ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ανισότητα

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νίκος Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα,
γράφει:

«Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι των ηλεκτρονικών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (ή
Ενημέρωσης – ΜΜΕ), που συντονίζουν τις συζητήσεις στην τηλεόραση, κρατάνε,
φαίνεται, το μαχαίρι και το πεπόνι, αφού μονοπωλούν τις συζητήσεις, έχουν
πάντα τον πρώτο λόγο και δεν αφήνουν ­ τις περισσότερες φορές ­ τους
συζητητές-συνομιλητές να ολοκληρώσουν, διακόπτοντες αυτούς όποτε το θελήσουν.

Έτσι δημιουργείται ανισότητα, μια άσχημη εικόνα στους τηλεθεατές που
παρακολουθούν τις συζητήσεις και δίνεται η εντύπωση ότι οι καλεσμένοι είναι
διακοσμητικά πρόσωπα, ευρισκόμενοι σε μειονεκτική θέση.

Αυτό που γίνεται, σε συνδυασμό με το ανεπίτρεπτο γεγονός ότι, πολλές φορές,
μιλούν όλοι μαζί, ταυτοχρόνως, δημιουργεί “χάβρα” και προκαλεί στο τηλεοπτικό
κοινό μια αίσθηση αρνητική, αφού δίδεται η εντύπωση προς τα έξω ότι οι
συζητήσεις γίνονται απλώς για να… γίνονται, χωρίς να βγαίνει κάποιο
συμπέρασμα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατον να διεξαχθεί ομαλή-εποικοδομητική
συζήτηση, και για να είμαι συγκεκριμένος αναφέρομαι (για παράδειγμα) σε
εκπομπή όπου ο συντονιστής της, αξιόλογος κατά τα άλλα δημοσιογράφος,
διακόπτει κατά κανόνα απότομα τους συνομιλητές του με την παγιωμένη φράση
“μείνετε εδώ”, αφοπλίζει ουσιαστικά τον καλεσμένο συνομιλητή, αφήνοντάς τον
κυριολεκτικά “στα κρύα του λουτρού”, πέραν του γεγονότος ότι η θεματολογία της
εκπομπής του συγκεκριμένου παρουσιαστή είναι πολυδιάστατη και τι να πει κανείς
μέσα σε δύο (2) ώρες και αυτές κουτσουρεμένες.

Οι τηλεοπτικές συζητήσεις δεν πρέπει να είναι αγχωτικές, να κινούνται στα
πλαίσια της κοσμιότητας και να μην προκαλούν το κοινό αίσθημα με τις άκομψες
παρεμβάσεις του συντονιστή όταν δεν έχει ολοκληρώσει ο καλεσμένος, διότι αυτό
­ συν τοις άλλοις ­ συνιστά και παράβαση του οδηγού καλής συμπεριφοράς. Ο
συντονιστής να κρατάει ίσες αποστάσεις, να είναι αντικειμενικός, να συντονίζει
τις συζητήσεις χωρίς να τις μονοπωλεί επειδή βρίσκεται στο απυρόβλητο και,
τέλος, μακριά από εμένα η σκέψη ότι τείνει να εδραιωθεί μία φασίζουσα
νοοτροπία σε μερικούς λειτουργούς της τέταρτης (4ης) εξουσίας».