ΜΑΤΙΕΣ Το Μετρό

Το Μετρό της Αθήνας, που εγκαινιάσθηκε την Παρασκευή, είναι το μεγαλύτερο έργο
που είδαμε ποτέ στην πρωτεύουσα! Και θέλω να το πω απ’ την αρχή: δεν μπορεί
παρά να αισθάνεται κανείς ιδιαίτερη ικανοποίηση από το γεγονός ότι το
σημαντικό αυτό έργο ­ θα αλλάξει, σίγουρα, τη ζωή όλων μας ­ το έφερε εις
πέρας ο Κώστας Λαλιώτης. Ένας πολιτικός που δεν έχει μόνον όραμα, αλλά και
πείσμα.

Υπάρχει ένα διήγημα του μέγιστου Έλληνα διηγηματογράφου. Του Αλέξανδρου
Παπαδιαμάντη. Έχει τίτλο «Ο ξεπεσμένος δερβίσης». Το διήγημα αυτό, που
γράφτηκε το 1896, η Μαρικαίτη Καμβασινού είχε την έμπνευση να το συμπεριλάβει,
σχεδόν ολόκληρο, σε μια υπέροχη έκδοση του Δήμου Αθηναίων, για το «Ωρολόγιον
του Ανδρόνικου Κυρρήστου». Αντιγράφω μια παράγραφο, από το κείμενο του
Σκιαθίτη:

«… Επανήλθεν εις το καφενείον. Το καφενείον αντικρύ του Θησείου. Η ταβέρνα
δίπλα εις το καφενείον. Και τα δύο αντικρύ του παλαιού σταθμού Α.Π. Παραπέρα
από το καφενείον η σήραγξ εσκάπτετο. Είχε σκαφή. Φθινόπωρον της χρονιάς
εκείνης (…). Ο δερβίσης ο πλάνης κατήλθεν εις το βάθος της σήραγγος. Ίσως
ήλπιζε να εύρη περισσότερο απάγγιο εκεί. Εκάθισεν. Ακούμβησε. Παρήλθεν ώρα. Ο
κλήτωρ, όστις επεριπάτει εκεί τριγύρω, εσκέπτετο τι να έχει γίνει ο δερβίσης,
τον οποίον είχεν ιδεί να κατεβαίνη εις την σήραγγα. Πού να είναι; Εις την
ερώτησιν αυτήν την άφωνον απήντησε φωνή μέλος γλυκό. Ο ξένος μουσουλμάνος είχε
παγώσει εκεί όπου εκάθητο κι ενύσταζε. Διά να ζεσταθή, έβγαλε το νάι του και
άρχισε να παίζει τον τυχόντα ήχον, όστις του ήλθε κατ’ επιφοράν εις την
μνήμην…».

Η σήραγξ, του Παπαδιαμάντη, που μόλις την έχουν σκάψει, είναι η σήραγγα από
την οποία περνούν και σήμερα τα βαγόνια του Ηλεκτρικού. Σ’ αυτήν τη σήραγγα, ο
φτωχός, ο ανέστιος, ο πλάνης σερβίσης, κατεβαίνει, σιγά σιγά, για να βρει ένα
απάγγιο, να μην ξεπαγιάσει και θυμάμαι, τώρα, τον εαυτό μου, μικρό παιδί:
καθόμουν στην πλατεία Ομονοίας, με τις ώρες. Γιατί η τεράστια σχάρα, κάτω από
την οποία περνούσε ο Ηλεκτρικός, έβγαζε ζεστόν αέρα. Και ήταν παγερός εκείνος
ο χειμώνας. Και η σχάρα ήταν το καλοριφέρ μου…

Ακόμη μια εικόνα, από «τότε»: πρόκειται ν’ ανοίξει ο σταθμός του Ηλεκτρικού
της Βικτωρίας, στην Πλατεία Κυριακού. Σταθμός, που ήταν κλειστός για πολλά
χρόνια. Ένα συνεργείο ελαιοχρωματιστών βάφει τα κάγκελα της εισόδου.
Αρχιμπογιατζής ένας παίκτης του Ολυμπιακού, ο Χριστόπουλος ή Στελλάρας. Βάφει
ο Στελλάρας με τα πινέλα του αμίλητος κι εμείς, τα πιτσιρίκια, τον
πλαισιώνουμε με θαυμασμό και όλο τον ερωτάμε για τον Μουράτη και για τον
Μπέμπη, αλλά και για τα πιο απίθανα πράγματα ­ έτσι, για τη χαρά της κουβέντας
με έναν «άσο». Που δεν ήταν καν «άσος»…

Εις υγείαν. Να χαιρόμαστε το Μετρό μας. Το αξίζει.