Η ευτυχία της «πράσινης κάρτας»

Θα μπορούσε να ήταν μια τεράστια πράσινη ομπρέλα από πλαστικοποιημένο
χαρτί. Μια ομπρέλα προστασίας από τις αστυνομικές σκούπες, τους κακούς
εργοδότες και τους καχύποπτους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων. Όποιος την αποκτά
νιώθει ασφαλής και ικανός να πετάξει πολύ ψηλά. Για λόγους συντομίας πάντως
την αποκαλούν «πράσινη κάρτα».

Εδώ και δυο μήνες έχει αλλάξει τη ζωή της Βιργινίας Αβράμ. «Θα το πιστέψετε;
Υπάρχουν στιγμές που χωρίς να σκεφτώ ψάχνω στην τσάντα μου για να σιγουρευτώ
ότι είναι μέσα», λέει και το χαμόγελό της αποκαλύπτει το μέγεθος της
προσπάθειας. Μιλάει, και το μυαλό της βρίσκεται ήδη στη δική της δουλειά.

Με την κάρτα στο χέρι πήγε στην εφορία, ασφαλώς έχει ήδη αποκτήσει ΑΦΜ και
πληροφορήθηκε όλες τις σχετικές ενέργειες που πρέπει να κάνει για να βάλει
μπρος τη δική της δουλειά.

Μιχάλης – Βιργινία. Κάτω από την ομπρέλα της πράσινης κάρτας χτίζουν από την αρχή τη ζωή τους

Η πράσινη κάρτα άλλαξε τη ζωή της κι ας έχει ετήσια ημερομηνία λήξης. «Ξέρετε
τι είναι ένας χρόνος χωρίς άγχος;» λέει η μετανάστρια, μία από τους περίπου
100.000 ξένους που την απέκτησαν ήδη. «Μάλλον είναι δύσκολο για σας να
καταλάβετε πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις ότι είσαι εντάξει, ότι δεν μπορεί
κανείς να σου πει τίποτα, ούτε να σε αμφισβητήσει ούτε να σε εκμεταλλευτεί.
Για να το καταλάβεις αυτό, χρειάζεται να βρεθείς στον αέρα χωρίς να πατάς
πουθενά».

Η ίδια κατάφερε να σταθεί στον αέρα για δυόμισι χρόνια. Ήταν και τυχερή γιατί
βρήκε δουλειά σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Πριν από δυο μήνες ξύπνησε πάλι τα
ξημερώματα, πήγε στο γραφείο του ΟΑΕΔ Καλλιθέας και παρέλαβε την κάρτα της.

«Ήταν η τελευταία ταλαιπωρία, αχ δεν θέλω να το σκέφτομαι ξανά αυτό, ήταν πολύ
άσχημο γιατί τηλεφωνούσα σχεδόν κάθε μέρα μέχρι να πουν πότε θα είναι έτοιμη.

Στο τέλος βέβαια τα ξεχνάς όλα, και τις ουρές, και τη γραφειοκρατία, και μια
κουβέντα που μπορεί να σου είπε κάποιος». Ήταν μια μέρα πριν από τρία χρόνια
που η κ. Αβράμ «τ’ άφησε όλα» και ήρθε στην Ελλάδα. Ταξίδι 33 ωρών με το
πούλμαν από την Κισινάκα της Μολδαβίας στην Ελλάδα. Χωρίς να μιλάει ούτε λέξη
ελληνικά…

«Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Όμως δεν πήγαινε άλλο. Όχι ότι δεν είχα δουλειά,
απλά ένιωθα ότι δούλευα τζάμπα. Έφτασα σε ένα σημείο που είπα στον εαυτό μου
«ή θα κάνεις κάτι για καλό, θα προχωρήσεις μπροστά ή θα μείνεις για πάντα
εδώ».

Στη χώρα της, που προέκυψε ως ανεξάρτητο κράτος μετά το κομμάτιασμα της ΕΣΣΔ
και την περεστρόικα του Γκορμπατσώφ, η Ελλάδα ήταν γνωστή από το σχολείο.

Η επιλογή ήρθε σχεδόν φυσικά. «Νιώθαμε άνετα με την ιδέα της Ελλάδας, δεν έχω
άλλη εξήγηση.

Είναι βέβαια και ένα βήμα στην Ευρώπη». Στην Μολδαβία (που έχει επισήμως
αλλάξει το όνομά της σε Δημοκρατία του Μόλδοβα) σπούδασε φιλολογία και
παράλληλα έκανε κλασικό τραγούδι «στη Μεγάλη Σκηνή». «Είμαι μια σοπράνο.
Κολορατούρα…, τι μου θυμίσατε τώρα, δεν μιλάω καθόλου γι’ αυτό… Πάνε
χρόνια τώρα που δεν ασχολούμαι με τη μουσική».

Χαρακτηρίζει τη ζωή της ήσυχη με πολλές ώρες δουλειάς. Μοιάζει όμως με θυσία
που «αξίζει τον κόπο». Τον τελευταίο καιρό προσπαθεί να μη βλέπει ειδήσεις.

Δεν αντέχει τις ιστορίες για γυναίκες και άντρες κάθε εθνικότητας που περνούν
μέσα από τα βουνά τα σύνορα και πεθαίνουν από το κρύο…

Τις θυμίζουν ανθρώπους που ξέρει και την στεναχωρεί που η δική τους προσπάθεια
δεν θα καταλήξει ποτέ ούτε σε λευκή ούτε σε πράσινη κάρτα. Δεν θα έχουν καν
την ευκαιρία να δοκιμάσουν.

Έκανε φορολογική δήλωση και αγόρασε Ι.Χ.

Ο Μιχάλης Σλουσαρένκο ήταν το «νούμερο» ένα στον κατάλογο με τις αιτήσεις για
την απόκτηση της πράσινης κάρτας του ΟΑΕΔ στην οδό Πειραιώς. Ένας από τους
χιλιάδες που πολιόρκησαν σαν σε διαδήλωση τα γραφεία, στις 2 Ιανουαρίου του
’98, για να συμπληρώσουν απλώς την αίτηση. Έκανε όλα όσα ήταν απαραίτητα. Κι
ακόμα περιμένει…

«Έχω πάρει όμως τη λευκή κάρτα, που είναι το ίδιο, δηλαδή το μόνο που μένει
είναι να περάσω την επιτροπή και θα πάρω και την πράσινη», λέει ο κ.
Σλουσαρένκο, επίσης από τη Μολδαβία, που όμως διαφέρει σε κάτι από τη
συμπατριώτισσά του. Όταν ήρθε στην Ελλάδα το 1992 ήξερε μία ελληνική λέξη κι
αυτή ήταν το Εύρηκα του Αρχιμήδη!

Περιμένοντας με την άσπρη κάρτα στο χέρι δεν άφησε πάντως το χρόνο να πάει
χαμένος. «Τρέξαμε πολύ, αλλά καταφέραμε να φτιάξουμε τον πρώτο και μοναδικό
σύλλογο ελληνομολδαβικής φιλίας, τον λέμε “Ορφέα” και φέραμε και σε επίσημη
επίσκεψη και τον πρόεδρο της χώρας στην Ελλάδα», λέει περήφανος. Λιγότερο
περήφανος αισθάνεται γιατί «τον περισσότερο καιρό είναι άνεργος, και κάνει
δουλειές του ποδαριού, όμως έχει πίστη για το μέλλον και ελπίδα πως σε λίγο
που θα πάρει και την πράσινη κάρτα θα είναι καλύτερα»

Ο Αμπντούλ Ραχμάν Ολουάν πάντως, από το Χαλέπι της Συρίας, ανήκει στους
τυχερούς 100.000. Η κορύφωση της μικρής προσωπικής του ευτυχίας ήταν όταν τον
περασμένο Οκτώβριο ταξίδεψε στην πόλη που μεγάλωσε, για πρώτη φορά ύστερα από
οκτώ χρόνια.

«Χωρίς την πράσινη κάρτα δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό», λέει ο Αμπντούλ,
που είναι ο μικρότερος γιος μιας οικογένειας με οκτώ παιδιά.

Με την πράσινη κάρτα κατάφερε επίσης να αγοράσει αυτοκίνητο, ένα παλιό γκρι
Μιτσουμπίσι, να πάει αεροπορικώς στην Κρήτη και να αντιμετωπίζει με άλλο αέρα
έναν τυπικό αστυνομικό έλεγχο. Πέρυσι έκανε και φορολογική δήλωση. Πρώτο
δηλωθέν εισόδημα από τη δουλειά του ελαιοχρωματιστή, 1.100.000 δραχμές! «Τώρα
θα ήθελα να παντρευτώ, να φτιάξω οικογένεια», λέει ο Αμπντούλ, «όμως δυστυχώς
δεν μπορώ να φέρω από την πατρίδα μου ένα κορίτσι.

Χρειάζεται να μπει κι αυτή στην περιπέτεια της πράσινης κάρτας. Επίσης μου
έδωσαν για ένα χρόνο, και μεθαύριο την Παρασκευή λήγει, οπότε χρειάζεται να
τρέξω ξανά για την ανανέωση».