ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπάρχουν και γυναίκες, όχι μόνο καρικατούρες

Η μία, ξαπλωμένη σε ένα λουλουδοστόλιστο κρεβάτι, γιόρταζε την Ημέρα της
Γυναίκας, ως ανόητη ξανθιά μπάρμπι που μεγάλωσε σε άσυλο και γι’ αυτό μπέρδεψε
την ανθρώπινη ομιλία με το νιαούρισμα.

Έδινε και συμβουλές στις άλλες γυναίκες: κάνετε ένα αφρόλουτρο,
μακιγιαριστείτε, χαλαρώστε… τέτοια.

Η άλλη, στο άλλο κανάλι και στον αντίποδα της πρώτης, αν και ξανθιά, επίσης,
φορούσε μια άχαρη ρόμπα, είχε ρολά στο κεφάλι και περιφερόταν σε μια αυλή ­
κάτι σαν τα «κόκκινα φανάρια» ­ με άλλες γυναίκες εξίσου «αντιπρο-σωπευτικές»:
μια τρόφιμη των φαναριών, μια θεούσα που έκανε σαν τρελή για άντρα και μια
άσχετη σπιτονοικοκυρά που λέει και τη μοίρα άμα λάχει. Δίνει κι αυτή
συμβουλές, αλλά του τύπου «με τους άντρες πρέπει να κάνεις ότι δεν
καταλαβαίνεις».

Ακραίες γυναικείες καρικατούρες, παλιομοδίτικες πια, που αντιστοιχούν στην
παιδεία αυτών που μόνη εικόνα πολιτισμού που έχουν είναι τα ριάλιτι σόου.

Και στο παραδιπλανό κανάλι, ένας ιερέας κατακεραυνώνει τις γυναίκες που
αρνούνται να αραδιάζουν παιδιά αδιαφορώντας αν έχουν να τα θρέψουν.

Και χαρακτηρίζει γυναίκες χωρίς ηθική αυτές που κάνουν έκτρωση, ακόμη κι αν
είναι θύματα βιασμού.

Άλλωστε, ο Σύλλογός του ετοιμάζει ένα ίδρυμα για να «φιλοξενεί» αυτά τα παιδιά
του βιασμού αν δεν τα θέλει η μητέρα…

Ευτυχώς δεν ξεχάσαμε όλοι την εξέγερση στα υφαντουργεία, τη βαμμένη με το αίμα
των εργατριών που έδωσε τιμή σ’ αυτή την ημέρα.

Ευτυχώς εμείς έχουμε άλλες εικόνες νέων γυναικών: Η Τζίνη, η Μυρτώ, η Ζωή, η
Βασιάννα, η Αλεξάνδρα, η Άννα, η Μαρία, η Χαρά. Αυτά τα όμορφα, γενναία
κορίτσια, που σπουδάζουν, ερωτεύονται, αγαπούν, χτίζουν τη ζωή τους με
ελευθερία, μαχητικότητα, τρυφεράδα και αξιοπρέπεια.