[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μεταξύ μας τώρα, ο δήμαρχος Δ. Αβραμόπουλος έλαβε την απόφαση, που είχε ήδη
λάβει εδώ και πολύ καιρό. Διότι μπορεί να του χρεώνουν οτιδήποτε του δημάρχου,
αλλά ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν έχει μυαλό. Και μυαλό διαθέτει
και σωστή ­ κατά κανόνα ­ κρίση. Τόση, που να τον καθιστά ικανό να διαβλέπει
τα μελλούμενα. Όπως το τι θα γίνει στις εκλογές. Αν λοιπόν ο δήμαρχος ήταν
βέβαιος ότι θα νικούσε η Ν.Δ., ασφαλώς και θα έσπευδε να μετάσχει στη χαρά ­ η
νίκη ως γνωστόν έχει πολλούς πατέρες. Πιθανώς να το έκανε ακόμη και αν πίστευε
ότι παίζεται το αποτέλεσμα των εκλογών. Αλλά ο δήμαρχος «ψυχανεμίζεται» ότι η
Ν.Δ. δεν έχει καμία τύχη. Και επιλέγει να μείνει στον δήμο για τα επόμενα τρία
χρόνια, διότι κρίνει ότι μετέχοντας στους συνδυασμούς της Ν.Δ. που θα χάσει,
«καίει» το χαρτί του. «Καίει» δηλαδή τη φήμη που τον συνοδεύει, ότι μπορεί να
σαρώσει τον οποιονδήποτε…

Κίνδυνος… αυτοπυρπόλησης

Βεβαίως, με όσα κάνει ο δήμαρχος τις τελευταίες ημέρες, κινδυνεύει να «καεί»
από μόνος του. Το τηλεοπτικό διάγγελμα, με το οποίο ανακοίνωσε το «όχι» στον
Καραμανλή, δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως υπόδειγμα μετριοφροσύνης. Ούτε
ως ένδειξη αυτογνωσίας. Ειρωνεία; Μπορεί. Προσπάθεια υποβάθμισης του όλου
θέματος; Ίσως. Αλλά η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Δ. Αβραμόπουλο, ο οποίος
απολαμβάνει υψηλή δημοτικότητα, αλλά φαίνεται να αγνοεί πόσο εύκολα η
δημοτικότητα μεταβάλλεται σε απαξία. Το ερώτημα είναι αν πρόκειται για
προσωπικές επιλογές ή για συμβουλές, κακών, (μυστικο)συμβούλων;

Σύμβουλοι – ατσίδες

Αυτοί οι σύμβουλοι είναι που, κατά κανόνα, παίρνουν στον λαιμό τους τούς
πολικούς ηγέτες. Λάβετε ως παράδειγμα τον Κ. Καραμανλή και το πώς
συμπεριφέρθηκε στην υπόθεση της μονιμοποίησης των περίπου 15.000 επί συμβάσει
εργαζομένων στο Δημόσιο ή στους οργανισμούς κοινής ωφελείας. Το ότι είχε
συμφωνήσει στη μονιμοποίησή τους, το γνωρίζετε από την τρέχουσα ειδησεογραφία.
Εκείνο που πιθανώς σας διαφεύγει, είναι ότι η μη συμφωνία του, τελικώς,
οφείλεται στη φαεινή ιδέα συμβούλων του, οι οποίοι τον έπεισαν ότι μη
συναινώντας στις μονιμοποιήσεις «έχουμε, πρόεδρε, έναν στρατό 15.000 ανθρώπων,
που θα μας ψηφίσουν μαζί με τις οικογένειές τους, για να τους μονιμοποιήσουμε
μετά τη νίκη μας»!! Α, ναι; Και η σκέψη ότι όντως ένας «στρατός» 15.000
ανθρώπων, μετά των οικογενειών τους, θα κάνει ό,τι μπορεί για να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ
που εγγυάται τη μονιμοποίησή τους, τους λέει τίποτε;

Η αλήθεια στη μέση

Αντιθέτως, δεν λέει τίποτε στους ψηφοφόρους η πεζότητα των επιχειρημάτων με
την οποία άνοιξαν την προεκλογική περίοδο οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων,
του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Και δεν είναι μόνον οι περί σκύλων και σκυλάδικων
αναφορές. Είναι και οι επιμέρους αντιπαραθέσεις. Να, πάρτε παράδειγμα την
υπόθεση της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Από τη μεταπολίτευση και μετά, η ίδια
ιστορία. Η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται για άνιση μεταχείριση και η κυβέρνηση
απαντά ότι όλα έχουν καλώς και πάντα «σύμφωνα με το Σύνταγμα». Η αντιπολίτευση
υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση μονοπωλεί σχεδόν ή, έστω, κυριαρχεί στα
ειδησεογραφικά δελτία της ΕΡΤ και η αντιπολίτευση εμφανίζεται με το
σταγονόμετρο. Πού βρίσκεται η αλήθεια; Κάπου στη μέση. Φυσικά, δεν βρισκόμαστε
στην εποχή που ο αείμνηστος Αθ. Τσαλδάρης είχε δηλώσει ως υπουργός Τύπου το
περίφημο «είδηση είναι ό,τι συμφέρει την κυβέρνηση». Αλλά ούτε μπορεί κανείς
να πει ότι είμαστε και… Αγγλία. Αλλά ποιος μπορεί να ζητάει από την ΕΡΤ να
γίνει BBC παραμονές εκλογών, όταν όλη την υπόλοιπη τετραετία κάνουν ό,τι
μπορούν να την υπονομεύσουν;

Είπε τον πόνο του

Μόνη της, πάντως, υπονομεύεται η Νέα Δημοκρατία στην έναρξη του προεκλογικού
αγώνα. Η εικόνα ήταν αποκαλυπτική κατά τη διάρκεια ενός κεντρικού δελτίου
ειδήσεων του Mega, όπου πρώτη είδηση «έπαιζε» η άρνηση Αβραμόπουλου.
Καλεσμένος ήταν ο βουλευτής Χρήστος Ανδρεουλάκος, ο οποίος με λόγο οξύ, όπως
άλλωστε συνηθίζει να τοποθετείται, τα έβαλε με τον δήμαρχο και την απόφασή
του. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Και άλλοι έπραξαν το ίδιο. Ίσως και με
οξύτερο λόγο. Αυτό που έμεινε στον τηλεθεατή ήταν η φράση του ­ απευθυνόμενη
στον εμβρόντητο Ν. Χατζηνικολάου ­ «εγώ, κύριε, έχω μείνει 18 χρόνια εκτός
εξουσίας»! Δηλαδή; Χρωστούσαμε την εξουσία στον κύριο Ανδρεουλάκο και δεν το
ξέραμε; Εκείνη όμως η αστραπή που διαπέρασε το βλέμμα του, όταν έλεγε τον πόνο
του, τίποτε καλό δεν προμηνύει αν βρεθεί «εντός» εξουσίας. Τίποτε καλό…

Θεέ μου, πόσο χαμηλά έπεσα…

Επίσης τίποτε καλό δεν προμηνύεται και για την προεκλογική περίοδο που άρχισε
ήδη. Ειδικά μεταξύ των υποψηφίων σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Δεν είναι ότι οι
άνθρωποί τους μάχονται από πόρτα σε πόρτα για τον… σταυρό τον επιούσιο.
Είναι και ο τρόπος που το κάνουν. Το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας
υποψήφιος αυτή την περίοδο, δεν έχετε παρά να το διαπιστώσετε στις ατέλειωτες
εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται. Εκεί όπου ο υποψήφιος, συνήθως κάθιδρος,
είναι υποχρεωμένος: να χαιρετάει, να χαμογελάει, να ακούει, να μιλάει, να
απαντάει, να μη λέει ποτέ όχι σε ανθρώπους τους οποίους, πρώτον, δεν γνωρίζει,
δεύτερον, δεν θα ήθελε να ξέρει και, τρίτον, παρακαλάει πότε να τελειώσει αυτό
το μαρτύριο για να μην τους ξαναδεί μπροστά του. Δράμα…

Στρουθοκαμηλισμός

Δεν είναι πάντως όλα δράμα στη ζωή ενός υποψηφίου βουλευτή. Αν μάλιστα είναι
υποψήφιος με προοπτικές εκλογής, θα έλεγε κανείς ότι υπάρχουν και οι καλές
στιγμές, που απαλύνουν τις συνέπειες της τραγωδίας. Είναι εκείνη η ωραία ­ από
κάθε άποψη ­ περίοδος, που ο υποψήφιος «ξανοίγεται» στην αγορά για την
ανεύρεση πόρων προς διεξαγωγή του εκλογικού αγώνα. Ζήτημα κεφαλαιώδους
σημασίας το συγκεκριμένο. Διότι αν το «πουλέν» τραβάει, είναι πολύ πιθανόν,
εκτός από τα έξοδα του προεκλογικού του αγώνα, να συγκεντρώσει και «κάτι» για
την «άκρη». Έχει συμβεί στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση ­ το 1996 ­
υποψήφιοι να εκλεγούν με «προίκα» 200 εκατομμύρια! Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις
δεν θίγουμε, αλλά την επόμενη φορά που οι ιθύνοντες αποφασίσουν να ασχοληθούν
με το θέμα των προεκλογικών δαπανών, θα είναι καλύτερα να αντικρύσουν κατάματα
την αλήθεια, αντί να χώσουν το κεφάλι στην άμμο της δήθεν άγνοιας…

Το αυγό του φιδιού

Το κεφάλι στην άμμο χώνουν επίσης και όσοι πιστεύουν ότι η ιστορία της
Αυστρίας, με την άνοδο του νεοναζισμού, είναι κάτι που αφορά τη μικρή χώρα της
Κεντρικής Ευρώπης και κανέναν άλλο. Λάθος μέγα. Όλους μάς αφορά. Το αυγό του
φιδιού μπορεί να επωάζεται ακόμη και δίπλα μας. Ιδιαίτερα όσο δίνουμε μέσα μας
χώρο στον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Και δεν το επωάζουν κατ’ ανάγκην οι
Πλεύρηδες ή οι δημιουργοί των διαφόρων «εθνικών μετώπων». Υπάρχουν και αλλού
ευεπίφοροι σε τέτοιες δράσεις. Ακόμη και σε εντός της Βουλής κόμματα. Αλλά
αυτή είναι μια μεγάλη ιστορία, η οποία είναι βέβαιον ότι θα ανοίξει μετά τις
εκλογές…