ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τα «τζάκια»

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Κίμων Χλαπανίδης, Λυκούργου 10, Αθήνα, γράφει:
«Όταν θα δημοσιευθούν οι γραμμές αυτές, θα έχουν δημοσιευθεί τα ονόματα των
υποψηφίων βουλευτών και θα έχει συντελεσθεί και πάλιν ένα εις βάρος της
νεωτέρας πολιτικής μας ιστορίας ανοσιούργημα: θα έχουν παραμερισθεί οι επί
σειράν ετών αγωνιζόμενοι στην πρώτη γραμμή χάριν των τέκνων («τζάκια») των
ανιψιών, των συγγενών (σαν να ακολουθείται η γνωστή διαδοχική σειρά του
Κληρονομικού Δικαίου, που φυσικά δεν επιτρέπεται να ισχύει στην πολιτική),
αλλά και σειράς αγνώστων οι οποίοι κανείς δεν γνωρίζει από ποίαν οδό, ποιο
μέσον και ποιο κύκλωμα εχρίσθησαν την τελευταία στιγμή υποψήφιοι και με την
καθημερινή πρόσβασή τους στα κανάλια θα εκλεγούν βουλευτές!

Από εμέ ­ όπως τόνιζα και στο φύλλο της 22/2 τ.έ. της εφημερίδας αυτής ­ είχε
τεθεί το αίτημα όχι μόνο της περιορισμένης χρηματοδοτήσεως, αλλά και της
ηχορρυπάνσεως. Μα και τούτο: να αναζητούνται για τους συνδυασμούς μάχιμα
στελέχη, γνωστά στις πολιτικές και κομματικές νεολαίες, όπως και στην κοινή
γνώμη τόσο για τον επιστημονικό όσο και για το πολιτικό τους ήθος, αλλά και
για την επαγγελματική τους επιτυχία.

Ακριβέστερα, θα πρέπει να καθιερωθεί, διά της προσεχούς αναθεωρήσεως του
Συντάγματος, πρώτον, να μη χρίζεται υποψήφιος οιοσδήποτε συγγενής εν ενεργεία
πολιτικού και, δεύτερον, οι υποψήφιοι για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, που
πρέπει να καταργηθεί, αν είναι χρήσιμοι για το κόμμα και τον αρχηγό, να
γίνονται πρώτα σύμβουλοι. Το θέμα είναι απαράδεκτο και εκθέτει τη χώρα.

Φαίνεται ότι στις προσεχείς εκλογές της 9ης Απριλίου θα επιχειρηθεί κατάφωρη
παραβίαση της πολιτικής ηθικής. Και εις το σημείο αυτό θα πρέπει ο κάθε
ψηφοφόρος να έχει πάρα πολύ τον νου του και να μην ψηφίσει άτομα που αποτελούν
στενά πρόσωπα ­ και μάλιστα νεαρά 25-30 ετών ­ εν ενεργεία βουλευτών. Βεβαίως,
εις την Ελλάδα έχουμε και είχαμε βουλευτάς που όλοι δεν είχαν εκλεγεί ζώντων
πατρός ή συγγενούς των, πλην των γνωστών εξαιρέσεων που ήταν και είναι
καταδικαστέες από την κοινή γνώμη. Καταφέρομαι δριμύτατα εναντίον αυτών των
περιπτώσεων και περιορίζομαι να θυμηθώ, πρώτον, ότι στις μέρες μας ως
ασκούμενοι δικηγόροι επί 3 1/2 χρόνια, από το 1958, αγωνιστήκαμε για την
κατάλυση του προνομίου των τέκνων των παλαιών δικηγόρων να διορίζονται ως
δικηγόροι με φοιτητικές εξετάσεις και, δεύτερον, αγωνιστήκαμε για την αύξηση
των θέσεων των υποψηφίων. Επιστήμονες της γενιάς μας, πρωταγωνιστές πολύ
σκληρών εθνικών – υπερκομματικών αγώνων της περιόδου 1950-59 και ενωρίτερον
δεν κατάφεραν να χρισθούν υποψήφιοι βουλευτές! Γεγονός εξοργιστικόν! Ενώ σε
όλες τις προηγμένες δημοκρατίες όχι απλώς η ζύμη των κομμάτων προήρχετο από
τις φοιτητικές επάλξεις, αλλά και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές προωθούντο και
ποτέ δεν παραμερίζοντο.

Η οικογενοβουλευτοκρατία είναι ένα όνειδος. Και θυμίζω ότι κανείς μεγάλος
πολιτικός δεν καταδέχθηκε να σπρώξει τον γιο του ή την κόρη του στην πολιτική.
Ονόματα: Τσώρτσιλ, Άτλι, Μιτεράν, Κολ, Καποδίστριας, Τρικούπης, Σοφούλης,
Πλαστήρας, Καφαντάρης, Παπάγος, Σημίτης κ.λπ.».