάδας του και μεγάλης ομάδας
ακόμη , ενώ πριν κλείσουν τα 20 οι καλύτεροι αθλητές της χώρας καλούνται να
καταταγούν και στις Εθνικές ομάδες. Οι ώρες που δαπανά ένας φιλόδοξος αθλητής
στο γήπεδο δεν είναι ποτέ αρκετές, αν θέλει να είναι ανταγωνιστικός. Όποιος
έχει όνειρα για την καριέρα του δεν επιτρέπεται να σκέπτεται τίποτε άλλο εκτός
από αυτή, στις περίπου δύο δεκαετίες που θα δίνει την παράστασή του στα
γήπεδα. Τίποτε άλλο ούτε καν την προσωπική του ζωή…
Google news
