Δύο στρατηγικές από τον ΣΥΝ

Στην Κουμουνδούρου κυκλοφορεί μεταξύ των «συντρόφων» ένα… οικογενειακό
ανέκδοτο: προβεβλημένο στέλεχος περιόδευε ανά την Ελλάδα διακηρύσσοντας ότι ο
ΣΥΝ θέλει μια «άλλη» πολιτική, μια «άλλη» Ευρώπη, έναν «άλλο» συσχετισμό
δυνάμεων. Κάποτε επέστρεψε σε πόλη που είχε ξαναπάει, είπε τα ίδια, οπότε κι ο
ψηφοφόρος γύρισε και είπε δεν πειράζει, σύντροφε, στις… «άλλες» εκλογές.

Κι οι μεν σύντροφοι του ΣΥΝ διατηρούν το χιούμορ τους, όμως το παραπάνω
ανέκδοτο είναι και ακτινογραφία του προεκλογικού κλίματος στο κόμμα: ο
μεγαλύτερος φόβος όλων των στελεχών, ανεξαρτήτως τάσης, είναι μήπως ο ΣΥΝ
μείνει εκτός Βουλής.

Ο φόβος αυτός υποχρέωσε και τα στελέχη να δώσουν ένα σιωπηλό ραντεβού για μετά
τις εκλογές. Τότε ­ κι ανεξαρτήτως αποτελέσματος ­ θα προσδιορίσουν, λένε,
ποια είναι αυτή η «άλλη» πολιτική που όλοι τους πρεσβεύουν αλλά δεν ομονοούν
στο περιεχόμενό της.

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως έχουν ξεχάσει τις διαφορές απόψεων ­ ο Γιάννης
Δραγασάκης στη Β’ Αθήνας, για παράδειγμα, περιγράφει μια πολύ διαφορετική
Ευρώπη από αυτήν που περιγράφει η συνυποψήφιά του στην ίδια περιφέρεια, Μαρία
Δαμανάκη.

Φόβος

Ο φόβος του αποκλεισμού από το Κοινοβούλιο, παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία
πως δεν θα βγει αληθινός, δεν είναι εντελώς αβάσιμος.

Όλοι οι υπεύθυνοι των δημοσκοπήσεων τονίζουν στην Κουμουνδούρου πως το ποσοστό
που της δίδουν τα γκάλοπ είναι μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους.

Ως εκ τούτου, η ηγεσία του κόμματος έχει επεξεργασθεί μια στρατηγική
μεγιστοποίησης της πρόσβασης του ΣΥΝ στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που
ακολουθείται ήδη πιστά: όποιος κι αν μιλά, με οποιαδήποτε ευκαιρία, τονίζει
εμμέσως ότι η επανεκλογή του κ. Σημίτη και του ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένη ­ και,
άρα, η ψήφος στον ΣΥΝ δεν είναι πριμοδότηση του κ. Καραμανλή. Στη στρατηγική
της αυτή η Κουμουνδούρου βοηθείται κι από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό: ο κ.
Σημίτης αφενός αποπνέει έναν «αέρα νίκης», αφετέρου δείχνει να μην επιθυμεί
μια προεκλογική περίοδο πόλωσης και έντασης. Η λέξη «πόλωση» είναι ο έτερος
μεγάλος φόβος των στελεχών του ΣΥΝ.

Γνωρίζουν από το παρελθόν ότι ο μεγαλύτερος χαμένος σε περίπτωση σκληρής
αντιπαράθεσης είναι ο δικός τους χώρος. Και γι’ αυτό δεν διστάζουν να ρωτούν
ανοιχτά όσους γνωρίζουν από τη Χαριλάου Τρικούπη αν «θα το πάτε για πόλωση».

Εναλλακτικά

Στην περίπτωση που τελικώς τα ήρεμα νερά της προεκλογικής περιόδου δεν
κρατήσουν μέχρι τις 9 Απριλίου, η Κουμουνδούρου «παίζει» με την ιδέα ακόμα
μιας, εναλλακτικής, στρατηγικής: να απευθυνθεί φανερά στο συναίσθημα των εν
δυνάμει ψηφοφόρων, ζητώντας την ψήφο τους «για να μη μείνει έξω από τη Βουλή»
το κόμμα ­ για να υπάρχει στο Κοινοβούλιο η «άλλη» Αριστερά, με την παράδοση
της ανανέωσης. Φυσικά, όλοι ελπίζουν ότι αυτή η… ικεσία δεν θα καταστεί
αναγκαία. Υποστηρίζουν, ωστόσο, ότι στην πραγματικότητα αυτό εξαρτάται από την
κυβέρνηση. Όπως λένε, «αν αυτοί θυμηθούν τον Μένιο, θα θυμηθούμε κι εμείς το
δικό μας παρελθόν…».