ΜΑΤΙΕΣ Οι πιο… ίσοι!

Όλοι οι Έλληνες πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, αλλά, ως γνωστόν,
μερικοί είναι… πιο ίσοι! Το αυτό συμβαίνει και με τις εκλογές: όλοι οι
υποψήφιοι ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, για να κερδίσουν την πολυπόθητη
έδρα, αλλά μερικοί βρίσκονται μπόλικα μέτρα… πιο μπροστά! Ας πούμε: αν αύριο
αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα ο Νίκος Ανδρέα Παπανδρέου, δεν θα εκλεγεί
βουλευτής;

Τα έλεγε θαυμάσια, προ ημερών, στο χρονογράφημά του, στην «Καθημερινή», ο
Παντελής Μπουκάλας: «… Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί σ’ αυτή τη ζωή. Είναι
εκείνοι που αρχίζουν να αγωνίζονται δέκα γύρους πριν από τους υπόλοιπους, γι’
αυτό και τερματίζουν άνετα πρώτοι. Είναι εκείνοι που δηλώνουν “επάγγελμα:
υιός” ή οτιδήποτε άλλο τους επιτρέπει η συγγένεια αίματος με κάποιον προεστό
της πολιτικής, με κάποιον ιδρυτή και ιδιοκτήτη “τζακιού”. Προνομιούχοι αυτοί,
κληρονομούν μαζί με το ευγενές όνομα και μια καλή μερίδα εκλογικού σώματος,
μιας και τα συναλλακτικά μας ήθη αφορούν και την ψήφο…».

Διάβαζα, προχθές, στα «ΝΕΑ», ένα ρεπορτάζ της Κάτιας Πετροπούλου, για
υποψήφιους με τέτοιου είδους «προίκα». Ξέρετε πόσοι είναι; Τουλάχιστον δέκα,
μέχρι στιγμής! Ονόματα: Μ. Βαρβιτσιώτης (του Γιάννη), Φ. Γεννηματά (του
Γιώργου), Σ. Καλατζάκου (του Αριστείδη), Λ. Κλείτου (του Νίκου), Γ.
Γιαννόπουλος (του Σπύρου), Θ. Κατσιγιάννης (του Χρήστου), Σταύρος Καλογιάννης,
Μιχ. Μπεκίρης, Χαρ. Καββαδάς, Κώστας Ζαΐμης! Και θα ‘χουμε, ίσως, και
άλλους…

Δεν είναι, όμως, μόνον οι γιοι, οι κόρες και οι στενοί συγγενείς γνωστών
πολιτικών, που έχουν «προίκα». Είναι και οι τηλεοπτικοί αστέρες και οι
διεθνείς μπασκετμπολίστες και οι πρωταθλήτριες και, φυσικά, οι μουσικοί, οι
τραγουδιστές, οι ηθοποιοί κ.λπ. Τους επιλέγει το κόμμα, όχι για την αφοσίωσή
τους σ’ αυτό, τους κοινωνικούς αγώνες τους ή τη συνδικαλιστική τους δράση,
αλλά, πρωτίστως, γιατί έχουν «όνομα». Άλλωστε, γι’ αυτό, ακριβώς, το «όνομα»
και χωρίς να εξετάσουν οτιδήποτε άλλο, τους ξεχωρίζουν εφημερίδες και
τηλεόραση και υπογραμμίζουν την παρουσία τους. Και, πάντα, για το «όνομα»,
τους ψηφίζουν και πάρα πολλοί ψηφοφόροι. Οι περιπτώσεις, ουκ ολίγες.

Θα μιλήσω με ένα, μόνο, παράδειγμα, που, νομίζω, αρκεί. (Αναφέρομαι πάντα σε
νέους υποψηφίους και όχι πρώην υπουργούς, βουλευτές κ.λπ.): έχω μια καλή φίλη.
Τη Μιλένα Αποστολάκη. Νέα γυναίκα (35 ετών), αξιόλογη, δραστήρια,
επιτυχημένη, με θητεία, στο κόμμα της (ΠΑΣΟΚ), στο νομικό γραφείο του
Πρωθυπουργού και στα υπουργεία Πολιτισμού και Ανάπτυξης (Σύμβουλος του Ε.
Βενιζέλου). Εκτίθεται στη Β’ Αθήνας. Ε, λοιπόν, δεν έχω διαβάσει πουθενά, ως
τώρα, έστω και μια λέξη που να την αφορά! (Το ίδιο ισχύει και για πολλούς
άλλους υποψήφιους, που δεν είναι «αστέρες»). Μόλις, όμως, έθεσαν υποψηφιότητα
δύο γυναίκες ηθοποιοί, στην ίδια περιφέρεια, όλοι οι προβολείς έπεσαν επάνω
τους! Και θα συνεχίσουν να πέφτουν! Και, φυσικά, ο δρόμος για την εκλογή τους,
θα γίνει βατός.

Αλλά το θέμα των πιο… ίσων, πάει μακριά. Γι’ αυτό και θα επανέλθω. Λίαν
συντόμως.