Υγεία: ο ασθενής στο επίκεντρο

Στην Ελλάδα, η κατάσταση στην υγεία σήμερα ταλαιπωρεί συχνά τους πολίτες. Η
ιατρική αναφορά απουσιάζει από την καθημερινή πρακτική. Η αξιολόγηση των
ιατρών είναι ανύπαρκτη. Τα πανάκριβα νοσοκομειακά κρεβάτια αυξάνονται αντί να
μειώνονται όπως συμβαίνει στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ο πολίτης συχνά θα
εξυπηρετηθεί ανεπαρκώς εάν αρρωστήσει. Χρειαζόμαστε διαφανείς διαδικασίες και
μιαν άλλη νοοτροπία για να ανατραπεί αυτή η πορεία. Πρέπει επιτέλους να
σταματήσει η σπατάλη στην υγεία.

Η πρόληψη και η πρωτοβάθμια φροντίδα πρέπει να μπουν στο κέντρο των εξελίξεων
και ο οικογενειακός γιατρός να γίνει το πρώτο σημείο αναφοράς για όλο τον
πληθυσμό.

Νέες πρωτοβουλίες, όπως η δημιουργία συνοικιακών κέντρων γενικής ιατρικής υπό
την απευθείας διαχείριση των πολιτών, πιλοτική διαχείριση μικρών δημόσιων
νοσοκομειακών μονάδων από αξιόπιστες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και
αυτοδιαχειριζόμενα από τους πολίτες ταμεία κοινωνικής ασφάλειας, πρέπει να
μπουν άμεσα στην ημερήσια διάταξη των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Πράγματι, ενώ η Ελλάδα δεν υστερεί σε έμπειρο ιατρικό προσωπικό, σε υποδομή
και σε κατανάλωση πόρων στον ιατρικό τομέα, το ποιοτικό επίπεδο της ιατρικής
περίθαλψης και η ιατρική ηθική και δεοντολογία παραμένουν πολλές φορές τα
μεγάλα ζητούμενα.

Δημόσιος τομέας

Ο δημόσιος τομέας, προσιτός σε όλους και θεωρητικά δωρεάν για τους
ασφαλισμένους ασθενείς, προσφέρει γενικά μέτριες παροχές και χαρακτηρίζεται
από συχνά προβλήματα για τον απλό πολίτη όπως το ράντζο και το φακελάκι. Ο
δημόσιος τομέας υστερεί σε οργάνωση και συντονισμό.

Ένα βασικό του χαρακτηριστικό είναι η απουσία προσωπικού (ιδίως ιατρικού και
νοσηλευτικού) που να είναι πλήρως και αποκλειστικά αφοσιωμένο στον χώρο αυτόν.

Ιδιωτικός τομέας

Εδώ παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια σαφής εξέλιξη. Εμφανίζονται μεγάλα
σύγχρονα συγκροτήματα, πολύ καλά εξοπλισμένα και με αναβαθμισμένες
ξενοδοχειακές παροχές. Η εξέλιξη μάλιστα αυτή οδηγεί στη δημιουργία
ολοκληρωμένων συστημάτων παροχής υπηρεσιών υγείας, που περιλαμβάνουν από
πρωτοβάθμια φροντίδα μέχρι εξειδικευμένη νοσηλεία και συνολική ασφαλιστική
κάλυψη. Όμως τα συγκροτήματα αυτά χαρακτηρίζονται σήμερα από την έντονη
κερδοσκοπική λειτουργία τους, καθώς και από την έλλειψη ιατρικού επιστημονικού
συντονισμού. Δημιουργούν συχνά άσκοπες δαπάνες και την αφαίμαξη των
ασφαλιστικών ταμείων και των πολιτών.

Για έναν νέο κοινωνικό τομέα

Απουσιάζει σήμερα από την Ελλάδα ένας κοινωνικός τομέας, απαλλαγμένος τόσο από
τον ζυγό της κρατικής γραφειοκρατίας όσο και από την απόλυτη προτεραιότητα των
οικονομικών αποτελεσμάτων. Δηλαδή, ένας τομέας που να εξασφαλίζει την
οικονομική του λειτουργία χωρίς να είναι δέσμιος της μεγιστοποίησης του
κέρδους, έτσι ώστε να προσφέρει την καλύτερη δυνατή ιατρική επίδοση και να
λειτουργεί με κριτήριο τις πραγματικές ιατρικές ανάγκες του συνόλου του
πληθυσμού. Αυτός ο κοινωνικός τομέας μπορεί να λειτουργεί άλλοτε με μια
ιδιωτική, μη κερδοσκοπική μορφή (όπως γίνεται σε άλλες εξελιγμένες χώρες) και
άλλοτε διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα του, αλλά με μεγάλη διοικητική
αυτονομία.

Βασισμένος στην υποδομή και την εμπειρία του ΕΣΥ, ο νέος αυτός κοινωνικός
τομέας της υγείας στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει το δημιουργικό όραμα της
δικής μας και των επόμενων γενεών.

Ο Σωτήρης Παπασπυρόπουλος, ιατρός, ιδρυτής και πρώην πρόεδρος των Γιατρών
χωρίς Σύνορα, είναι υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ.