Εθελοντές πυροσβέστες στις ΗΠΑ

Η κόρη μου, η Μαρία-Νεφέλη, που είναι 3 1/2 χρόνων, τρελαίνεται για τις
αμερικανικές πυροσβεστικές αντλίες. Όχι μόνο γιατί είναι κόκκινες και
τεράστιες με χρωμιωμένους προφυλακτήρες που αστράφτουν στον ήλιο, αλλά και
γιατί είναι… σπουδαίες. Τόσο σπουδαίες ώστε όλα τα αυτοκίνητα με το που
ακούν τη σειρήνα τους, κάνουν αμέσως στην άκρη για να περάσουν.

Έμεινε, λοιπόν, άφωνη όταν προχθές το απόγευμα ένας πυροσβέστης με κίτρινη
στολή, κράνος και μπότες, χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μας. Αλλά κι εγώ
μόλις τον είδα μπροστά μου ανησύχησα, αφού δεν υπάρχει… πυροσβέστης χωρίς
φωτιά.

Μόλις είδε το ύφος μου, με καθησύχασε. Το μόνο πράγμα που ήθελε ήταν να
δωρίσω 35 δολάρια στην Πυροσβεστική της περιοχής μου, για να μπορέσει να
αγοράσει νέο εξοπλισμό!

«Μα καλά, δεν σας αγοράζει εξοπλισμό η τοπική αρχή στην οποία όλοι μας
πληρώνουμε φόρους;» ρώτησα με εύλογη απορία.

«Η Πυροσβεστική Υπηρεσία στην πολιτεία μας βασίζεται στον εθελοντισμό και
δεν χρηματοδοτείται από το Δημόσιο Ταμείο», μου απάντησε ο πυροσβέστης με
φανερή έκπληξη για την άγνοιά μου.

Από τη συζήτηση που κάναμε στη συνέχεια, έμαθα ότι ο 45άρης πυροσβέστης…
της γειτονιάς μας προσφέρει εθελοντικά τα τελευταία 25 χρόνια τις υπηρεσίες
του δύο απογεύματα και ένα Σάββατο κάθε μήνα, χωρίς να πληρώνεται δραχμή!

«Καλά, γιατί το κάνεις αυτό;» τον ρώτησα με περιέργεια Έλληνα μη εθελοντή.

«Γιατί μ’ αρέσει να προσφέρω στους συνανθρώπους μου και γιατί έτσι έμαθα
από μικρός», μου απάντησε ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα σκέψης.

Ο εθελοντισμός στην Αμερική είναι μέρος της κουλτούρας της κοινωνίας. Είτε
γιατί το αμερικανικό κράτος δεν προσφέρει κοινωνική πρόνοια είτε γιατί η
αμερικανική κοινωνία είναι οργανωμένη σε μικρές κοινότητες οι οποίες θέλουν να
ελέγχουν τις προσφερόμενες υπηρεσίες, ο εθελοντισμός είναι μέσα στη ζωή του
Αμερικανού.

Εθελοντές προσφέρουν καθημερινώς τις υπηρεσίες τους στα δημόσια σχολεία,
τις βιβλιοθήκες, τα νοσοκομεία, τους οίκους ευγηρίας, σε ανθρώπους με ειδικές
ανάγκες, σε κέντρα απεξάρτησης από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, σε τηλεφωνικά
κέντρα συμβουλών και βοήθειας.

Και βέβαια το κράτος επιβραβεύει κάθε προσφορά. Πριν από λίγο καιρό έδωσα
κάτι παλιά ρούχα σε μία φιλανθρωπική οργάνωση και αμέσως εκείνη μου έστειλε
απόδειξη δωρεάς 2.000 δολαρίων, τα οποία θα εκπέσουν από το φορολογητέο
εισόδημά μου.