Οι αναπληρωτές νηπιαγωγοί

Με το φάσμα της ανεργίας βρίσκονται αντιμέτωποι οι νηπιαγωγοί, οι οποίοι
εργάστηκαν ως αναπληρωτές τις δύο τελευταίες σχολικές χρονιές, ζητώντας
διορισμούς από την επετηρίδα. Η επιστολή που ακολουθεί, υπογράφεται από 36
νηπιαγωγούς, τα ονόματα των οποίων βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας: «Οι
πόρτες γύρω μας είναι κλειστές, τη στιγμή μάλιστα που όλοι έχουμε ξεπεράσει
την ηλικία των 33 ετών, καθώς το όριο εύρεσης σχετικής εργασίας στον ιδιωτικό
τομέα είναι το 30ό έτος. Ακόμη, για να μη γελιόμαστε, ποιος προσλαμβάνει στην
επιχείρησή του άτομα με οικογενειακές υποχρεώσεις και παιδιά; Η προσχολική
αγωγή έχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς! Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες έχει
ανάγκη από 3.500 νηπιαγωγούς. Έτσι τα προβλήματα των αδιόριστων νηπιαγωγών θα
μπορούσαν να βρουν λύση.

Εμείς όμως τη στιγμή που βρισκόμασταν στο κατώφλι του μόνιμου διορισμού μας
ήρθαμε αντιμέτωποι με την αλλαγή του νόμου, που δεν προνόησε καθόλου μια
κατηγορία ατόμων όπως εμείς που:

1. Έχουμε δουλέψει στα Δημόσια Νηπιαγωγεία.

2. Η αναμονή μας στην επετηρίδα είναι 12-13 χρόνια.

3. Καλούμαστε να συμμετέχουμε στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, ύστερα από
αναμονή τόσων χρόνων στην επετηρίδα (πώς θα νιώθατε εσείς αν μετά τόσα χρόνια
σας έλεγαν πως άδικα περιμένατε;).

4. Έχουμε επενδύσει σε αυτό το επάγγελμα πιστεύοντας ότι ήταν και θα
είναι το επάγγελμά μας και στο μέλλον.

5. Ενδιαφερόμαστε γι’ αυτό, συμμετέχοντας σε προγράμματα εξομοίωσης
(πολλές φορές και σε επαρχιακές πόλεις) και σε σεμινάρια.

6. Δουλέψαμε σε παιδικούς σταθμούς, κρατικούς και ιδιωτικούς, χωρίς να
μας αναγνωρίζονται οι προϋπηρεσίες.

7. Η τρίωρη εξέταση του διαγωνισμού δεν μπορεί να αξιολογήσει το
εκπαιδευτικό μας έργο, αλλά ούτε και την προσφορά μας στη δημιουργία των
Ολοήμερων Νηπιαγωγείων (γιατί εμείς τα στηρίξαμε, εμείς θυσιάσαμε προσωπικό
χρόνο για να εκπληρώσουμε την επιταγή της Πολιτείας να λειτουργήσουν).

8. Οι οικογένειές μας αντιμετωπίζουν κάθε χρόνο τις εργασιακές μας
ανασφάλειες, όπως επίσης και την ταλαιπωρία όταν καλούμαστε να εργαστούμε
μακριά από τον τόπο της διαμονής μας.

Με τη θέσπιση της υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής θα μπορούσαν να λυθούν τα
προβλήματά μας και η προσχολική αγωγή να ήταν ενιαία. Όμως πληρώνουμε την
αδυναμία της Πολιτείας να θεσπίσει και να νομοθετήσει αυτό που τόσο
απερίσκεπτα έχει εξαγγείλει (τελευταία εξαγγελία το καλοκαίρι του 1999 από τον
υπουργό Παιδείας κ. Γ. Αρσένη».