ΔΡΟΜΟΙ

Ο Τζον Μακέιν…

… μπορεί να κάνει τους Ρεπουμπλικανούς να γίνουν χίλια κομμάτια, μετά τις
εντυπωσιακές νίκες του στην Αριζόνα και το Μίσιγκαν. Για πολλούς Αμερικανούς,
όμως, είναι περισσότερο ενωτικός παρά διασπαστής. Από τότε που οι στρατιές του
Χο Τσι Μινχ πήραν τη Σαϊγκόν, το 1975, οι ΗΠΑ υποφέρουν από το μεταβιετναμικό
σύνδρομο. Τόσο βαθιά διαίρεσε τις ΗΠΑ ο πόλεμος του Βιετνάμ, που μόνο με τον
Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο θα μπορούσε να συγκριθεί. «Ακρωτηρίασε» δύο
προέδρους. Υπονόμευσε την πίστη στους αμερικανικούς θεσμούς ­ η Αριστερά
έστρεφε την οργή της σε εκείνους που παρέσυραν τη χώρα στον πόλεμο και η Δεξιά
σε εκείνους που απέκρυψαν τον τερματισμό του. Έστρεψε τον κόσμο εναντίον του
στρατού και του κράτους.

Ο πόλεμος…

… ήταν η λέξη που κανείς υποψήφιος δεν τολμούσε να προφέρει σε άλλες
προεκλογικές εκστρατείες. Τόσο ο Νταν Κουέιλ όσο και ο Τζορτζ Μπους πέρασαν
εκείνα τα χρόνια υπερασπίζοντας τις ιδιαίτερες πατρίδες τους από ενδεχόμενη
εισβολή από γειτονικές πολιτείες. Τώρα, ο Τζον Μακέιν βάζει τον πόλεμο στην
καρδιά της προεκλογικής εκστρατείας του.

Μπορεί να ξέρει…

… να κάνει εχθρούς. Μπορεί να μην ξέρει να κρατάει τον θυμό του. Μπορεί να
τα βάζει πότε με τη Ρωσία και την Κίνα και πότε με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την
Κούβα. Μπορεί να θέλει να στείλει ένοπλους αντάρτες για να ανατρέψουν τον
Σαντάμ. Μπορεί να τους θέλει όλους δικούς του, τους χορτοφάγους και τους
«ξενοφάγους», όπως του αρέσει να λέει. Μπορεί, αν ποτέ εκλεγεί, να γίνει ο πιο
αμφιλεγόμενος Αμερικανός πρόεδρος. Μα, από όλα αυτά, ένα είναι βέβαιο: πως ο
Τζον Μακέιν έχει στα χέρια του το φάρμακο για το σύνδρομο του Βιετνάμ.
Μάλιστα, του είναι πιο εύκολο να το «χορηγήσει» στους Αμερικανούς, αφού το
μεγαλύτερο μέρος του πολέμου δεν το πέρασε βομβαρδίζοντας αθώους Βιετναμέζους
χωρικούς, αλλά φυλακισμένος σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Πέρασε εκεί
πεντέμισι χρόνια.

Η δράση του…

… στον πόλεμο εξηγεί, γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ», γιατί έχει τόση
απήχηση σε δύο εντελώς διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες. Στην μια ανήκουν
εκείνοι που, όταν οι πατεράδες τους πολεμούσαν, έβλεπαν με οργή άλλους
Αμερικανούς να καίνε σημαίες, την Τζέιν Φόντα να γοητεύεται από τους Βιετκόνγκ
και το Χόλιγουντ να δείχνει τους βετεράνους να γυρίζουν από τον πόλεμο σαν
ζόμπι. Στην άλλη ομάδα ανήκουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, αλλά που νιώθουν
τύψεις γι’ αυτό. Οι μεν νιώθουν ενοχές που δεν πολέμησαν στο Βιετνάμ και οι δε
οργή που πολέμησαν και προδόθηκαν. Φτάνουν όμως οι ενοχές και η οργή για να
κερδίσει ο Μακέιν τις εκλογές; Και αν ποτέ εκλεγεί, τι μπορούν να περιμένουν
οι Αμερικανοί από έναν πρόεδρο στον οποίο έδωσαν την ψήφο τους άλλοι από
αυτούς επειδή δεν πολέμησαν και άλλοι επειδή προδόθηκαν στον πόλεμο του
Βιετνάμ; Ίσως άλλον έναν πόλεμο όπου θα ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς με τη
συνείδησή τους;