Γύρος χωρίς πίτα

* Με το τέλος του πρώτου γύρου του φετινού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος
λίγα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει ως προς την έκβασή τους, αλλά σχεδόν όλα ως
προς την ποιότητα του θεάματος και του ανταγωνισμού. Ο τελευταίος
περιορίζεται, δυστυχώς, αλλά αναμενόμενα, σε δύο μόνο ομάδες όσον αφορά τον
τίτλο ­ τις «γνωστές» μάλιστα ­ και αυτό λέει πολλά για τη συνολική ποιότητα.

* Ο Ολυμπιακός μπορεί να προηγείται με ένα βαθμό του βελτιωμένου
«αιώνιου» αντιπάλου του αλλά, για όποιον πιστεύει ότι ένα πρωτάθλημα κρίνεται
από μια συνολική αγωνιστική δυναμική και όχι μόνο από τα αποτελέσματα κάποιων
αγώνων, οι οιωνοί μοιάζουν ελαφρότατα πράσινοι. Η ομάδα τού Κυράστα έχει
λιγότερο βάθος, αλλά δείχνει να πιστεύει περισσότερο ­ και η τύχη τής το
ανταποδίδει ­ ότι έφθασε η ώρα της. Βέβαια η τριπλέτα Ζιοβάνι, Ζάχοβιτς,
Χούτου δεν έχει παίξει ακόμα μαζί και δικαιούται να έχει αντίθετη γνώμη.

* ΟΦΗ και Πανιώνιος αποτελούν τις ευχάριστες εκπλήξεις και μάλιστα από
εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Στη συνέχεια, τη σταθερότητα και τη σοβαρότητα
πόνταρε ο Γκέραρντ και με το δώρο των θεών, που λέγεται Γκόμεζ, δικαιώθηκε.
Από τα βάραθρα εμπρηστικών (κυριολεκτικά) συντριβών ο Πανιώνιος βρήκε ξαφνικά
τον δρόμο και τη ρέντα του και μπορεί ακόμα και να ονειρεύεται (βέβαια μένει
ένας ολόκληρος γύρος και κάθε φορά που το τόλμησε, το πλήρωσε).

* Η χθεσινή ήττα του Ηρακλή τού στερεί την πλήρη αίσθηση ενός
πετυχημένου γύρου. Δεν έχασε όμως τον Κωνσταντίνου και έτσι το επιθετικό του
πνεύμα θα συνεχίσει να απειλεί πολύ κόσμο. Έχοντας μάλλον οριστικά γλιτώσει
από την ταπείνωση, η ΑΕΚ θα παλέψει (αλλά χωρίς πολλά εφόδια) για την
αξιοπιστία της (και το Κύπελλο). Στάσιμος, αλλά σταθερά συμπαθής, ο Ιωνικός,
ενώ το μεγάλο αίνιγμα ακούει στο όνομα ΠΑΟΚ. Το χέρι του Μπάγιεβιτς δεν έχει
πιάσει ακόμα.

* Στα ίδια προβλέψιμα επίπεδα οι λεγόμενοι «μικροί», με σχετική
απογοήτευση τον Πανηλειακό, που άρχισε με φόρα και φιλοδοξίες, αλλά κάτι του
λείπει. Δύο ομάδες έχουν από τόσο νωρίς σχεδόν υποβιβασθεί, κάτι που αφαιρεί
αρκετό από το ενδιαφέρον τους από τη συχνά συναρπαστική μάχη των ουραγών. Ο
Μισέ – Μισέ, που τελευταία τα κάνει όλα διπλά – διπλά, έκοψε τα τελευταία
φτερά μιας ταξιαρχίας πράγματι ελαφράς.

* Το κυριότερο γενικό συμπέρασμα ήταν μάλλον το μέτριο (σπάνια όμως
κακό) θέαμα των περισσότερων παιχνιδιών και η μέτρια (πιο συχνά από όσο
επιτρέπεται) διαιτησία. Ο Γκόμεζ δεν έχει αντίπαλο για τον τίτλο του καλύτερου
παίκτη του πρώτου μισού, αλλά η απουσία του Ζιοβάνι στέρησε τους φιλάθλους από
λίγη σίγουρη ομορφιά. Μόνο οι πολύ τολμηροί την πολυπιστεύουν για τη συνέχεια
­ οι υπόλοιποι θα αρκεσθούμε σε εκλάμψεις.