ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όντως… κάτι άλλαξε

«Κάτι θα αλλάξει στη ζωή σας τον επόμενο μήνα» έγραφε το ζώδιό μου για το μήνα
Φεβρουάριο. Προσπαθούσα, χωρίς επιτυχία είν’ αλήθεια, να υποψιασθώ, να μαντέψω
αυτό το τι. Και τι ανακάλυψα, καλοί μου άνθρωποι; Ότι αυτό το κάτι που θα
άλλαζε τη ζωή μου ήταν το Μετρό. Κι ας μη φαίνεται, σε κάποιους από σας,
πιστευτό.

Δύσπιστη εκ φύσεως, ξεκίνησα εκείνο το πρωινό, πριν από ένα μήνα, να κατέβω
στην εφημερίδα, στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς το αυτοκίνητο. Σημειωτέον, ότι με
το τετράτροχο χρειάζομαι κάθε μέρα τουλάχιστον τρία τέταρτα για να προσεγγίσω
τη Χρήστου Λαδά, ξεκινώντας από το Κάτω Χαλάνδρι. Κι όταν με το καλό φθάσω,
αρχίζω να κυκλώνω το τετράγωνο, μήπως και καταφέρω κάπου να παρκάρω. Βάλτε
τώρα με το νου σας, τρία τέταρτα να πάω, άλλα τόσα να επιστρέψω, μιάμιση ώρα,
επί δύο φορές την ημέρα, τρεις ώρες, αιχμάλωτη στο Ι.Χ., καταεκνευρισμένη και
πιασμένη.

Περπατάω λοιπόν η καλή σου ένα τέταρτο ως την Εθνική Άμυνα, παίρνω την μπλε
γραμμή και αρχίζω να κοιτάζω το ρολόι. Βγαίνω στα έντεκα λεπτά στο Σύνταγμα
και σε δέκα λεπτά ήμουν καθισμένη στο γραφείο μου. Αν κάνουμε την πρόσθεση,
βγάζουμε τριάντα έξι λεπτά. Δηλαδή εννέα λεπτά κέρδος σε κάθε διαδρομή. Αλλά
αυτό είναι το λιγότερο, όπως ανακάλυψα στη συνέχεια. Φθάνω στη δουλειά μου σε
προκαθορισμένο χρόνο και κυρίως χωρίς επαφές με το… εορτολόγιο, ήρεμη,
ξεκούραστη και έχοντας κάνει την καλύτερη γυμναστική: περπάτημα.

Θέλετε δε, να σας πω και το άλλο; Η οικογένεια δεν χρειάζεται πια δεύτερο
αυτοκίνητο. Το πουλάω και μέχρι τότε κείται στην πιλοτή ακίνητο.