Ένα βιβλίο-αγκάθι

Επισκέφθηκε την έκθεση «Η νέα Ελλάδα, Έλληνες και Βαυαροί στην εποχή του
Λουδοβίκου Α’», στο βαυαρικό Εθνικό Μουσείο του Μονάχου, όπου ανάμεσα σε άλλα
εκθέματα ήταν και το βιβλίο «Griechenland» του Michael W. Weithmann. Ο κ.
Ιωάννης Η. Ρηγόπουλος καταθέτει τα σχόλιά του:

«Στη σελίδα 93 (πτώση της Πόλης) ο ως άνω “ιστορικός” τελειώνει με τον
επίλογο, ότι ο Μωάμεθ κυρίευσε τη μισοερειπωμένη πόλη και την ανέδειξε σαν
έδρα του και έδρα Χαλιφάτου σε Πόλη “παγκόσμιας ακτινοβολίας” (δηλαδή απέκτησε
υψηλότερο ranking σε σχέση με το Βυζάντιο, θα έλεγε κανείς σήμερα).

Στο κεφάλαιο “Ελληνική Επανάσταση”, ο συγγραφέας διατείνεται ότι η εξέγερση
είναι έργο “ορδών παρανόμων” και “πειρατών της θαλάσσης” που διαπράττουν με
άνεση φρικαλεότητες όπως στην Τρίπολη (Οκτώβριος 1821) και στην Αθήνα. Για τις
ακρότητες της άλλης πλευράς (Χίος 1822) ο συγγραφέας βρίσκει ελαφρυντικά, ότι
οι εξεγειρόμενοι νησιώτες επέδειξαν “αχαριστία” στον σουλτάνο που τους είχε
παραχωρήσει προνόμια και λίγο πολύ το “άξιζαν”.

Στη σελίδα 174 αναφέρει ότι με την πτώση του Μεσολογγίου στρατιωτικά η
Επανάσταση έχει λήξει, και συνεπώς το νεοελληνικό κράτος είναι τεχνητό
κατασκεύασμα των ξένων δυνάμεων (ναυμαχία Ναυαρίνου). Δηλαδή οι Έλληνες
απέτυχαν στην Επανάσταση και δεν αξίζανε αυτό που έξωθεν τους δωρήθηκε. Τις
αρχικές επιτυχίες των “επαναστατικών ορδών”, σε διεθνώς εχθρικό περιβάλλον, ο
συγγραφέας τις αποδίδει σε υποτίμησή τους από τον σουλτάνο και στην απουσία
της οθωμανικής φρουράς της Πελοποννήσου λόγω της διένεξης με τον Αλή Πασά της
Ηπείρου».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του, ο αναγνώστης μας παρατηρεί:

«Τηλεφώνησα στο Γραφείο Τύπου του Μονάχου και μίλησα με τον εκεί υπεύθυνο κ.
Νικόλαο Σωτηρίου. Όταν του ανέφερα την περίπτωση καθώς και την πρώτη επίμαχη
παράγραφο (περί της Άλωσης της Πόλης), έλαβα την εξής αιφνιδιαστική απάντηση.
“Καλά δηλαδή, δεν έχει δίκιο;”!!! Ακολούθησε μακρύς διάλογος όπου προσπάθησα
να του εξηγήσω ότι η άποψη του Weithmann είναι στη καλύτερη περίπτωση
εξτρεμιστική και χαρακτηριστικά δεν την υποστηρίζει κανείς άλλος μη Τούρκος
συγγραφέας. Τότε μου λέει: “Να μην αφήσουμε δηλαδή και έναν καημένο Βαυαρό
συγγραφέα μόνο και μόνο επειδή έχει άλλες ιδέες;”!!! Τέλος πάντων, μου είπε
ότι θα ερευνήσει το θέμα και θα με κρατήσει ενήμερο.

Ο κ. Σωτηρίου άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή μου όπου ανέφερε ότι η δική του
πλευρά δεν είχε προτείνει το βιβλίο. Επίσης, οι Γερμανοί καθηγητές
πανεπιστημίου με τους οποίους ήρθε σε επαφή, επίσης δεν συνιστούν το υπόψη
βιβλίο. Σε ερώτησή μου πώς βρέθηκε το βιβλίο στην έκθεση, μου είπε ότι αυτά τα
αποφασίζουν οι Γερμανοί και πως ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτα! Τότε του
υπενθύμισα τον ρόλο της ελληνικής πλευράς στη δημιουργία της έκθεσης και
συμφώνησε μαζί μου και υποσχέθηκε να κάνει ό,τι είναι δυνατόν. Πάντως αρνήθηκε
ότι ο ίδιος είχε ευθύνη».