Δεύτερο σχόλιο

*Με νίκες στις καθυστερήσεις συνεχίζουν λοιπόν τη μοναχική πορεία τους
οι δύο «μεγάλοι» του ελληνικού πρωταθλήματος. Όμως ο τρόπος που τις πέτυχαν
φανερώνει με έντονο τρόπο την έλλειψη ποιότητας του ποδοσφαίρου μας, ιδίως
όταν συγκρίνεται με αγωνιστικά γεγονότα του εξωτερικού. Και μάλιστα, για μια
φορά, όχι της μυθοποιημένης Ευρώπης αλλά της υποτιμημένης Αφρικής.

* Τι αφρικανική μύγα είναι αυτή που σε τσίμπησε τον τελευταίο καιρό,
ξέρω ότι κινδυνεύω να μου καταλογίσουν φίλοι φίλαθλοι αυτής της στήλης. Κι
όμως… την ώρα που Ζάχοβιτς και Κόλα έδιναν τις νίκες στους πρωτοπόρους του
πρωταθλήματος σε παιχνίδια με δυόμισι φάσεις, οι ποδοσφαιριστές της Νιγηρίας
και του Καμερούν συνέχιζαν να επιτίθενται και να χάνουν ευκαιρίες στον
κανονικό αγώνα, στην παράταση και τελικά και στα πέναλτι.

* Ο κύριος λόγος μελαγχολίας από τα ελληνικά παιχνίδια αυτής της
αγωνιστικής ­ αλλά και όλου τού μέχρι στιγμής πρωταθλήματος ­ έχει να κάνει με
την αδυναμία ­ ή ευσυνείδητη απροθυμία; ­ των περισσότερων ομάδων να
δημιουργήσουν. Υπό την πίεση οπαδών που σε αντίθεση με τους ξένους
«συναδέλφους» τους δεν ξέρουν να χαρούν το ποδόσφαιρο, παραγόντων που θεωρούν
τη σπασμωδικότητα μαγκιά και λογής κολάκων που τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά
με νούμερα και θεωρίες, οι παίκτες στο ελληνικό πρωτάθλημα γυρνάνε συστηματικά
την πλάτη στη χαρά του παιχνιδιού.

* Αποτέλεσμα: ένας Ολυμπιακός τόσο κακός όσο ο χθεσινός να κερδίζει και
να προηγείται στη βαθμολογία. Ένας Παναθηναϊκός με τόσο λίγες ιδέες να τον
κυνηγάει κατά πόδας. Ένας ΠΑΟΚ ν’ αδυνατεί να κερδίσει ακόμα κι όταν βάζει το
τυχερότερο γκολ του πρωταθλήματος. Και ακόμα και το κατ’ άκουσμα σημαντικότερο
παιχνίδι της ημέρας ανάμεσα στους τόσο λίγο φιλικούς γείτονες Προοδευτική και
Ιωνικό να κρίνεται από τις ανεκδιήγητες διαιτητικές αποφάσεις (ο άνθρωπος
επανεφηύρε το πέναλτι).

*Με ενέσεις προσπαθεί να περπατήσει το ποδόσφαιρό μας. Με τη ρέντα του
Ζάχοβιτς που έχει βαλθεί να διαψεύσει την αντιπάθειά μου (αλλά, για λόγους
αρχής, δεν θα ενδώσω), με τη γενναιότητα του ΟΦΗ, της μοναδικής ομάδας που
τολμά να είναι ο εαυτός της, με τη διαφημιστική παράτα που έφερε τόσο πρόωρα ­
αλλά και τόσο ιερόσυλα ­ το Πάσχα στο Καυταντζόγλειο.

* Ως φίλαθλος στρέφομαι λοιπόν, σχεδόν ασυνείδητα, στις γαζέλες του
Καμερούν που κέρδισαν το Αφρικανικό Κύπελλο, μέσα στη μουσική, με μια συνεχή
διάθεση για επίθεση και θέαμα. Θα μου πείτε, οι περισσότεροι ­ όπως και οι
Νιγηριανοί αντίπαλοί τους ­ παίζουν στα μεγαθήρια της Ευρώπης. Θα σας
απαντήσω: όσο τον είχαμε εδώ πόσο καλά του φερθήκαμε;