Δεύτερο σχόλιο

*Το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, που διεξάγεται αυτό τον καιρό στη Νιγηρία
και την Γκάνα, δεν είναι μια ποδοσφαιρική οργάνωση σαν τις άλλες. Κι όχι μόνο
επειδή κάποιες αποκλεισμένες ομάδες κινδυνεύουν να βρεθούν σε στρατόπεδο
συγκεντρώσεως (ας μην ξεχνάμε τον απλώς λιγότερο επίσημο τρόπο με τον οποίο
υποδέχθηκαν οι Ιταλοί την Εθνική τους μετά την ιστορική ήττα από την Κορέα ή
τη δολοφονία του Κολομβιανού αμυντικού αμέσως μετά το Μουντιάλ της Αμερικής).

*Η κύρια ιδιορρυθμία της διοργάνωσης ­ και του αφρικανικού ποδοσφαίρου
γενικότερα ­ έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν παίκτες και κόσμος
το άθλημα. Όποιοι πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο μπορεί να αποτελέσει αλάθητο
δείκτη της ιδιοσυγκρασίας των ανθρώπων και των λαών, και κυρίως του τρόπου με
τον οποίο προσπαθούν ενστικτωδώς να φθάσουν στους στόχους τους, αισθάνονται
δικαιωμένοι παρακολουθώντας το Κόπα Άφρικα.

*Η ακατέργαστη, στα ευρωπαϊκά μας τουλάχιστον μάτια, αφρικανική ψυχή
αποδεικνύεται ανοιχτή στο ωραίο και με περισσότερη πίστη στη μοίρα παρά στην
προσπάθεια. Πολλές φορές είδαμε στους αγώνες της πρώτης φάσης την αναζήτηση
του διαφορετικού να καταλήγει σε απίστευτα λάθη ή χαμένες ευκαιρίες, τα φυσικά
προσόντα να μην ωθούνται σχεδόν ποτέ στην υπερπροσπάθεια, τον σεβασμό στο
παιχνίδι να οδηγεί σε κάτι που θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να θεωρηθεί
νωθρότητα.

*Απόδειξη το φοβερό γκολ του Νιγηριανού Φίνιντι με το Μαρόκο, που
αφέθηκε ευγενικά να κοντρολάρει και να σημαδέψει, καθώς βρισκόταν τόσο μακριά.
Η πληθώρα θεαματικών προσπαθειών των επιθετικών και η πενία καλών
τερματοφυλάκων (εξαιρείται ίσως η καλτ μορφή του Κογκολέζου Σάμπα, που το
πάχος του δεν εμποδίζει να δικαιώνει το όνομά του). Η σαφής αγωνιστική
διαφοροποίηση μεταξύ των πολύ πιο εξευρωπαϊσμένων χωρών του Μαγκρέμπ, των
υπερβολικά φαντεζί κατάμαυρων ομάδων του κέντρου και του σχεδόν αγγλοσαξονικού
στυλ της Νότιας Αφρικής.

*Επειδή δεν υπάρχει σαφώς υπερέχουσα ομάδα, όλα είναι ανοικτά για τη
συνέχεια. Εκτός των Νοτιοαφρικάνων, με τον αέρα της γενικής τους ανόδου και
τον σκόρερ Μπάρτλετ σε μεγάλες φόρμες, υπάρχουν οι αθόρυβοι προηγούμενοι
νικητές. Αιγύπτιοι, οι μόνοι με τρεις νίκες σε τρία παιχνίδια, οι συχνά
θεαματικοί αλλά και επιρρεπείς στη σιέστα Καμερουνέζοι (επειδή πέτυχαν στην
καλή τους μέρα την Ακτή Ελεφαντοστού, την καταδίκασαν στον γνωστό εγκλεισμό)
και οι διοργανωτές Νιγηριανοί, με βεντέτες αλλά και προβλήματα ρυθμού.

* Η Γκάνα του Ντοσένα, που μέχρι στιγμής ξεχνά τον Οφορίκουε στον
πάγκο, η Αλγερία που λίγοι περίμεναν, η Τυνησία που άφησε έξω την απογοήτευση
της διοργάνωσης Μαρόκο και η Σενεγάλη, που φαίνεται να διαθέτει τα περισσότερα
καθαρόαιμα, μάλλον αποτελούν αουτσάιντερ. Τίποτα βέβαια δεν θα θεωρηθεί
έκπληξη μέσα στην ασταμάτητη μουσική των τυμπάνων και τον κυματιστό ρυθμό της
αφρικανικής ποδοσφαιρικής έκφρασης.