ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Γειτονιές

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Απ. Πρόκος, Κανάρη 1, Καλλιθέα, γράφει:
«Θέλω να διηγηθώ μια παλιά ιστορία, από τη γειτονιά μας, την πλατεία Κυριακού:
Στην Αριστοτέλους, μετά την πλατεία και πριν από τη Δεριγνύ, υπήρχε ένας
φούρνος (νομίζω ότι υπάρχει και σήμερα, έχω χρόνια να περάσω από εκεί).
Φουρνάρης ήταν την εποχή εκείνη ένας καλοκάγαθος, συμπαθέστατος κοντούλης και
χοντρούλης, που πάλευε με τη γυναίκα του μέρα νύχτα να βγάλει τον άρτον τον
επιούσιον. Είχαν και ένα παιδί, αγόρι, πολύ ζωηρό, δεν καθόταν σε χλωρό κλαρί,
δεν τους άφηνε να δουλέψουν. Ένα πρωί είχε τόσο στεναχωρήσει τους γονείς του
ώστε ο πατέρας του μέσα στον θυμό του τον έδιωξε. Ο μικρός φεύγοντας, χωρίς να
τον αντιληφθεί κανένας, πήρε το τετράτροχο καρότσι, με το οποίο έκαναν διανομή
το ψωμί, και το άφησε στη μέση του χωματόδρομου που ήταν η Αριστοτέλους και
Πλατεία Κυριακού. Ο πατέρας του καταστεναχωρημένος κατάφερε να βρει το καρότσι
την επομένη το πρωί. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι κίνηση από αυτοκίνητα είχε
η Αριστοτέλους την εποχή εκείνη ώστε να μείνει το καρότσι για 24 ώρες στη μέση
του δρόμου χωρίς να ενοχληθεί κανένας. Έτσι εξηγείται γιατί η Αργυρώ και η
παρέα της είχαν διαλέξει την Αριστοτέλους για να παίξουν τους ”Κλέφτες και
αστυνόμους”.

Και κάτι ακόμα: στη γωνία Χέυδεν και 3ης Σεπτεμβρίου, όπως πηγαίνουμε προς την
Πατησίων, από το δεξί μας χέρι υπήρχε ένα ζαχαροπλαστείο, μου διαφεύγει το
όνομα, πάντως, αν θυμάμαι καλά, κάτι που είχε σχέση με την Αγγλία. Εκεί νεαροί
πηγαίναμε και τρώγαμε τα γλυκά μας τον χειμώνα και τα παγωτά μας τα
καλοκαίρια, ξενυχτώντας και συζητώντας επί παντός επιστητού. Ήταν και ένα
γκαρσόνι αν θυμάμαι καλά ο κυρ-Γιώργης πολύ εξυπηρετικός και πολύ ευγενικός.
Ένα βράδυ ένας από την παρέα μου έσκασε το μυστικό. Όταν σου φέρει το παγωτό
θα πετάξεις στο τραπέζι το πακέτο με τα τσιγάρα και θα βάλεις κάτω από το
πακέτο ένα πενηντάρι και θα δεις τι θα γίνει, μου είπε. Πράγματι το επόμενο
βράδυ έκανα αυτό που μου είχε υποδείξει ο φίλος μου. Δηλαδή, πέταξα το πακέτο
με τα τσιγάρα (τότε τα πακέτα ήταν σκληρά) και ένα πενηντάρι από κάτω, και
βλέπω με έκπληξη να μου γράφει στο πακέτο δύο αριθμούς τηλεφώνου. Κατάλαβα
περί τίνος επρόκειτο και έσπευσα τις επόμενες ημέρες να επικοινωνήσω με την
άλλη άκρη του σύρματος για τα περαιτέρω. Εδώ πρέπει να ομολογήσω ότι το
αποτέλεσμα υπερέβαινε κατά πολύ την αξία ενός πενηντάρικου. Χαλάλι του.

Έτσι ήταν τα πράγματα πριν από 50 χρόνια. Ο Τύπος δεν ασχολείτο με τη
διαφήμιση του σεξ ­ όπως γίνεται τώρα ­ και συνεπώς οι υπηρεσίες ενός
γκαρσονιού ήταν πολύ χρήσιμες για την εποχή εκείνη».

Ο Αύγουστος Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει: «Με το άρθρο σας
”Μιλένιουμ”, όπου αναφέρετε την οδό Φωκαίας, τον φούρνο του Μπανέλλα κ.ά.,
μου θυμίσατε παλιές εποχές, γιατί και εγώ διέμενα επί σειρά ετών στην περιοχή
αυτή ­ στην οδό Φυλής. Και τα χρόνια εκείνα, παρά τις σχετικές στερήσεις, ήταν
καλύτερα και τα αναπολώ. Τότε υπήρχε μια ανθρωπιά, μια ζεστασιά, που σήμερα,
δυστυχώς, λείπουν».