ΜΑΤΙΕΣ Οι δαπάνες

Με πήρε, προχθές, στο τηλέφωνο, παλιός φίλος, βουλευτής κατ’ επανάληψη και για
τρία χρόνια υπουργός. Μου είπε: «βάλε και συ το χέρι σου! Σε παρακαλώ! Η
κατάσταση, δεν πάει άλλο!». «Για ποιο πράγμα μιλάς;» τον ερώτησα. «Για τις
προεκλογικές δαπάνες! Εγώ έχω 4.000.000 δραχμές στην Τράπεζα κι αυτές είναι
όλες οι οικονομίες μου. Αυτά τα λεφτά θα ξοδέψω, για τις εκλογές. Δεν έχω
άλλα. Ορισμένοι, όμως, υποψήφιοι, στην περιφέρειά μου, θα ξοδέψουν εκατό και
διακόσια και πεντακόσια εκατομμύρια! Η μάχη, όπως καταλαβαίνεις, είναι άνιση.
Αλλά δεν με νοιάζει τόσο το προσωπικό μου θέμα. Εδώ, υπάρχει πρόβλημα
δημοκρατίας. Δεν είναι δυνατόν να βγάζουν τους βουλευτές οι
μεγαλοεπιχειρηματίες και όχι ο λαός!..».

Υπάρχει, όντως, πρόβλημα δημοκρατίας. Και αυτό το πρόβλημα πρέπει να το λύσουν
τα ίδια τα κόμματα. Και εννοώ τα δύο μεγάλα κόμματα, που διεκδικούν την
εξουσία. Γιατί, βέβαια, δεν μπορώ να φαντασθώ ότι ένας πάμπλουτος
επιχειρηματίας θα χρηματοδοτήσει τον προεκλογικό αγώνα υποψηφίων του… ΚΚΕ,
του Συνασπισμού και του ΔΗΚΚΙ! Υποψηφίων, δηλαδή, που ακόμη και αν εκλεγούν,
δεν θα έχουν τη δυνατότητα να του προσφέρουν τίποτα, για «να βγάλουν την
υποχρέωση», αφού θα είναι, λογικά, εκτός κυβέρνησης.

Ο παλιός συμφοιτητής μου Απόστολος Κακλαμάνης, πρόεδρος της Βουλής, σήμερα,
δεν μασάει, ως γνωστόν, τα λόγια του. Δήλωσε, λοιπόν, ότι αυτός που έχει πολλά
λεφτά, δεν δίνει ούτε μια δραχμή, αν δεν προσβλέπει σε πολλαπλάσια αντιπαροχή.
Κι ακόμα: «ο ψηφισθείς από τη Βουλή νόμος, περί ανωτάτου ορίου και ελέγχου των
εκλογικών δαπανών κομμάτων και υποψηφίων, αποδείχθηκε ότι ήταν για τον κάλαθο
των αχρήστων»!

Έτσι έχουν, ακριβώς, τα πράγματα. Εύστοχα, η «Καθημερινή» σημειώνει:
«Τραγελαφικές καταστάσεις προέκυψαν εκ της απόπειρας εφαρμογής τού περί ου ο
λόγος νόμου, κατά τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 1996. Ουδεμία
κύρωση π.χ. υπέστησαν βουλευτές, οι οποίοι στην Α’ Αθηνών δαπάνησαν ποσά
100-200 εκατομμυρίων δραχμών, προκειμένου να εξασφαλίσουν την έδρα τους, αντί
των επιτρεπομένων μόλις 12 εκατομμυρίων, κατ’ ανώτατο όριο»!

Και λέει και κάτι άλλο, η «Καθημερινή», που πρέπει όλους ­ και, βεβαίως, το
ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. ­ να μας απασχολήσει: «Αν οι ηγεσίες των δύο μεγάλων
κομμάτων δεν επιχειρήσουν από κοινού την αντιμετώπιση του τεραστίου αυτού
ζητήματος, ίσως σύντομα αντιληφθούν ότι οι βουλευτές τους υπακούουν κατά
προτεραιότητα σε άλλα κέντρα αποφάσεων». Μόνη αντίρρηση, σ’ αυτά: όχι όλοι οι
βουλευτές. Ούτε οι περισσότεροι. Ένας στους τέσσερις, ίσως. Και πολλούς βάζω.