ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Χωρίς φως!

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Γιάννης Μίτσελλ, Προύσης 61, Αθήνα, γράφει:
«Πάει καιρός από τότε που είδα μια εκπομπή του Mega που με συγκλόνισε, αλλά
μόλις τώρα βρήκα τον χρόνο να σας γράψω: Ήταν Κυριακή 12 Δεκεμβρίου και το
κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 8.30 έδειχνε ένα οίκημα στου Ρέντη, γεμάτο
άμοιρους γέροντες. Οι φτωχοί αυτοί άνθρωποι, που είχαν αρρωστήσει, ζούσαν την
τρίτη τους προσφυγιά σ’ αυτό το οίκημα, που τους είχε παραχωρήσει η Πολιτεία.
Κι όμως, τους έδιωχναν! Και για να τους εκβιάσουν, να τους εξαναγκάσουν σε
φυγή, τους είχαν κόψει το νερό και το φως!

Αισθάνθηκα φριχτή ντροπή! Οι γέροντες, που είχαν τραβήξει τόσα και τόσα, χωρίς
νερό και φως! Λες και η ΕΥΔΑΠ, όπως και η ΔΕΗ θα φτώχαιναν αν έδιναν νερό και
φως σ’ αυτούς τους απόκληρους, χωρίς να εισπράττουν τα ποσά που έπρεπε να
πάρουν! Τι να σας πω; Δεν γνωρίζω τι έχει μεσολαβήσει, αλλά μπροστά σε τέτοιες
απαράδεκτες καταστάσεις, αναστατώνεται η ψυχή σου και παίρνει φωτιά η
αγανάκτηση. Σκεφθείτε: Πάμε για τον 21ο αιώνα και αυτοί οι ανήμποροι γέροι
κυκλοφορούσαν στο σκοτάδι, κρατώντας κεριά!

Κάνω έκκληση στην Πολιτεία, αλλά και στην Εκκλησία, να απλώσουν το χέρι τους
σ’ αυτούς τους ανθρώπους, να τους βοηθήσουν όσο γίνεται καλύτερα. Λυπάμαι ως
άνθρωπος όταν βλέπω στην τηλεόραση ανθρώπους να υποφέρουν και να μην έχουν τα
απαραίτητα, και από την άλλη μεριά να στήνονται τα υψηλότερα δένδρα της
Ευρώπης και να ξοδεύονται εκατομμύρια για μία βραδιά και η ελίτ της κοινωνίας
να προγραμματίζει πού και πώς θα ξοδέψει τεράστια ποσά σε ταξίδια κ.λπ. Είναι
παράλογο και υποκριτικό να υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν και δεν έχουν τα
απαραίτητα για μια στοιχειώδη ζωή, και από την άλλη να βλέπουμε τη χλιδή και
τη σπατάλη. Τις ημέρες των εορτών όλοι εμείς καθήσαμε αμέριμνοι στην ωραία μας
πολυθρόνα του σαλονιού μας και γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα με τις οικογένειές
μας τρώγοντας τις λιχουδιές των ημερών χωρίς καν να περάσει από τον νου μας
ότι μερικοί άνθρωποι δεν είναι τυχεροί όπως εμείς.

Δυστυχώς έχουν χαθεί κι από τη χώρα μας, την Ελλαδίτσα μας, η αγάπη και η
συμπόνια για τους συνανθρώπους μας. Έχουμε γίνει ατομιστές χωρίς κανένα ίχνος
αλτρουισμού.

Θα ήθελα να παρακαλέσω την Πολιτεία και τους αρμόδιους φορείς να μεριμνήσουν
γι’ αυτούς τους 70 πρόσφυγες Ποντίους, ώστε να αισθανθούν τη ζεστασιά, την
αγάπη και τη συμπόνια και να μην αισθάνονται πρόσφυγες και ξένοι στην πατρίδα τους».